All Chapters of Indayog sa Gabi : Chapter 161 - Chapter 170

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng glasshouse cafe, ang mga mata ko ay nakapako sa pintuan kung saan siya tuluyang lumabas.Just focus on our baby. At kung sakaling kailanganin mo ako... isang tawag mo lang, iiwan ko ang lahat. Kahit anong oras. Kahit anong araw.Unti-unting lumabo ang paningin ko dahil sa mga luhang hindi ko na napigilang bumagsak. Humawak ako sa gilid ng mesa, pilit na sinusuportahan ang mga tuhod kong parang anumang oras ay bibigay na.Ito ba talaga ang gusto ko? Ang makita siyang ganito? Ang makitang wasak na wasak ang lalaking minsan ay naging sentro ng buong mundo ko?Isang malalim at nanginginig na hininga ang pinakawalan ko bago ko pinunasan ang mga pisngi ko.Oo, Kikay. Ito ang tama. Ito ang kailangan mong gawin para sa inyo ng anak mo, mariing paalala ko sa sarili ko.Hindi pwedeng magpadala ako sa awa. Hindi pwedeng kalimutan ko ang lahat ng sakit at pagmamanipula niya dahil lang sa nakita ko siyang umiyak. Kailangan kong maging matatag.Nang makabalik ako s

Pagkatapos ng appointment, naglakad kami pabalik sa Premium Suite.Ang pasilyo ay tahimik. Ang distansya namin ay nanatiling eksaktong tatlong hakbang ang layo. Naglalakad siya sa likuran ko, hindi masyadong malapit para maramdaman ko ang hininga niya, ngunit sapat ang lapit para masigurong walang makakalapit sa akin.“The vitamins...” basag niyang panimula, pilit na pinapatatag ang boses niya matapos ang matinding pag-iyak niya kanina. “Whatever vitamins Dra. Cortez prescribed today, they are already paid for. I'll have my men deliver them directly so you won't have to interact with anyone outside.”“Salamat,” tipid kong sagot, nakatingin lang sa nilalakaran ko.Nang malapit na kami sa pinto ng suite, may isang nurse na nagmamadaling naglakad mula sa kabilang direksyon, may bitbit na mga dextrose bags.Muntik na itong bumangga sa akin, ngunit bago pa man ito mangyari, mabilis na humarang si Rhamesis sa pagitan namin.Ginamit niya ang sarili niyang katawan bilang sangga, pero hindi ni

Kinabukasan, nagising ako na may tuyong luha sa mga pisngi.Ang bigat ng nangyari kagabi ay nakapatong pa rin sa dibdib ko. Ang imahe ni Rhamesis na nakaupo sa labas ng pinto, ang panginginig ng boses niya nang hawakan niya ang pulso ko, at ang sakit sa mga mata niya nang bawiin niya ang sarili niya... hindi ko iyon maalis sa isip ko.Bumangon ako, mabigat ang buong katawan. Naghilamos ako ng malamig na tubig, pinilit tanggalin ang pamamaga ng mga mata ko, bago ako nagpasyang lumabas ng Premium Suite.Kailangan ko ng hangin.Pagbukas ko ng pinto, awtomatikong hinanap ng mga mata ko ang pwesto niya kagabi.Wala siya.Ang matigas na silyang inupuan niya ay bakante na. Isang maliit na kurot ng dismaya ang naramdaman ko—isang kurot na mabilis kong pinatay. Ano ba, Kikay? 'Di ba ito ang gusto mo? Ang sundin niya ang boundaries mo?Naglakad ako patungo sa dulo ng pasilyo, paliko sa VIP lobby lounge ng ospital, nang may marinig akong pamilyar na boses.“Sir, the medical library is already de

Lumipas ang ilang araw pagkatapos ng pag-uusap namin ni Mama. Parang may malaking tinik na nabunot sa dibdib ko.Hindi ko pa rin kinakausap si Rhamesis tungkol sa aming dalawa, pero mas naging maluwag na ako sa presensya niya.Ngayong araw ang pangatlong check-up ko kay Dra. Cortez.Bumaba ako sa clinic sa ground floor ng pasilidad. Pagbukas ko ng elevator, hindi na ako nagulat nang makita ko si Rhamesis na naghihintay sa hallway.Gaya ng nakasanayan, nakatayo siya nang tuwid, suot ang isang itim na turtleneck at dark slacks. Eksaktong sampung talampakan ang layo niya sa pinto ng elevator.“Good morning, Kikay,” magalang niyang bati. Ang mga mata niya ay maingat na nagmamasid sa akin, sinisigurado kung okay lang ang mood ko ngayon.“Morning,” tipid kong sagot, naglalakad patungo sa clinic.Sumunod siya sa likuran ko, pinapanatili ang distansya niya. “I already forwarded your updated charts to Dra. Cortez. The nutritionist also sent the new meal plans for the month.”Napaikot ako ng mg

CHAPTER 170:Kinabukasan, nagising ako sa isang mabigat na atmospera sa loob ng VIP suite.Wala si Mama. Sinamahan siya ng mga nurse sa garden para sa kaniyang morning therapy.Habang naroon sa loob ng malawak na living room ng suite ay si Ayan at tatlong lalaking naka-corporate suit—mga top-tier lawyers mula sa dating legal firm na hawak ni Rhamesis bago siya bumaba sa pwesto.At sa gitna nila, nakaupo si Rhamesis, malamig, seryoso, at mapanganib.Paglabas ko ng kwarto, agad na nahinto ang usapan nila. Tumayo ang mga abugado at magalang na yumuko sa akin.Mabilis na tumayo si Rhamesis, ang malamig na ekspresyon sa mukha niya ay agad na napalitan ng pag-aalala. Lumapit siya sa akin pero pinanatili ang distansya.“Good morning,” malambot niyang bati. “Did we wake you? I can tell them to move to the lower floors—”“Hindi,” mabilis kong sagot, ang mga mata ko ay nakapako sa mga makakapal na folders na nakakalat sa ibabaw ng glass table. May mga litrato roon.Mga litrato ng isang nawasak