All Chapters of ชีวิตวุ่นวานของเสี่ยวเหมย: Chapter 11 - Chapter 20

ไม่กี่วันต่อมา ฉันก็พาหลานสาวกลับมาพักฟื้นที่บ้าน นภาต้องลาหยุดเรียนไปหลายวันเพราะยังเดินไม่ถนัด แต่ดูเหมือนทาง ผอ. โรงเรียนจะไม่ยอมจบเรื่องนี้ง่ายๆ ฉันได้รับสายจากทนายความของบริษัทน้าพรแจ้งว่า ทางโรงเรียนได้แจ้งความกลับหาว่าฉันใช้กำลังเกินกว่าเหตุ เป็นเหตุให้นักเรียนชายที่อ้างว่า พยายามเข้าช่วยเหลือนักเรียนหญิงได้รับบาดเจ็บสาหัส แถมยังใส่ร้ายว่าไฟล์กล้องวงจรปิดที่ฉันได้มานั้นเป็นของปลอมที่สร้างขึ้นจาก AI“ขุดรากถอนโคนพวกมันให้หมด” ฉันสั่งเสียงเย็น เมื่อพวกมันไม่ยอมจบ ฉันก็จะทำให้พวกมันได้รู้ซึ้งว่าคนอย่างฉันไม่ใช่ใครที่จะมา รังแก กันได้ง่ายๆ“เหมย เย็นนี้พาพวกเราไปเปลี่ยนเอ็นไม้เทนนิสหน่อยได้ไหมคะ คุณพอจะรู้ไหมว่าที่ไหนรับทำบ้าง รอบแรกเราแข่งตอนแปดโมงเช้านะ” อเล็กซ์เอ่ยขึ้นพลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องทำงาน“ช่วงเที่ยงฉันว่างพอดี เดี๋ยวจะพาไป”“น่ารักที่สุดเลย” ฉันตาโตด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ อเล็กซ์ก็เชยคางฉันขึ้นแล้วก้มลงมอบจูบดูดดื่มสไตล์อเมริกันให้ “คืนนี้ฉันกับนามิจะไปหาเธอนะ”“เห็นฉันเป็นอะไรกันเนี่ย?”อเล็กซ์ไม่ได้ตอบ แต่ไล้นิ้วจากริมฝีปากลากผ่านหน้าอกลงไปหยุดที่ส่วนล่าง ก่อนจะกร

ห่างจากชายฝั่งไต้หวันไปสามร้อยไมล์ทะเล มุ่งหน้าสู่ทะเล แปซิฟิก อันกว้างใหญ่ เรือเร็วสองลำกำลังมุ่งหน้าตรงไปที่เกาะเล็กๆ แห่งหนึ่ง ตามข้อมูลที่ได้มาจากทานากะ ผู้ให้ข้อมูลลับ เกี่ยวกับ ฐานที่ตั้งขององค์กรลับที่ทางญี่ปุ่นเองก็อยากจะจัดการพวกมันเหมือนกัน แต่ก็ติดปัญหาหลายอย่าง สุดท้ายหลายประเทศก็ให้ฉันช่วยลงมือแทน“คุณหนูคะ ทีมเดลต้าจากอเมริกาประจำตำแหน่งแล้วค่ะ”“เรือจีนให้จอดรอประจำตำแหน่ง ฉันกับพี่ เราสองคนจะไปสมทบกับพวกนั้นบนเกาะ”“คุณหนูทำยังไงให้สามประเทศนี้ทำงานด้วยกันได้คะ”“เงียบไปเลย”ฉันดุพี่หลิวเบาๆ แล้วยกมือไหว้พร้อมท่องคาถา และไหว้เทวดาภูตผีทั้งหลายก่อนจะถวายเครื่องเซ่นไหว้ ไม่นานกัปตันเรือก็ส่งสัญญาณมา“พบกันบนฝั่ง” ฉันยกมือท่วมหัวแล้วหย่อนตัวลงไปในทะเลที่อันมืดมิดและเย็นเฉียบเสียงคลื่นกระทบฝั่งดูไพเราะ แต่กลับอยู่ในคนละบริบทอย่างสิ้นเชิง ฉันเปิดแทงค์อุปกรณ์ออกแล้วจัดการติดอาวุธทันที ฉันมองดูเกาะขนาดใหญ่พอๆ กับเกาะสีชังที่ฉันเคยไปเที่ยว เราสองคนมาจนถึงเนินเขาหินไม่ไกลจากเป้าหมาย“สนามบินสมัยสงคราม เหรอ” พี่หลิวถามด้วยความสงสัย เพราะในแผนที่นั้นไม่มีสนามบิน“หรือเรามาผิดที่

