All Chapters of Indayog sa Gabi (SSPG R-18+): Chapter 181 - Chapter 190

193 Chapters

Indayog 181:

“I know... I know, Kikay. At handa akong tanggapin kahit ano. Kahit araw-araw mo pa ipaalala sa akin ang mga kasalanan ko, tatanggapin ko.”“I will court you again if I have to.”***Makalipas ang isang linggo, tuluyan nang guminhawa ang pakiramdam ko. Bumuti na rin ang lagay ni Mama, at bagaman nasa ospital pa rin kami para sa safety ng pagbubuntis ko, malaya na akong nakakalakad-lakad sa garden ng VIP ward.Nakaupo ako sa isang bench nang makita ko si Rhamesis na naglalakad palapit.Napasimangot ako, pero may pilit na ngiting sumisilay sa labi ko. Suot niya ngayon ay hindi ang kaniyang pormal na black suit, hindi rin ang nakakatakot niyang leather jacket. Suot niya ay isang simpleng puting t-shirt, maong na pantalon, at puting sneakers.Mukha siyang college student na naligaw sa ospital, kung hindi lang dahil sa mga matitigas na muscle niya na bumabakat sa damit niya.“Anong hitsura 'yan?” taas-kilay kong bungad nang makalapit siya.Napakamot siya sa batok niya, tila nahihiya. Naupo

Indayog 182:

“Bring it on, baby,” hamon niya, ang dating kumpiyansa ay bumabalik, pero ngayon ay wala na ang dilim. “I have a lifetime to court you. Hindi ako susuko hanggang sa bawat ngiti mo, ako ang dahilan.”Tinitigan ko siya. Ang hangin sa garden ay malamig, pero ang init na nagmumula sa mga mata niya ay sapat na para tunawin ang natitirang yelo sa sistema ko.Tumikhim ako, pinipigilan ang sarili na masyadong magpadala sa kilig. “Tingnan natin, Mr. Wilton. Baka mamaya, isang linggo ka lang magpaka-ordinaryong tao tapos bukas, bibilhin mo na naman ang buong ospital dahil nainis ka sa pila.”Tumawa siya, isang malalim at buong tunog na nagpa-vibrate sa dibdib niya. “Hindi na. I promised you, didn’t I? No more buying my way into your life.”Ilang linggo pa ang lumipas at naging stable na ang kalagayan ni Mama mula sa surgergy niya at sa ginawang pagpapatulog sa kan’ya noon ng tauhan ng lolo ni Rham.Ngayon, maayos na maayos na ang kalagayan niya.Ngayon din ang araw ng prenatal check-up ko. Naka

Indayog 183:

Kinabukasan, napatunayan kong seryoso nga si Rhamesis sa binitawan niyang salita.Nakaupo ako sa isang maliit na stool sa loob ng magiging nursery ng anak namin.Hawak ko ang isang baso ng gatas habang pinapanood ang isang bilyonaryong nagpapawis, nakaupo sa sahig, at pilit iniintindi ang isang mahabang manual para sa in-order niyang mint green na crib.Naka-puting sando na lang siya, bakat na bakat ang matitigas na muscle sa likod at braso niya sa tuwing pilit niyang pinipihit ang mga turnilyo. Ang kaniyang buhok ay magulo at basa ng pawis.Biglang nag-ring ang cellphone niya na nakapatong sa maliit na side table. Agad niyang sinagot iyon habang kagat-kagat ang dulo ng isang maliit na screw. I-ni-loudspeaker niya ito dahil parehong puno ang mga kamay niya.“Mr. Wilton, the logistics manager from the supplier is on the line,” rinig kong boses ni Ayan, “May delay daw po sa ipinadala ninyong customized changing table.”Natigil si Rhamesis sa pag-a-assemble. Nakita ko kung paano biglang

Indayog 184:

