Lahat ng Kabanata ng The Abandoned Wife's Bold Revenge Shocks the Billionaire CEO: Kabanata 111 - Kabanata 120

Kabanata 111“Marian…” Bahagya itong napapikit. “Can’t you be a little more obedient?” Mababa at paos ang boses nito. Pagod, mabigat, at parang may halong pagsusumamo na hindi nito gustong ipahalata. At nakakainis dahil sa isang simpleng linyang iyon, biglang lumambot ang puso ni Marian.Tahimik lang siyang nakatitig dito habang mabigat ang dibdib niya.Sa loob ng mahigit tatlong taon nilang pagsasama, kahit paano ay naging mabuti naman si Arturo sa kaniya. Noong nasa vegetative state ito, siya ang nag-alaga rito araw-araw. Pero nang magising si Arturo, hindi naman siya pinabayaan nito. Binigyan siya ng marangyang buhay. Pinag-aral siya sa University of the Philippines. Hindi siya kailanman trinato nang masama.Ang gusto lang talaga nito… maging maayos ang paghihiwalay nila. Pero hindi siya naging obedient.Pagpasok pa lang niya sa UP, puro gulo na agad ang dala niya.Noong unang araw, sumikat siya bilang “Sleeping Goddess” dahil natulog siya sa klase. Kinabukasan naman, naging “War G

Kabanata 113Pagbalik ni Jack sa dean’s office, kasama na nito ang mga magulang niya. Nakabenda pa rin ang gilid ng labi niya at may pasa ang pisngi. Kahit ganoon, mayabang pa rin ang lakad niya habang papasok sa loob ng opisina.Pagkakita niya kay Marian, agad siyang natigilan sandali.Katatapos lang maligo nina Marian at Luna matapos ang gulo kanina kaya pareho nang maayos ang itsura ng dalawa. Nakalugay ang mahabang buhok ni Marian habang simple lang ang suot nitong white blouse at jeans, pero kahit ganoon, sobrang ganda pa rin nito.Fresh.Malinis.At mas lalong nakakainis sa paningin ni Jack.Hindi niya maintindihan kung bakit ayaw siyang sagutin ni Marian. Sa campus, sandali lang niyang iparada ang sports car niya sa harap ng girls’ dormitory, may mga babaeng agad lumalapit para magpapansin.Pero si Marian?Parang wala lang sa kanya.Hindi lang siya b-in-asted, pinahiya pa siya.Lalong sumama ang tingin ni Jack rito.“Marian,” mayabang niyang sabi habang nakapamulsa, “natatakot k

Kabanata 115 Piliting hinila ni Marian ang kamay niya. “Arturo, nasasaktan ako…” Pero mas lalo lang humigpit ang hawak ng lalaki sa pulsuhan niya. Mahahaba at matitigas ang mga daliri nito habang halos kaladkarin siya sa hallway. “Arturo! Saan mo ba ako dinadala? Let go of me!” Hindi ito sumagot. Dire-diretso lang itong naglalakad habang madilim ang mukha. Dahil mahaba ang mga hakbang nito, halos matisod si Marian kakasabay. Ilang beses pa siyang muntik mawalan ng balanse habang pilit sinusundan ang lalaki. Paglabas nila sa Foot Massage, agad siyang isinakay ni Arturo sa kotse nito. Bumagsak siya sa leather seat habang humahabol ang hininga. “Arturo—” Malakas na nagsara ang pinto. Tahimik ang buong biyahe. Walang nagsasalita. Pero mas lalo lang nakakabigat ang atmosphere sa loob ng sasakyan. Nakatitig lang si Arturo sa labas ng bintana habang malamig ang mukha. Halatang galit na galit pa rin ito. Samantalang si Marian naman ay tahimik na napayakap sa sarili. Hindi niya ma

Kabanata 117 Kompleto ang limang test papers. Napatigil si Arturo habang nakatingin sa mga papel sa harapan niya. Mabilis niyang isa-isang inangat ang mga iyon at sinilip ang laman. Malinis ang sulat-kamay ni Marian, walang erasures, at higit sa lahat… lahat tama. Nanlaki nang bahagya ang mga mata niya. Impossible. Mabilis niyang binalikan ang unang papel. Then the second. Third. Fourth. Fifth. Pare-pareho. Perfect scores. Napatingin siya kay Marian na mahimbing na nakasubsob sa mesa. Magulo ang buhok nito habang tulog na tulog, parang wala man lang pakialam sa mundong ginagalawan niya. Pero paano nito nagawa iyon? Limang test papers. Isang oras. At walang mali kahit isa. Tumigas ang mukha ni Arturo. May mali rito. Dahan-dahan niyang ibinaba ang mga papel bago malamig na nagsalita. “Secretary Max.” Halos agad bumukas ang pinto ng opisina. Pumasok si Secretary Max na mukhang kabadong-kabado pa rin mula sa nangyari kanina. “President, you called?” Malamig na ibin

Kabanata 119 Dahan-dahang iniabot ni Arturo ang kamay niya sa wardrobe at binuksan iyon. Agad bumungad sa kanya si Marian. Nakasiksik ito sa pinakasulok ng cabinet, yakap ang sariling tuhod habang nakakulot ang maliit nitong katawan. Magulo nang bahagya ang mahaba at maitim nitong buhok, at halatang kararating lang mula sa pagkakatulog. Nang bumukas ang pinto, mabilis siyang napatingin kay Arturo. Nanlalaki pa ang malinaw niyang mga mata, parang nahuling batang may ginawang kalokohan. Saglit na natigilan si Arturo habang nakatingin dito. Kung titingnan, mukha talaga itong kabit na nahuling nagtatago sa wardrobe ng lalaki matapos muntik maabutan ng legal na asawa. At mukhang iyon din mismo ang iniisip ni Marian. Bahagyang kumunot ang noo ni Arturo. “What are you doing inside the wardrobe?” Bahagyang kumurap si Marian bago marahang sumagot. “Nagising ako dahil sa boses ni Jessica sa labas,” mahina niyang sabi. “Pagmulat ko ng mata, nasa lounge bed mo na ako.” Huminto siya sand