Semua Bab Indayog sa Gabi (SSPG R-18+): Bab 51 - Bab 60

“Keep your chin up. Walk slowly. Tingnan mo lang si Julian,”Naplunok ako at sinunod ang utos niya. Naglakad ako palapit, dahan dahan at sumasabay sa mabagal kong paghinga. Ngumiti nang malapad si Julian, halatang natutuwa na perpekto ang ginagawa ko. Isang ngiti na hindi umaabot sa mga mata niya. “Gentlemen, perfect timing. Meet my newest... entertainer. Kikay.” Isang matabang Russian na lalaki, ang humalakhak habang pinasadahan ako ng malagkit na tingin. “She is exquisite, Julian. Really exquisite. I hope she has talents other than looking pretty in a white dress.” “Oh, she does, Mr. Volkov” kalmadong sagot ni Julian. Itinuro niya ang isang tray ng mamahaling alak sa gilid.“Kikay, serve my guests. Let them see how obedient you are.” Uminit ang pisngi ko sa kahihiyan. Gusto niya akong gawing waitress sa harap ng mga bilyonaryong ito. Don’t lower your head, Kikay. Pick up the bottle of Macallan. Smile at Volkov. Serve him from the right side,” mabilis na utos ni Rhamesis sa

“Sorry boss, nag-aalala lang din kasi ako, how long are you going to keep this up? Kasi kapag nalaman niya ang totoo na ikaw ang totoong VIP at isa lang akong bayarang actor na ginamit mo, sa tingin mo ba magugustuhan ka parin niya? Kasi ikaw halatang halata naman na gusto ka parin sa kan’ya.”“Enough! I told to shut up!”Hindi na sumagot si Julian.Habang ako… para akong bingsakan ng langit sa sinabi niya.Hindi ko alma, ano ba talaga ang nararamdaman ko kay Kikay ngayon! Ang alam ko lang, hinding-hindi ko siya mapapatawad. Five years ago…Naalala ko pa ang araw na iyon na parang kahapon lang nangyari.Umuwi ako sa lumang unit namin, may dalang maliit na singsing, handa nang sabihin sa kaniya na handa kong pakasalan siya lalo na’t isa pala akong nawawalang apo ng pinakamayamang tao sa lungsod, na hindi ko muna pinaalam sa kan’ya, gusto ko munang makasal kami.Pero pagbukas ko ng pinto... wala siya.Ang tanging naroon na nakatayo sa gitna ng kwarto ay ang lolo ko—si Crisostomo Wilto

Nakita ko ang mabilis na pag igting ng panga niya, “IN A PRIVATE SUITE KIKAY? WHAT DO YOU EXPECT?” halos napatalon ako sa gulat sa tanong niya na para bang inis na inis na siya o sasabog na siya sa galit o selos.“… are you jealous? Ako lang ang may reward while ikaw wala? Don’t worry, hahatiin natin ng fai—”Hindi ko na natapos ang sasabihin ko.Sa isang marahas at biglaang galaw, hinablot ni Rhamesis ang magkabilang balikat ko at isinadal ako nang malakas sa metal na dingding ng elevator.Napasinghap ako nang maramdaman ang malamig na bakal sa aking likod, kasabay ng pagsalubong ng nag-aapoy at nanlilisik niyang mga mata.Ding!Tumunog ang elevator, bumukas ang pinto sa ground floor, ngunit walang nagtangkang gumalaw sa aming dalawa.Mabilis na hinarangan ni Rhamesis ang pinto gamit ang malaki at matikas niyang katawan upang walang sinumang makakita sa amin mula sa labas. Isang marahas na pindot ang ginawa niya sa button para muling sumara ang pinto at umakyat kami pabalik sa itaas.

RHAMESIS WILTON’S POINT OF VIEWBLAG!Sinalubong ng kamao ko ang malamig na pader ng hallway pagkasara na pagkasara ng pinto ng Suite 808.“FUCK!”Isang malakas at gumaralgal na mura ang pinakawalan ko habang nakasandal ang noo ko sa semento.Nanginginig ang buong katawan ko sa tindi ng galit, selos, at poot na sabay-sabay na sumasakal sa sistema ko.“Isang milyong piso ang nakuha ko noon para sa isang sayaw. Ngayong gabi, baka triple pa ang ibigay ng VIP kapag napasaya ko siya. Malaking pera 'yon, Rhamesis.”Ang mga salita ni Kikay ay parang paulit-ulit na sampal sa mukha ko.Ang plano ko ay i-push siya sa limitasyon niya para marealize niya na hindi lahat ng bagay ay nabibili ng pera, para humingi siya ng tulong sa akin—para takbuhan niya ako!Pero nagkamali ako. Dahil sa halip na tumakbo sa akin, mas pinili niyang maglakad nang kusa patungo sa kama ng ibang lalaki.Narinig ko ang pamilyar na tunog ng mga mamahaling sapatos na naglalakad sa hallway. Nilingon ko ito. Doon, nakita ko

BLAG!Ang napakalakas na pagkalabog ng pinto ay tila isang bomba na sumabog sa loob ng Suite 808.Natahimik ang lahat. Ang matinis na tawa ng dalawang babae sa magkabilang gilid. Ang mapang-uyam na ngisi sa labi ng babaeng nasa harap ko ay mabilis na naglaho, napalitan ng lalong pagtaas ng kilay at animo’y gigil.Mula sa kinauupuan ko sa malamig na karpet, nanlalabo ang paningin ko dahil sa luha at malapot na red wine na patuloy na tumutulo mula sa buhok ko.Ngunit kahit blur ang paligid, hinding-hindi ko pwedeng hindi makilala ang bulto ng lalaking nakatayo sa hamba ng pinto.Si Rhamesis.Nakatayo siya roon, hinihingal, ang dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa sa ilalim ng kaniyang lukot na suit.Ang kaniyang mga kamao ay nakakuyom nang napakahigpit na halos dumugo na ang kaniyang mga palad. Ngunit ang mas nakakapangilabot ay ang kaniyang mga mata.Ang mga mata niya ay naniningkit sa isang malademonyong galit. Isang tingin na kayang pumatay nang walang pag-aalinlangan.Nang duma