Hindi ko agad maialis ang tingin ko sa likod ni Rhamesis habang nakatayo siya sa dulo ng pasilyo.Bawat salita niya sa telepono—yung pabulong pero nandoon ang pamilyar na awtoridad—ay nag-iwan ng kakaibang kaba sa dibdib ko.“Yes, make the arrangements... Make it private. It has to be perfect. Walang palpak, naintindihan mo?”Bumalik ako sa pagkakasandal sa pader bago pa man siya lumingon. Ano na naman kaya ang binabalak ng lalaking ito?Ilang linggo na siyang nagpapakabait, nagpipinta ng kwarto ng baby, nakikipagtawaran sa palengke na may kasamang dalawang bodyguard na naka-Hawaiian polo, at nagtyatayang mag-assemble ng crib nang walang tulong ng kahit sino.Hindi kaya, may ginagawa na naman siyang ikakasakit ko?Kinabukasan, maagang kumatok si Rhamesis sa pintuan ng silid ko. Wala na siya sa kaniyang simpleng pambahay.Suot niya ang isang malinis na white button-down shirt na nakatupi hanggang siko, dark jeans, at casual sneakers. Simple, pero ang dating ay parang galing sa isang ma

Indayog 185:

“Yes,” malinaw at buong-puso kong sabi.Natigilan si Rhamesis. Nanigas ang buo niyang katawan, tila hindi ma-absorb ng utak niya ang narinig. “W-what?”Ngumiti ako sa gitna ng aking mga luha. “Yes. This time, not because I have to. Because I want to.”Isang marahas na paghinga ang ipinadala ni Rhamesis. Nakita ko ang matinding relief at walang kapantay na kaligayahan na dumaan sa kaniyang mukha.Nanginginig ang kaniyang mga kamay habang maingat niyang isinusuot ang silver na singsing sa aking daliri. Pasok na pasok. Perpekto.Akala ko ay hahatakin niya ako agad para yakapin nang mahigpit o halikan nang mapusok kagaya ng lumang Rhamesis.Pero hindi.Dahan-dahan niyang iniyuko ang kaniyang ulo, inangat ang kamay kong may singsing, at marahang inilapat ang kaniyang mga labi sa likod ng aking palad.Nanatili siya sa ganoong posisyon nang ilang segundo, umiiyak nang tahimik habang hinahalikan ang kamay ko—isang simbolo ng matinding respeto, pagpapakumbaba, at walang hanggang pasasalamat.N

Indayog 186:

THE DAY.Nasa loob ako ng bridal suite habang hindi parin makapaniwala. Sobrang daming nangyari. Sobrang daming sakit at pananakit.Sobrang daming sama ng loob at mga bagay na hindi dapat nangyari.But looking at myself now. Dito parin pala ang punta. Na kahit sinira kami, kahit pinaghiwalay kami.Kahit nagkasakitan kami… sa huli, andito parin ako. Pinili ang pagmamahal.Pagmamahal na sa kabila ng sakit, hindi sumuko si Rhamesis na iparamdam sa akin. Na kahit pa kinamuhuian ko siya maging ang sarili niya dahil sa mga maling diseyon… he neve stopped loving me.He loves and treat me better this time.This time, he made it right. This time, hindi masakit. This time… we both felt the same way.We understand each other. We forgive… pero hindi parin kami nakakalimot. Pero hindi para magalit pa, we remember it to make sure it won’t happen again.Sa lalim ng iniisip ko, napabalik ako sa realidad nang marinig ko ang mahinang pagbukas ng p***o. Pumasok si Mama, anghel sa kaniyang simpleng pastel

Special 1

“To our day one, and all the tomorrows after,” malambing niyang bulong.Kinuha niya ang simpleng silver na singsing, ang mismong singsing na binili niya mula sa unang pawis ng kaniyang sariling negosyo, at maingat na isinuot sa aking daliri.Ginawa ko rin ang ganoon sa kaniya, isinusuot ang gintong banda na magsisilbing pangako ng aming bagong simula.“I love you, Mrs. Wilton,” bulong niya bago inangkin ang aking mga labi sa isang matamis, malambot, at mapagpalayang halik.This is it. We’re married. I married to the man who left me, who bought me, who hurt me… and foremost, to the man who did everything to atone and to prove that he loves me.Lumipas ang mga buwan at ang aking tiyan ay lumaki nang husto. Nasa ikawalong buwan na ako ng aking pagbubuntis, at kung may isang bagay man na nagbago, iyon ay ang katotohanang ang kinatatakutang si Rhamesis Wilton ay naging isang ganap na praning.Alas-tres ng madaling araw nang magising ako dahil sa uhaw. Akmang babangon ako mula sa malambot n

