Semua Bab Indayog sa Gabi (SSPG R-18+): Bab 11 - Bab 20

Kahit gusto ko, hindi ko siya magawang itulak.Dapat ay sinusuntok ko siya ngayon. Dapat ay kinamumuhian ko siya!Siya ang lalaking nangiwan sa akin sa maliit naming apartment limang taon na ang nakakaraan na walang kahit anong paalam o dahilan.“Sign the contract, Kikay,” paos na utos niya, ang boses ay seryoso at parang nagbabanta. “Pirmahan mo na,”Nanginginig ang mga kamay ko nang abutin ko ang pen na inabot niya.Tinitigan ko ang papel.Wala na akong choice. Hawak ng kontratang ito ang buhay ni Mama. Kapag hindi ko pinirmahan ito, buhay ni Mama ang magiging kapalit, blacklisted sa lahat ng ospital.Inisip ko nalang na may magandang kwarto si Mama sa ospital at buo na ang pambayad sa surgery. Kung ang kapalit nito ay ang kalayaan ko, at ang makulong kasama ang lalaking ito... tatanggapin ko.Pero hindi ibig sabihin nito na magiging sunod-sunoran ako sa kan’ya! Hindi siya ang nagbabayad sa akin kundi ang billionaire na iyon.Pikit-mata at mabigat ang kamay kong pinirmahan ang kontra

“Desperate?” matigas na saad nito, mas lalong diniin ang katawan ko sa salamin.“Ugh...” Isang mahinang ungol ang nakawala sa mga labi ko, ramdam na ramdam ko ang gigil sa hininga at expression ng mukha niya sa salamin. “Am I desperate?!” matigas na bulong nito sa tainga ko.Ang kanang kamay niya ay marahas na pinisil ang kaliwang dibdib ko. Nilaro ng magaspang niyang hinlalaki ang naninigas kong ut*ng.Napaigtad ang likod ko, mas lalong idinidikit ang puwitan ko sa matigas niyang harapan. At doon... naramdaman ko ang dambuhalang umbok sa ilalim ng sweatpants niya. Matigas na matigas. Galit na galit at nagbabanta.“Look at the mirror, Kikay,” utos niya, ang boses ay tila isang demonyong bumubulong sa isip ko. “Look how your body likes this desperate man’s touch.”Kinagat ko ang loob ng labi ko. Pinilit na pakalmahin ang init na nararamdaman ko dahil sa mga mararahas at gigil niyang haplos.“A-ano? Masaya ka, is this satisfying to see, R-Rhamesis!” pinilit kong patigasin ang loob at b

CHAPTER 15:“Are we done? Iyon na iyon?” malamig at mapangasar kong tanong, tinitigan siya nang diretso sa mga mata.“Too easy for money. I bet why this billionaire is wasting his money for letting you touch me, when he can actually have me, instead.”Isang nakakabinging katahimikan ang namayani sa pagitan namin. Nanlilisik ang mga mata niya, animo’y nainsulto sa sinabi ko!Tama! Hindi pwedeng kahit sa ganitong sitwasyon ako parin ang mga mukhang kawawa! If he’s happy to have me because of the billionaire’s money then I will slap him with it!Walang salitang lumabas sa mga labi niya. Dahan-dahan siyang tumayo. Walang pag-aalinlangan, inabot niya ang itim na sweatpants niya mula sa sahig. Walang anumang bakas ng hiya niyang isinuot iyon, itinatago ang kaniyang dambuhalang pagkalalaki na kani-kanina lang ay walang-awang umangkin sa akin.Pagkatapos niyang isuot ang pantalon, tiningnan niya ako mula itaas pababa. Isang malamig, mabigat, at mapanganib na titig.“We are so far from done, Ki

KIKAY DELA TORRE’S POINT OF VIEWNagising ako kinabukasan na sinalubong ng nakakapasong sinag ng araw mula sa siwang ng makapal na kurtina ng penthouse.Bumibigat pa rin ang talukap ng mga mata ko dahil hindi ako makatulog ng maayos sa panibagong lugar.Kinapa ko ang kabilang gilid ng kama. Malamig. Ibig sabihin simula ng umalis si Rhamesis kagabi ay hindi ito bumalik.Mabilis akong napabangon, bahagyang napangiwi nang maramdaman ang pamilyar na pangangawit sa aking balakang at mga hita, bakas parin sa katawan ko ang marahas niyan pag-angkin sa harap ng salamin kagabi.Akmang tatayo na sana ako upang magtungo sa banyo nang biglang basagin ng malakas na ringtone ng cellphone ko ang katahimikan ng kwarto. Mabilis ko itong inabot mula sa bedside table.Nang makita ko ang pangalan na nag-flash sa screen, ang numero ng St. Luke's Medical Center, ay halos lumundag ang puso ko palabas ng dibdib ko.Nanginginig ang mga daliri kong sinagot ang tawag. “H-Hello? Doc?”“Miss Dela Torre, good morni

RHAMESIS WILTON’S POINT OF VIEWDamn it.Mahigpit ang pagkakahawak ko sa manibela ng itim kong SUV, halos bumaon na ang mga kuko ko sa leather nito.Rinig na rinig ko ang malakas na pagkabog ng sarili kong dibdib habang nakatitig sa malaking salamin ng coffee shop sa tapat ng ospital.Nandoon siya. Si Kikay.Nakaupo siya sa isang maliit na table malapit sa bintana, at sa kaharap niya ay isang lalakeng nakaputing coat. Isang doktor.Umigting ang panga ko nang makita ko ang pagngiti ni Kikay. Isang matamis, inosente, at purong ngiti na matagal ko nang hindi nakikita.Isang ngiti na noon ay sa akin niya lang ibinibigay sa loob ng maliit naming apartment, noong mga panahong ako lang ang mundo niya.Ngayon, ibinibigay niya ang ngiting iyon sa lalaking iyan!Fuck.Naramdaman ko ang pag-akyat ng init sa aking leeg, ang matinding selos na parang asidong sumusunog sa mga ugat ko.Kaninang umaga, nang makita ko siya sa pinto na nagmamadaling umalis, gusto ko siyang ikulong muli sa loob ng pentho