All Chapters of Indayog sa Gabi : Chapter 181 - Chapter 190

“Bring it on, baby,” hamon niya, ang dating kumpiyansa ay bumabalik, pero ngayon ay wala na ang dilim. “I have a lifetime to court you. Hindi ako susuko hanggang sa bawat ngiti mo, ako ang dahilan.”Tinitigan ko siya. Ang hangin sa garden ay malamig, pero ang init na nagmumula sa mga mata niya ay sapat na para tunawin ang natitirang yelo sa sistema ko.Tumikhim ako, pinipigilan ang sarili na masyadong magpadala sa kilig. “Tingnan natin, Mr. Wilton. Baka mamaya, isang linggo ka lang magpaka-ordinaryong tao tapos bukas, bibilhin mo na naman ang buong ospital dahil nainis ka sa pila.”Tumawa siya, isang malalim at buong tunog na nagpa-vibrate sa dibdib niya. “Hindi na. I promised you, didn’t I? No more buying my way into your life.”Ilang linggo pa ang lumipas at naging stable na ang kalagayan ni Mama mula sa surgergy niya at sa ginawang pagpapatulog sa kan’ya noon ng tauhan ng lolo ni Rham.Ngayon, maayos na maayos na ang kalagayan niya.Ngayon din ang araw ng prenatal check-up ko. Naka

Hindi ko agad maialis ang tingin ko sa likod ni Rhamesis habang nakatayo siya sa dulo ng pasilyo.Bawat salita niya sa telepono—yung pabulong pero nandoon ang pamilyar na awtoridad—ay nag-iwan ng kakaibang kaba sa dibdib ko.“Yes, make the arrangements... Make it private. It has to be perfect. Walang palpak, naintindihan mo?”Bumalik ako sa pagkakasandal sa pader bago pa man siya lumingon. Ano na naman kaya ang binabalak ng lalaking ito?Ilang linggo na siyang nagpapakabait, nagpipinta ng kwarto ng baby, nakikipagtawaran sa palengke na may kasamang dalawang bodyguard na naka-Hawaiian polo, at nagtyatayang mag-assemble ng crib nang walang tulong ng kahit sino.Hindi kaya, may ginagawa na naman siyang ikakasakit ko?Kinabukasan, maagang kumatok si Rhamesis sa pintuan ng silid ko. Wala na siya sa kaniyang simpleng pambahay.Suot niya ang isang malinis na white button-down shirt na nakatupi hanggang siko, dark jeans, at casual sneakers. Simple, pero ang dating ay parang galing sa isang ma

THE DAY.Nasa loob ako ng bridal suite habang hindi parin makapaniwala. Sobrang daming nangyari. Sobrang daming sakit at pananakit.Sobrang daming sama ng loob at mga bagay na hindi dapat nangyari.But looking at myself now. Dito parin pala ang punta. Na kahit sinira kami, kahit pinaghiwalay kami.Kahit nagkasakitan kami… sa huli, andito parin ako. Pinili ang pagmamahal.Pagmamahal na sa kabila ng sakit, hindi sumuko si Rhamesis na iparamdam sa akin. Na kahit pa kinamuhuian ko siya maging ang sarili niya dahil sa mga maling diseyon… he neve stopped loving me.He loves and treat me better this time.This time, he made it right. This time, hindi masakit. This time… we both felt the same way.We understand each other. We forgive… pero hindi parin kami nakakalimot. Pero hindi para magalit pa, we remember it to make sure it won’t happen again.Sa lalim ng iniisip ko, napabalik ako sa realidad nang marinig ko ang mahinang pagbukas ng p***o. Pumasok si Mama, anghel sa kaniyang simpleng pastel

“Choose me every day, and I will choose you every day.”Napatigil ang paghinga ko. Umapaw ang mga luha sa aking mga mata, bumabagsak nang sunod-sunod sa mismong papel.Inabot ni Rhamesis ang kamay ko, ang pamilyar na init ng kaniyang palad ay nagpapanatag sa akin. “Limang taon na ang nakakalipas, isang kontrata ang gumiba sa atin. Ilang buwan na ang nakakalipas, isang kontrata ang ginamit ko para ikulong ka. Ginamit ko ang mga papel para takutin ka, para pilitin kang sumunod, para angkinin ka nang labag sa loob mo.”Humugot siya ng malalim na hininga, ang kaniyang mga mata ay basang-basa rin.“Pero ngayon, ito na ang huling dokumento na ibibigay ko sa'yo, Kikay. Walang conditions. Walang terms. Walang fine print. Walang expiration date at walang penalty kung sakaling magbago ang isip mo.”Hinalikan niya ang nanginginig kong mga daliri.“Araw-araw, pagkagising mo, malaya kang magdesisyon. At ang tanging pinapanalangin ko lang… ay sana, araw-araw, piliin mo ako. Dahil ako, Kikay, isusul

Hindi ako umiyak nang mabalitaan kong patay na si Don Arturo.Bakit ako iiyak? Hindi ko naman siya mahal. Labing dalawang taon ang tanda niya sa akin, may sariling pamilya, at madalas ay inaatake ng rayuma tuwing malamig ang panahon. Naging mabuti siyang kliyente. Naging mabuti siyang provider. Pero hanggang doon lang iyon.Ang totoo, nang marinig ko ang balita mula sa kaniyang sekretarya, isa lang ang pumasok sa isip ko, Paano na ang allowance ko?Nakatayo ako ngayon sa gitna ng malawak kong walk-in closet sa loob ng isang high-end na condominium sa BGC. Hinihimas ko ang malambot na leather ng paborito kong Hermès Birkin bag. Ito ang huling regalong ibinigay niya sa akin bago siya inatake sa puso noong isang linggo.“Ma’am Loisa…” tawag sa akin ni Yaya Celia mula sa pintuan ng kwarto. Bakas ang awa sa mga mata niya. “Nandiyan na po ang mga abogado ng legal na asawa ni Don Arturo. Pinapababa na po kayo sa sala.”Hilaw akong napangiwi.Sana aware sila na inaasahan ko na ito. Hindi na ba