Special 2

“Choose me every day, and I will choose you every day.”Napatigil ang paghinga ko. Umapaw ang mga luha sa aking mga mata, bumabagsak nang sunod-sunod sa mismong papel.Inabot ni Rhamesis ang kamay ko, ang pamilyar na init ng kaniyang palad ay nagpapanatag sa akin. “Limang taon na ang nakakalipas, isang kontrata ang gumiba sa atin. Ilang buwan na ang nakakalipas, isang kontrata ang ginamit ko para ikulong ka. Ginamit ko ang mga papel para takutin ka, para pilitin kang sumunod, para angkinin ka nang labag sa loob mo.”Humugot siya ng malalim na hininga, ang kaniyang mga mata ay basang-basa rin.“Pero ngayon, ito na ang huling dokumento na ibibigay ko sa'yo, Kikay. Walang conditions. Walang terms. Walang fine print. Walang expiration date at walang penalty kung sakaling magbago ang isip mo.”Hinalikan niya ang nanginginig kong mga daliri.“Araw-araw, pagkagising mo, malaya kang magdesisyon. At ang tanging pinapanalangin ko lang… ay sana, araw-araw, piliin mo ako. Dahil ako, Kikay, isusul

Special Chapter: Rhamesis Wilton

POV: Rhamesis WiltonKung may magsasabi sa akin limang taon na ang nakakalipas na ang kinatatakutang CEO ng Wilton Group of Companies ay male-late sa isang multi-million dollar board meeting dahil sa isang kulay-pink na tiara, malamang ay pinatanggal ko na siya sa trabaho.Pero heto ako ngayon. Nakaupo sa isang napakaliit na silyang gawa sa plastic, nakapatong ang isang kumikinang na pink tiara sa magulo kong buhok, at may hawak na maliit at basyong tasa ng tsaa.“More tea, Dada?”Tinitigan ko ang tatlong taong gulang na anghel sa harap ko. Si Kalea.Ang aming Peanut.Nakuha niya ang matangos kong ilong, ngunit ang mga mata, ang kurba ng kaniyang mga labi, at ang kaniyang mapanuksong ngiti ay porsiyentong nakuha niya sa kaniyang ina.“Thank you, Princess,” malambing kong sagot, marahang inilalapit ang laruang tasa sa aking mga labi at nagpanggap na humihigop. “Hmm. The best tea in the world.”Humagikhik si Kalea, pumapalakpak ang maliliit niyang mga kamay na nababalot ng icing dahil sa

F*ckners in Bed 1:

Hindi ako umiyak nang mabalitaan kong patay na si Don Arturo.Bakit ako iiyak? Hindi ko naman siya mahal. Labing dalawang taon ang tanda niya sa akin, may sariling pamilya, at madalas ay inaatake ng rayuma tuwing malamig ang panahon. Naging mabuti siyang kliyente. Naging mabuti siyang provider. Pero hanggang doon lang iyon.Ang totoo, nang marinig ko ang balita mula sa kaniyang sekretarya, isa lang ang pumasok sa isip ko, Paano na ang allowance ko?Nakatayo ako ngayon sa gitna ng malawak kong walk-in closet sa loob ng isang high-end na condominium sa BGC. Hinihimas ko ang malambot na leather ng paborito kong Hermès Birkin bag. Ito ang huling regalong ibinigay niya sa akin bago siya inatake sa puso noong isang linggo.“Ma’am Loisa…” tawag sa akin ni Yaya Celia mula sa pintuan ng kwarto. Bakas ang awa sa mga mata niya. “Nandiyan na po ang mga abogado ng legal na asawa ni Don Arturo. Pinapababa na po kayo sa sala.”Hilaw akong napangiwi.Sana aware sila na inaasahan ko na ito. Hindi na ba

...

15 16 17 18 19 20

SCAN CODE TO READ ON APP