All Chapters of Indayog sa Gabi : Chapter 41 - Chapter 50

“Tapos na ang pagbisita mo,” garalgal at nagbabantang utos niya. Ang mga mata niyang nakatitig sa akin ay literal na nag-aapoy. Tumingin siya kay Dr. Gabriel, isang tingin na nangangako ng madugong kamatayan. “Stay away from her, Doctor. She’s not yours to entertain.”“Mr. Wilton, I was just checking on the patient's relative—”“I said, stay the fuck away… or else—” kusang tumigil si Rhamesis na parang ayaw ituloy ang kung ano mang sasabihin niya.Or else what? Tatakutin niya din maging ang VIP? O kaya hindi niya maituloy dahil alam niyang wala naman siyang laban dahil binayaran lang din siya?Pero hindi na niya inintay ang sagot ng doktor. Kinaladkad niya ako pabalik sa elevator. Ang hawak niya sa pulso ko ay mahigpit, masyadong mahigpit na halos mamanhid ang buong kamay ko.Rinig ko pa ang singhap ng ilang nurses na nakasalubong namin, pero walang naglakas-loob na umawat dahil sa nakakamatay na awra ni Rhamesis.“Bitawan mo nga ako! Nasasaktan ako, Rhamesis!” sigaw ko pagkapasok na

Nanginginig ang mga daliri ko habang inaayos ang laylayan ng suot kong midnight blue velvet gown.Nakatayo ako sa harap ng dambuhalang salamin sa loob ng penthouse.Ang damit na ipinadala ng VIP kaninang umaga ay perpekto, bumabalot ito sa bawat kurba ko, may malalim na v-neckline, at isang slit na umaabot hanggang hita. Wala akong suot na alahas maliban sa isang pares ng diamond drop earrings.I look completely different. Hindi na ako ang Kikay na sumasayaw sa ilalim ng pulang ilaw ng Crimson Cloud Nine.Pero sa loob-loob ko, mas lalo akong kinakabahan. Kung hindi si Doctor Gabriel ang VIP, sino? At bakit ganito ang pinagagawa niya sa akin ngaoyon?Napabalik ako sa realidad nang biglang bumukas ang pinto at pumasok si Rhamesis. Halos mapigil ko ang paghinga ko. Nakasuot siya ng isang pormal na three-piece black suit.Ang buhok niya ay maayos na nakasuklay patalikod, at ang kaniyang madidilim na mata ay agad na dumapo sa repleksyon ko.Hindi siya mukhang bodyguard. Mukha siyang mas may

“Mukha silang mga sikat at makapangyarihang tao. Pero bakit parang... bakit parang iba ang tingin nila sa’yo?”“Umamin ka nga Rhamesis—” sandaling nanlaki ang mata ko sa isang kakaibang ediyang pumasok sa utako, “I-ikaw ba ang VIP?” nanginginig kong tanong.Humarap siya sa akin. Seryoso at malalim ang mga titig niya.“What makes you think that?” tanong niya.“W-wala,” iwas kong sagot. Bakit ko nga ba naisip iyon?Pagkatapos kasi ng nangyari kanina, parang bigla akong pinitik sa noo!Si Rhamesis! Masyado siyang sunod-sunoran sa VIP at masyado niyang ginagalingan.Paano kung siya pala talaga ang VIP?At simula’t sapul, ginawa niya lang ang lahat ng ito para laruin ako?Pero ang VIP ay mayamang tao at si Rham ay…“Rhamesis…” tawag ko ulit, yukom ang kamao. Kahit suntok sa buwan ang naiisip ko, bigla akong ginapang ng kakaibang galit.“Pag nalaman kong ikaw ang VIP, pagsisihan mong bumalik ka pa sa buhay ko pagkatapos mo akong iwan ng limang taon na walang paalam.”“Pagkatapos mong mawala

“We have a lot of games to play, Kikay,” seryosong dagdag ni Julian, inilapag ang baso. “Starting tomorrow, I want you to—”“Sir.”Pareho kaming ay natigilan nang biglang magsalita si Rhamesis mula sa madilim na sulok. Ang boses niya ay pormal, malamig, pero parang may nagbabadyang bagyo sa likod nito.Lumingon si Julian sa kaniya. “Yes, Rhamesis?”“Her given schedule for today is over,” matigas na pahayag ni Rhamesis. Tumingin siya sa relo niya, nagpapanggap na isang propesyonal na handler kahit na alam kong umiigting na ang bawat kalamnan sa katawan niya. “You have a confidential conference call with the European investors in five minutes, Mr. Julian. We need to go now.”Isang mahabang katahimikan ang namayani. Tinitigan ni Julian si Rhamesis. May isang nakakalokong kislap na dumaan sa mga mata ng VIP, isang kislap ng pang-aasar na parang alam niya ang totoong nangyayari sa utak ng kaniyang bodyguard.Isa din siguro ito sa pleasure niya, ang makitang nagkakasakitan kami ni Rhamesis

“I hated you, Kikay,” patuloy niya, ang kaniyang titig ay bumaba sa aking mga labi bago muling tumingin sa aking mga mata. “Isinusumpa ko ang pangalan mo gabi-gabi sa loob ng limang taon. Sinasabi ko sa sarili ko na kapag nakita kitang muli, dudurugin kita. Gagantihan kita sa bawat sakit na naramadam ko dahil sa'yo.”Lumapit pa siya lalo, hanggang sa maramdaman ko ang init ng kaniyang hininga na sumasabay sa mabilis na tibok ng puso ko.Hindi ko maintindihan ang mga pinagsasabi niya, anong ibig niyang sabihin sa sinaktan ko siya? Anong ibig niyang sabihin na gagantihan niya ako gayong siya ang nang-iwan sakin?Pero hindi ko maibuka ang mga bibig ko para mag tanong, nanatili akong tikom, hindi maialis ang tingin ko sa mga mata niyang namumula.“Pero nang makita kita sa Crimson Cloud Nine... nang makita kong may ibang lalaking humahawak sa'yo, nang malaman kong may ibang lalaking nagbabayad para lang makita ang balat mo... nabaliw ako, Kikay. Gusto kong sunugin ang lugar na 'yon. At ang