All Chapters of Indayog sa Gabi (SSPG R-18+): Chapter 171 - Chapter 180

Ang araw ng deposition hearing ay ginanap sa isang pribado at heavily guarded na conference hall sa loob mismo ng Supreme Court building.Dahil sa high-profile nature ng kaso—ang pagbagsak ng isa sa pinakamalaking corporate empires sa bansa at ang sangkot na attempted murder—sarado ang pinto sa media.Nakaupo ako sa witness table. Malamig ang mga kamay ko, pero diretso ang tingin ko.Sa kabilang dulo ng mahabang mahogany table, nakaupo si Biatrice. Maputla siya, ang dating mayabang at makapangyarihang aura ay basag na basag. Nakaposas ang mga kamay niya sa ilalim ng mesa, at nakapaligid sa kaniya ang kaniyang mga nagpapawisang abugado.Pero hindi si Biatrice ang dahilan kung bakit mabigat ang hangin sa kwarto.Sa dulong bahagi ng hall, bilang isa sa mga isinasangkot sa mas malaking corporate conspiracy, nakaupo si Lolo Crisostomo.Ang matandang sumira sa aming dalawa.Nakatayo si Rhamesis sa likuran ko. Isang hakbang lang ang layo. Ang presensya niya ay parang isang malaking pader na

Lumipas pa ang ilang araw. Naging routine na namin ang bagong setup.Araw-araw, pumupunta siya sa ospital. Minsan, may dalang prutas para kay Mama. Minsan, may dalang mga kakatwang craving items na nababasa niya sa internet para sa mga buntis. He was physically present, but emotionally, he was standing perfectly at the boundary line I drew.Hindi siya pumapasok sa kwarto ko. Hindi siya nagtatanong kung nasaan ako kapag lumalabas ako. At higit sa lahat, hindi niya ako hinahawakan nang walang paalam.Isang hapon, habang nag-aayos ako ng mga gamit sa sala, narinig ko ang pamilyar na pagkatok sa pinto.Bumukas iyon at iniluwa si Rhamesis, suot niya ay isang simpleng puting t-shirt, maong na pantalon, at sneakers. Ang buhok niya ay hindi naka-gel nang perpekto at bahagyang nakabagsak sa noo niya.He looked... normal. He looked like the boy I fell in love with five years ago before the billions of pesos built a wall around his heart.“Hi,” bati niya, bahagyang naiilang habang nakatayo sa ma

He looked human.“Found it,” wika ni Rhamesis, iniaabot ang isang makapal na folder kay Ayan. “Review this tonight. Sabihin mo sa kanila, we are starting from zero, but we hold the patent. They need us more than we need their capital.”“Yes, Sir,” sagot ni Ayan, bago magalang na tumango sa akin at nagpaalam na lalabas saglit para bumili ng makakain namin.Nang magsara ang pinto, kaming dalawa na lang ang naiwan sa loob ng maliit na opisina. Ang tanging ingay na naririnig ay ang ugong ng electric fan at ang malalayong busina ng mga sasakyan sa labas ng kalsada.Kumuha si Rhamesis ng isang bote ng mineral water mula sa isang maliit na cooler sa gilid. Binuksan niya ito at iniabot sa akin.“Sorry,” mahinang sabi niya, pinupunasan ang pawis sa leeg niya gamit ang likod ng kamay. “Mainit dito. Hindi pa naaayos ang airconditioning system. Sandali lang tayo, magpapahinga lang ako ng limang minuto bago tayo bumalik sa ospital.”Tinanggap ko ang tubig. Malamig iyon.“Okay lang,” sagot ko. Umin

Nang matapos ang musika, hindi kami agad naghiwalay.Nanatili kaming nakatayo sa gitna ng studio, ang noo ko ay nakasandal pa rin sa dibdib niya. Ang palad niya sa baywang ko ay nakapatong lang doon, isang tahimik at nag-aalab na kalasag na alam kong hinding-hindi na muling magiging kulungan.Bumitaw ako nang bahagya. Umatras ako ng kalahating hakbang. Mabilis din siyang nagbaba ng mga kamay, agad na ibinabalik ang sarili sa kanyang 'safe zone'.Lumakad ako papunta sa gilid ng studio kung nasaan ang mga gamit ko. Umupo ako sa sahig na gawa sa kahoy, sumandal sa salamin, at kinuha ang bote ng tubig.Sumunod siya. Dahan-dahan siyang umupo sa sahig, mga tatlong talampakan ang layo sa akin. Ipinatong niya ang mga siko sa kanyang mga tuhod, nakatingin lang sa sahig na tila malalim ang iniisip.“Pagod ka na ba?” tanong niya makalipas ang ilang minuto ng katahimikan.Umiling ako. Uminom ako ng tubig at inilapag ang bote.“Iniisip ko lang...” panimula ko, inililipat ang tingin sa repleksyon n

Makalipas ang dalawang araw, bumalik kami sa dating routine pero may nagbago. Ang hangin sa pagitan namin ay hindi na mabigat, hindi na nakakasakal.Nakaupo kami sa private balcony ng ospital, pinapanood ang paglubog ng araw. Siya ay nasa kabilang dulo ng maliit na lamesa, nagbabasa ng ilang legal documents para sa kaso ni Julian, habang ako ay nagbabalat ng mansanas.Ang katahimikan ay nakakabingi, pero hindi ito ang uri ng katahimikan na nagtatago ng sikreto. Ito ay ang katahimikan ng dalawang taong pilit hinahanap ang tamang salita para buksan ang pinakamasakit na bahagi ng nakaraan.Inilapag ko ang kutsilyo at ang mansanas.“Rhamesis,” basag ko sa katahimikan.Nag-angat siya ng tingin, agad na isinara ang folder. Ibinigay niya sa akin ang buo niyang atensyon. “May kailangan ka? Masakit ba ang tiyan mo?”Umiling ako. Tinitigan ko ang mga mata niya. Gusto kong magtanong… pakiramdam ko ay kailangan kong malaman.“Ano'ng naramdaman mo... noong limang taon na nagkahiwalay tayo?” nangin