กลางเดือนกุมพาพันธ์ในเกาะกลางทะเลแปซิฟิคก็ร้อนไม่ใช่เล่น ฉันมองดูสาวๆ กำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน พลางหันมองร้านอาหารริมทะเลเล็กๆ ของสาวใหญ่ที่ลากฉันขึ้นมาจากทะเล การนอนกับเธอนั้นฉันไม่คิดอะไรมาก เพราะอย่างน้อยเธอก็เป็นผู้มีพระคุณ อีกทั้งฝีมือทำอาหารก็ระดับเดียวกับเสี่ยวซานไม่ผิด“พรุ่งนี้คุณจะไปแล้วหรอ” เธอมานั่งลงข้างๆ ฉัน ชุดบิกินีตัวจิ๋วที่แทบปิดอะไรไม่อยู่ ดูสวยไม่น้อยสำหรับเธอที่อายุสี่สิบห้า“รูปร่างคุณดีไหมน้อย ถ้าไม่บอกว่าสี่สิบห้าแล้ว คงคิดว่าสามสิบต้นๆ”“ปากหวานจริงน่ะ ตกลงเธอเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย”ฉันเงียบไม่ตอบ จับมือของเธอมาพิสูทเอง“ราบเรียบ” เธอตกใจนิดหน่อย“เจ้าของร้าน! คนที่เก็บมาได้อยู่ไหน! พ่อให้หนูเอาของมาให้” เด็กสาววัยมัธยมในชุดเล่นเซิฟเดินลงมาที่หาดพร้อมกับซองจดหมายซองใหญ่ฉันรับมาเปิดดู ก็เห็นว่าเป็นหนังสือเดินทางของฉันพร้อมกับเอกสารเข้าประเทศที่ออกโดยรัฐบาลกลาง ยังมีโทรศัพย์และบัตรเครดิตที่ผูกไว้กับเบอร์เรียบร้อย พอเปิดดูก็พบว่ามีเงินเกือบห้าร้อยล้านอยู่ในบัตร“คืนนี้จัดปาร์ตี้กัน”ตกลางคืนบ้านใกล้เรือนเคียงกับคนรู้จักก็มาร่วมกินดื่มกันที่ร้านอาหาร ฉันอยู่ที

เช้าวันนี้เป็นวันที่ฉันได้นอนเต็มอิ่มเป็นวันแรก หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็หยิบ โน้ตบุ๊ก ออกมานั่งตรวจสอบข้อมูลงาน ก่อนจะออกจากบ้านก็ไม่ลืมที่จะบอกยูกะไว้ก่อน แล้วจึงเดินทางไปยังจุดนัดพบกับสายลับจากรัฐบาลกลางทั้งห้าประเทศที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเกาะแห่งนั้นฉันถูกพามายัง คฤหาสน์ แห่งหนึ่งนอกเมืองโตเกียว บรรดาแขกคนสำคัญต่างมารอกันครบหน้า เมื่อฉันกางหลักฐานลงบนโต๊ะ ภาพทั้งหมดก็ถูกตรวจสอบอย่างละเอียด อดีตนายทหารกองทัพจักรวรรดิส่ายหัวอย่างจนใจ เพราะนี่ไม่ใช่ฐานทัพของญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกอย่างที่เคยเข้าใจ ทว่าเจ้าหน้าที่จากกองทัพจีนกลับนำวัตถุบางอย่างออกมา... มันคือเศษหินเรืองแสงที่มีตัวอักษรโบราณคล้ายกับที่ฉันเห็นบนกำแพงห้องทดลองพวกเขาบอกว่าเรือดำน้ำไปพบมันใกล้กับซากโบราณสถานใต้น้ำในน่านน้ำสากลของมหาสมุทร แปซิฟิก ซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกันมาก ฉันลองถามปีศาจทั้งสามที่อยู่ในร่างดู แต่พวกเธอเองก็ไม่รู้เรื่องนี้เพราะถูกขังไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของฐานวิจัย“เอาเข้ามา” สายลับจาก รัสเซีย ถือกล่องเก็บความเย็นเข้ามาวางกลางห้องก่อนจะเปิดมันออก“พวกเราพบมันที่สตาลินกราดและโรมาเนีย และยังมีอีกหนึ่งก้อนอยู่ใ

รถฮัมวีสีดำสองคันขับรัดเลาะกลับมาที่ร้านอาหารของแจ็ค บรรยากาศรอบร้านเปลี่ยนไปจากตอนแรกอย่างสิ้นเชิง เมื่อฉันลงจากรถก็พบกับจอร์ทและกลุ่มบอดี้การ์ดชุดดำยืนคุมเชิงอยู่ทั่วบริเวณ ความเงียบสงัดของทะเลทรายถูกแทนที่ด้วยความกดอากาศของกลุ่มคนที่กุมความลับระดับโลกเอาไว้“นี่... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ฉันเปรยออกมา“เป็นไงบ้างครับ นายพลของเราถูกใจท่านไหม?” จอร์ดเดินเข้ามาแซวแบบตรงไปตรงมาตามสไตล์เพื่อนเก่า“เอ็มมี่นี่แหละ อเมริกันสไตล์ของแท้เลยล่ะ” ฉันตอบพลางหัวเราะในลำคอ“ฮ่าๆๆ ท่านอย่าทำให้เธอทำงานไม่ได้ล่ะ เดี๋ยวฐานทัพจะวุ่นวายเอา”“จอร์ท เมียคุณคลอดหรือยัง?” ฉันเปลี่ยนเรื่องเข้าเรื่องสำคัญ“วันนี้ครับ ผมว่าเสร็จงานตรงนี้แล้วจะรีบตีรถกลับไปทันที”“ยินดีด้วยนะ อ่ะ... ฉันให้คุณ” ฉันหยิบพระเลี่ยมทององค์หนึ่งออกมาวางบนมือจอร์ท มันเป็นของดีที่ฉันพกติดตัวไว้เสมอ เขายิ้มรับด้วยสายตาซึ้งใจก่อนที่ฉันจะเดินนำเข้าไปในร้านข้างในร้านอาหารสไตล์ตะวันตก กลิ่นพิซซ่าอบใหม่ยังคงอยู่ แต่บรรยากาศกลับหนักอึ้ง ฉันมองเห็นตาแก่ผมทองผู้ทรงอิทธิพลนั่งอยู่ท่ามกลางหลานชายเจ้าพ่อหุ้นระดับโลกและเจ้าหญิงวงการแฟชั่น นอกจากนี้