ログイン<3
Nagwala ang mga halik namin.Ibinuka niya ang mga labi ko, walang-awang pinasok ng kaniyang dila ang loob ng bibig ko, nilalasap ang bawat sulok nito na parang siya ang may-ari.Bumaba ang kanang kamay niya mula sa pulso ko, gumapang ito patungo sa baywang ko. Ramdam na ramdam ko ang panginginig ng malalaking daliri niya nang haplusin niya ang manipis na silk robe na suot ko.“Kikay... baby...” daing niya sa pagitan ng mga halik namin, ang boses niya ay punong-puno ng pighati at sarap.Isiniksik niya ang mukha niya sa gilid ng leeg ko. Ang mga mainit niyang labi ay nag-iwan ng nag-aapoy na mga halik sa collarbone ko, bawat dampi ay nagpapadala ng libu-libong boltahe ng kuryente sa buong katawan ko.Napapikit ako nang mariin, hinahayaan ang sarili kong lunurin ng emosyon. Ibinaba niya ang strap ng robe ko.Ang malamig na hangin ng kwarto ay tumama sa mainit kong balat, ngunit mabilis iyong napalitan ng nag-aalab na palad niya na ngayon ay marahang humahaplos sa ibabaw ng hita ko, paaky
“Edi kalimutan mo!” sigaw ko, ang boses ko ay basag at umaalingawngaw sa apat na sulok ng madilim at mainit na kwarto.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Humakbang ako nang mabilis papalapit sa kama niya. Ang bawat hakbang ko ay punong-puno ng galit, frustration, at isang pamilyar na pangungulila na pilit kong binabaon sa pinakasulok ng sistema ko.“Gusto mo akong umalis? Gusto mo akong bumalik sa safe house na binigay mo at magpanggap na masaya ako sa 'kalayaan' ko habang ikaw, nandito? Nagpapakamatay?!”Dinampot ko ang duguang tuwalya sa gilid ng side table at marahas na inihagis iyon sa dibdib niya.“Fuck it, Rhamesis! You don’t get to play the martyr! Hindi ikaw ang biktima rito! Wala kang karapatang mag-isa at mamatay sa impeksyon dahil lang gusto mong linisin ang konsensya mo!”Namilog ang mga mata niya. Ang matinding init na nagmumula sa katawan niya ay halos tumagos sa balat ko kahit hindi pa kami nagkakadikit.Nanginginig ang iisa niyang maayos na braso nang subukan niyang
“Dalhin mo ako sa kaniya,” mariin kong utos, ang boses ko ay hindi tumatanggap ng anumang pagtanggi. “Dalhin mo ako kay Rhamesis ngayon din. Kundi ako mismo ang maghahanap sa kaniya sa buong siyudad na 'to!”Bumuntong-hininga si Ayan. Alam niyang wala siyang magagawa kapag ako na ang nag-utos, dahil higit pa sa buhay nila ang halaga ko para sa Boss nila.“Ipapahanda ko ang sasakyan, Miss Kikay.”Makalipas ang apatnapung minuto, huminto ang itim na SUV sa harap ng isang luma, madilim, at halos walang taong motel sa labas ng boundary ng siyudad.Ito ang huling lugar na iisipin kong tutuluyan ng isang bilyonaryong tulad ni Rhamesis Wilton. Walang security guards. Walang luxury amenities. Isang lugar na perpekto para magtago sa media—at para mamatay nang walang nakakaalam.Bumaba ako ng sasakyan. Isinukbit ko nang maayos ang coat sa ibabaw ng robe ko. Ang gabi ay malamig, ngunit mas malamig ang kaba sa dibdib ko.“Room 304, Miss Kikay,” turo ni Ayan, iniaabot sa akin ang isang spare keyca
Pero ngayon... bakit hinahanap-hanap ng sistema ko ang mga bagay na kinamumuhian ko noon?Nasanay ang katawan ko sa presensya niya. Sinanay niya ako sa isla! Na kahit sa’n ako pumunta andyan siya, kahit galit ako, and’yan siya! Kahit pinagtabuyan ko siya, nadiyan siya!Ngayon, kapag bubukas ang pinto, puro nurse o kaya si Ika lang ang pumapasok. Ang hangin ay amoy gamot at antiseptic. At ang tanging naririnig ko ay ang steady beeps ng makina ng nanay ko.Tumayo ako at naglakad patungo sa bintana ng suite. Tinitigan ko ang madilim na kalangitan ng siyudad.Umuulan na naman.Niyakap ko ang sarili ko habang isang malamig na simoy ng hangin ang tumagos sa salamin.Kung nandito siya ngayon, alam kong ipupulupot niya ang malalaki niyang braso mula sa likuran ko.Ipapahinga niya ang baba niya sa balikat ko, at ibubulong niya kung gaano niya ako kamahal.Bigla akong nakaramdam ng pamimilipit sa sikmura ko. Mabilis akong tumakbo patungo sa banyo, lumuhod sa harap ng sink, at muling inilabas an
