جميع فصول : الفصل -الفصل 130

Kabanata 122 Agad pinatay ni Arturo ang tawag. Malamig na malamig ang ekspresyon ng mukha niya habang nakatayo sa hallway ng University of the Philippines. Dumadaan ang mga estudyante at staff sa paligid pero walang kahit sino ang naglakas-loob na lumapit sa kanya. Halatang masama ang timpla niya. Mabilis na lumapit si Secretary Max. “President,” seryoso nitong sabi, “should we close the roads again like last time?” Naalala agad nito ang nangyari noong nakaraan nang mawala si Marian at buong Manila ang halos ginulo nila para hanapin ito. Ngunit this time, mas naging madilim ang tingin ni Arturo. “Too late for that,” malamig niyang sagot. Napakunot-noo si Secretary Max. “President?” Ibinulsa ni Arturo ang isang kamay habang malamig na tumingin sa malayo. “Jack’s car can pass freely through Manila. Kahit mag-roadblock tayo ngayon, malamang nakalayo na sila.” Hindi ordinaryong tao si Jack Villaraza. Anak ito ng makapangyarihang pamilya Villaraza. Halos lahat ng tao ay nagbib

Kabanata 124 “Lagi mo na lang akong pinapagalitan…” Basag ang boses ni Marian habang tuloy-tuloy ang pagpatak ng luha niya. “What’s wrong with wearing makeup? Ano bang masama sa paglalagay ng lipstick?” Namumula na ang ilong at mga mata niya habang nakaupo sa bathtub. Nanginginig pa rin ang manipis niyang mga balikat habang pilit siyang humihinga nang maayos. “Jessica wears makeup every day,” umiiyak niyang dagdag. “Jessica wears lipstick too, pero never mo siyang pinapagalitan…” Mas lalong bumagsak ang mga luha niya. “If she was the one kidnapped today, you would definitely hug her and comfort her…” Napasinghot siya habang pilit pinupunasan ang mukha. “You’d probably call her ‘baby’ and tell her everything’s okay…” Napapikit si Marian habang umiiyak. “But when it comes to me, lagi mo na lang akong sinisisi.” Diretso siyang tumingin kay Arturo gamit ang namumula at basang mga mata. “You just hate me.” Bahagyang nanginig ang labi niya. “Why do you hate me so much?” Tahimik na natigi

Kabanata 126 Simula noong masampal siya ni Christopher sa labas ng police station, naging mas tahimik at maingat na si Ruby. Hindi na ito tulad dati na basta-basta nagsasalita nang padalos-dalos. Ngayon, mas marunong na itong makiramdam lalo na kapag may kaharap na mas mataas ang status kaysa sa kanila. Personal nitong tinimplahan ng tsaa sina Jade at Kristina Villaraza habang nakaupo sila sa eleganteng living room ng Navarro villa. May magaan na ngiti sa labi ni Ruby habang inilalapag ang tea set sa mesa. “Mr. Villaraza, Mrs. Villaraza,” maingat niyang sabi, “how can our Jessica help you?” Agad sumagot si Kristina. “Today, my son kidnapped Marian.” Biglang natigilan si Jessica. Nawala ang ngiti sa labi niya. Nagpatuloy si Kristina habang halatang nag-aalala pa rin. “Mr. Mendoza rushed there personally and rescued Marian. Pero pagkatapos noon, ipinahuli niya si Jack.” Mahigpit na napahawak si Jessica sa tasa ng tsaa. Kaya pala biglang umalis si Arturo sa lecture ni Dr. Cast

Kabanata 128 Hindi na makapag-concentrate si Arturo sa mga documents sa harap niya. Ilang beses niyang binasa ang parehong page pero wala ni isang salita ang pumasok sa isip niya. Mabigat ang pakiramdam niya. Mainit ang ulo niya. At hindi niya maintindihan kung bakit parang lalo siyang naiirita matapos umalis si Jessica. Sa huli ay marahas niyang isinara ang folder saka tumayo mula sa office chair niya. Diretso siyang naglakad palabas ng study room at pumunta sa master bedroom. Tahimik ang buong kwarto pagpasok niya. Walang tao. Bahagyang kumunot ang noo niya. Mabilis niyang nilibot ng tingin ang silid ngunit walang bakas ni Marian. Napunta ang tingin niya sa bathroom door na nakasara pa rin. Bahagyang gumaan ang pakiramdam niya. Siguro naliligo pa rin. Lumapit siya sa pinto saka marahang kumatok. “Marian.” Mababa ang boses niya. “Hindi ka pa ba tapos maligo?” Walang sumagot. Bahagyang kumunot ang noo ni Arturo. Muli siyang kumatok. Ngunit bago pa niya ulit tawagin ang pan

Kabanata 130 Tahimik na tumango si Marian. “Okay.” Halos maiyak naman sa tuwa sina Jade at Kristina. Paulit-ulit silang nagpasalamat bago tuluyang umalis. “Thank you, Marian.” “We won’t forget this.” “Thank you so much.” Tahimik lamang na pinanood ni Marian ang pag-alis ng mag-asawa. Pagkatapos nilang mawala ay saka niya dahan-dahang inilabas ang cellphone niya. Napunta agad ang tingin niya sa contact ni Arturo. Matagal siyang nakatitig doon. Hindi niya agad maipindot ang call button. Hanggang ngayon ay hindi pa rin siya makapaniwala sa ginawa ni Arturo kagabi. Si Jessica ang girlfriend nito. Si Jessica ang laging pinapaboran nito. Pero kahapon, tinanggihan nito si Jessica dahil sa kanya. Hindi niya maintindihan. At mas lalong hindi niya maintindihan kung bakit parang may kakaibang init na nararamdaman siya sa dibdib niya tuwing naaalala iyon. Bigla niyang naalala ang pag-alis niya kagabi mula sa villa. Hindi man lang siya nagpaalam nang maayos. Hindi rin niya personal na