บททั้งหมดของ The Abandoned Wife's Bold Revenge Shocks the Billionaire CEO: บทที่ 141 - บทที่ 150

Kabanata 142 Bumalik si Marian sa girls’ dormitory nang gabing iyon. Pagod na pagod siya, hindi lang sa katawan kundi pati sa isip. Hindi niya alam kung anong oras siya nakatulog, basta ang alam niya, hindi siya halos nagising nang maayos sa loob ng dalawang araw matapos nilang magtalik ng paulit-ulit ni Arturo sa loob ng kotse nito. Pilit siyang ginising ni Luna kinabukasan. “Marian, enough na ‘yang tulog mo. Ano ba’ng ginagawa mo lately? Bakit parang laging puyat na puyat ka?” reklamo nito habang hinihila siya paupo. Kusot-kusot ni Marian ang kanyang mga mata, halatang hindi pa fully gising. “Gusto ko pa matulog…” mahina niyang sagot. Umiling si Luna. “Sleep? No way. Labas tayo. I’ll take you to a bar, magising ka naman.” Walang masyadong choice si Marian. Kahit ayaw niya, hinayaan niya si Luna. Gusto rin niyang ma-distract kahit sandali. Hindi niya alam, doon pala magbabago ang mood ng buong gabi. Pagdating nila sa isang private room ng isang mamahaling bar, agad niyang na

Kabanata 144 Sumakay si Arturo sa Rolls-Royce Phantom nang walang sinasabi. Pagkaupo niya, agad niyang pinaandar ang makina at mabilis na umalis sa university gate. Sa loob ng ilang segundo, nawala na ang sasakyan sa paningin ni Marian. Tahimik lang siyang naiwan sa gilid ng kalsada. Pero imbes na sundan ng isip ang pag-alis nito, mas na-stuck siya sa nangyari kanina. Yung basurahan. Yung paper bag na basta na lang itinapon ni Arturo. Napahawak siya sa sariling dibdib habang nakatingin sa direksyon kung saan nawala ang sasakyan. “Ten million…” mahina niyang bulong. Hindi niya lubos maisip kung gaano kalaki ang halaga ng bagay na basta lang itinapon nito na parang wala lang. Para kay Marian, kahit may kaya siya sa buhay, hindi pa rin normal ang ganoon. Hindi normal na itapon lang ang ganung klaseng regalo. Wala sa sariling tumakbo siya papunta sa basurahan. Medyo nagmamadali, halos hindi na niya iniisip kung may makakakita sa kanya. Pagdating niya roon, agad niyang binuksan

Kabanata 146 Agad na kumapit si Jessica sa braso ni Arturo at ngumiti nang matamis. “Arturo, let's share a room.” Parang natural na natural para rito ang ganoong setup. Sa kabilang banda, inilagay naman ni Rhian ang isang braso sa balikat ni Marian. “Then tayo rin, Marian. We'll share a room.” Napatingin si Arturo kay Marian. Tahimik lamang siya ngunit mabigat ang tingin nito. Alam ni Marian na hinihintay nito ang magiging sagot niya “Okay,” simpleng tugon niya. Pumayag siyang makasama si Rhian sa iisang suite. Bahagyang humigpit ang panga ni Arturo. Hindi iyon nakaligtas sa paningin ni Marian. Naramdaman niyang muli siyang pinagmamasdan nito. Pag-angat niya ng tingin, nagtama ang kanilang mga mata. Parang may gustong sabihin ngunit pinipiling manahimik. Napataas ang kilay ni Marian. Ano'ng tinitingnan mo? Naalala niya tuloy ang nangyari dalawang gabi na ang nakalipas. Kung noon ay gusto niyang lamunin siya ng lupa, ngayon ay kalmado na siya. Siya ang unang umiwas ng t

Kabanata 148 Halos manginig sa galit si Jessica habang pinagmamasdan sina Marian at Rhian na papalayo. Pakiramdam niya ay siya na naman ang napahiya. Hindi sapat na natalo siya sa karera. Kailangan pa talagang magpasalamat ni Marian sa harap nilang lahat na para bang may utang na loob ito sa kanya. Napailing si Rhian habang pinapanood ang likod ni Marian. Pagkatapos ay natawa siya. “So iyon pala ang helper na sinasabi niya.” Napalingon si Arturo. “Helper?” “Yeah.” Nakangiting isinuksok ni Rhian ang mga kamay sa bulsa. “Kanina habang nasa race kami, sinabi ni Marian na huwag akong mag-alala. Sabi niya, may tutulong daw sa kanya para manalo.” Bahagyang tumaas ang kilay ni Arturo. “At si Jessica iyon?” Tumawa si Rhian. “Exactly.” “Paano niya nalaman?” “Simple.” Napailing ito. “Alam niyang may heart condition si Jessica. Alam din niyang hindi mo kayang balewalain iyon kapag umatake habang nasa biyahe.” Natahimik si Arturo. “Even if you're the best driver in the world,” dagda

Kabanata 150 Dahan-dahang bumaba si Jessica sa hot spring pool. Agad siyang nagtungo sa tabi ni Arturo, saka umikot nang bahagya para makita nito nang mabuti ang kanyang suot na pink bikini. Sanay siyang makatanggap ng papuri. Lalo na mula kay Arturo. “Arturo,” malambing niyang tawag. Napalingon ang lalaki. Ngumiti si Jessica at bahagyang nag-pose. “Do I look good?” Saglit siyang tiningnan ni Arturo. Ngunit bago pa ito makasagot, may isa nang boses na pumagitna. “Marian!” Si Sam iyon. Masigla itong kumakaway mula sa gilid ng hot spring. “Come on! Bilisan mo!” Napalingon ang lahat kasama na si Arturo. At doon niya nakita si Marian. Nakatayo ito sa may hagdan ng hot spring. Nakapagpalit na ito ng bikini, ngunit balot pa rin ng malaking puting bath towel ang katawan nito. Halatang hindi komportable. Paulit-ulit nitong hinihila ang tuwalyang nakabalot sa sarili. Parang gusto nitong magtago. Nang makita iyon ni Jessica, agad siyang napangiti nang may halong pangungutya. “