“Wala nang hahadlang sa’yo. Wala nang Biatrice. Wala nang Lolo. No one’s gonna chase after you… Not even me.”Ang mga salitang iyon ay parang isang malamig na patalim na dahan-dahang humiwa sa aking lalamunan. Wala akong naging sagot. Hindi ako makahinga.Tinitigan niya ako sa huling pagkakataon. Walang bakas ng pagmamakaawa sa kaniyang mga mata katulad ng mga nakaraang araw na para bang desperado siyang maging okay ang lahat.Tumalikod siya.Humakbang siya palayo.Nang sumara ang pinto ng Premium Suite, naiwan akong nakatayo sa gitna ng kwarto.“Ms. Kikay,” mahinahong basag ni Atty. Vergara sa nakakabinging katahimikan. Inusog niya ang brown folder at ang itim na fountain pen palapit sa akin. “Lahat ng papeles na iyan ay pabor sa inyo. The trust fund is already active. The contract is voided. You are legally, and completely, free. Kailangan ko na lang po ang pirma ninyo.”Dahan-dahan akong lumapit sa glass table. Nanginginig ang kamay kong inabot ang malamig na bakal ng fountain pen.
Paano ko tatanggapin ang kalayaang ito kung may isang buhay sa sinapupunan ko na permanenteng magtali sa aming dalawa?Kinabukasan, naging abala ang buong araw. Hindi ko nakita si Rhamesis nang magising ako. Ang tanging sumalubong sa akin ay ang malamig na simoy ng aircon at ang tahimik na pag-beep ng makina ni Mama.Nagkausap narin kami ng nagising siya pero hindi muna ako nagsabi ng mga bagay na baka makastress din sa kan’ya, nagtanong siya kung nasaan ako ng mga nakaraang buwan at nahirapan akong maghanap ng irarason pero sa huli ay ngumiti lang siya at sinabing magiging ayos ang lahat.Pasado alas-tres ng hapon nang bumukas ang pinto. Pumasok si Rhamesis, kasama ang isang lalaking naka-abogado suit.Ngayon, suot niya ang isang malinis na navy-blue suit, pormal, malamig, at walang emosyon. He looked every inch the ruthless CEO again, but his eyes… his eyes were hollow.“Kikay,” pormal niyang tawag, hindi man lang lumapit sa akin. Huminto siya sa paanan ng kama ni Mama. “This is Att
“You felt it? How much I wanted to ruin you right now at alisin ang lahat ng titig at haplos ng ibang lalaki sa’yo?”Nanigas ang katawan ko sa sinabi niya, nag-init ang pisngi ko dahil sa inis... pero bakit ganito? Gustong gusto kong iangat ang palad ko para sampalin siya pero hindi ko maigalaw... p
CHAPTER 2:“Gusto niyang sumayaw ka ng hot dance. Doon sa main stage. Kasama ng bagong macho dancer natin.”Hot dance with him? After what happened five years ago? Makakaya ko ba? Para sa pera?Nanlamig ang buong katawan ko. Tumingin ako muli sa ibaba.Sumasayaw pa rin siya sa ilalim ng madilim na p
“Sayaw, Kikay… sige pa…” halos nakapikit na saad ng matanda.Ngumiti ako nang pilit para itago ang pandidiri na umaakyat sa lalamunan ko. Nilunok ko ang lahat ng pride ko.“Gusto mo ba 'to?” bulong ko, ginagawang malambing at mapanukso ang boses ko kahit na gusto ko nang masuka.Tumango siya, tila n
CHAPTER 5:KINABUKASANNagising ako sa ingay ng mahinang ugong ng aircon. Mabigat ang aking talukap, at ang buong katawan ko ay tila bugbog sa hindi maipaliwanag na kapaguran.Ramdam ko ang kakaibang init na nakabalot sa aking likuran, isang matipunong braso ang mahigpit na nakapulupot sa aking bayw







