Todos os capítulos de Indayog sa Gabi : Capítulo 251 - Capítulo 260

Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa aming dalawa.Tinitigan ko siya. Hinintay ko ang isasagot niya. Hinintay kong sabihin niya na hindi ako babalik sa wala. Na may halaga ako. Na kahit papaano, sa gitna ng lahat ng kabaliwan at kontrata namin, may puwang ako sa buhay niya kapag natapos na ang lahat.Pero nanatili siyang tahimik.Nakita ko ang paggalaw ng panga niya. Ang mga mata niyang kanina ay malambot ay dahan-dahang binalot muli ng isang pamilyar at malamig na pader. Umiwas siya ng tingin at ibinaling ang atensyon sa madilim na lawa sa di kalayuan.“It’s complicated, Loisa,” mababa at basag niyang sagot.Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong pagkatao ko.Complicated. Isang salita, pero sapat na para durugin lahat ng tangang ilusyon na binubuo ko sa utak ko ngayong gabi.Ngumisi ako. Isang mapait at pilit na ngisi. Mabilis kong inabot ang baso ng wine ko at inisang lagok iyon. Naramdaman ko ang pagguhit ng init ng alak sa lalamunan ko, pilit pinapatay ang saki

Pero bakit... bakit ang bigat pa rin ng puso ko?Bakit habang hawak niya ang kamay ko, ang naiisip ko ay ang magagaspang na daliri ni Gabriel na bumabaon sa balat ko?Bakit habang nakangiti siya sa akin, ang hinahanap ng paningin ko ay ang madilim at nag-aapoy na mga mata ng lalaking halos maging bangkay na nitong mga nakaraang araw para lang iligtas ako?“Michael...” pabulong kong sagot, binabawi ang kamay ko nang dahan-dahan.Ngumiti siya nang malungkot, parang alam na niya ang sagot bago ko pa man tapusin.“You don’t have to answer now,” bawi niya, mabilis na ibinalik ang gaan ng usapan. “I just want you to know that the door is open. Kung sakaling gusto mo ng umalis sa mundo ni Gabriel, I’m here. I’m willing to take you out...”Natapos ang lunch namin nang maayos. Inihatid niya ako hanggang sa parking lot kung nasaan ang sasakyan ko.Habang nagmamaneho ako pabalik sa penthouse ni Gabriel, isang nakakabinging katotohanan ang pilit na sumisiksik sa utak ko.Kahit anong pilit kong it

Naramdaman ko ang pagtigil ng paghinga niya.Sa loob ng ilang segundo, tanging ang tunog lang ng aircon at ang mabilis na tibok ng puso ko ang naririnig sa buong kusina. Tinitigan ko ang mga mata niya, naghihintay na bawiin niya ang tingin. Naghihintay na sabihin niyang nababaliw na ako. Na isa lang akong bayarang babae at wala akong karapatang humiling ng ganitong klaseng pabor.Pero hindi siya umiwas.Dahan-dahan, ang magaspang niyang kamay na humahaplos sa pisngi ko ay bumaba sa batok ko. Pumasok ang mga daliri niya sa buhok ko at marahas ngunit puno ng pag-iingat na hinila ako papalapit sa kaniya.Hindi siya sumagot gamit ang salita. Sa halip, ibinaon niya ang mukha niya sa gilid ng leeg ko.Isang mabigat at nanginginig na buntong-hininga ang pinakawalan niya. Naramdaman ko ang paglapat ng mga labi niya sa balat ko. Mahigpit niyang ipinulupot ang dalawang malalaking braso niya sa bewang ko, ibinabaon ang buong katawan ko sa matigas niyang dibdib.It was a crushing, desperate hug.

CRASH!Isang malakas na pagkabasag ng salamin ang umalingawngaw sa sala. Ibinato ni Gabriel ang isang malaking laptop sa pader, dahilan para magkagulo ang mga mersenaryo at mabilis na umatras.“Fuck no!” umuungal na sigaw ni Gabriel. Hawak niya ang kuwelyo ni Karl at pilit itong itinaas mula sa sahig. “I am not bringing her into a crossfire! Find another way around the f*cking system!”“Boss, sinubukan na namin! Ito na ang pinaka-updated na firewall ng Project Eden! Kapag hindi kumpleto ang Couple Number 7, mamamatay ang buong team mo sa labas pa lang ng isla!” pilit na nagpapaliwanag si Karl kahit na namumutla na ito sa takot.Nakatayo ako sa hamba ng pinto ng guest room. Pinapanood ko ang pagwawala ni Gabriel.Nakikita ko ang matinding desperasyon sa mga mata niya. Kailangan niya ang cover niya para makapasok. Kailangan niya ako para iligtas ang asawa niya. Pero ayaw niya akong ilagay sa panganib.Kusang gumalaw ang mga paa ko.Naglakad ako patungo sa gitna ng sala. Lahat ng mata ng

sang guard ang sumubok humarang sa amin, pero bago pa man ito makapagtaas ng armas, dalawang bala na ang pinakawalan ni Gabriel diretso sa ulo nito. Ang dugo ay tumalsik sa sapatos ko, pero wala akong oras para mandiri.Nanginginig ang buong katawan ko, pero ginamit ko ang lahat ng lakas ko para makasabay sa malalaking hakbang niya. Kahit pa umabot na sa sukdulan ang takot ko ay pinipilit kong huwag maging pabigat sa kan’ya dahil alam kong pagnagkataon, mas uunahin niya parin ang asawa niya!“Dapa!” sigaw ni Gabriel, itinulak ako sa likod ng isang makapal na marble pillar.Pinaulanan kami ng bala mula sa kabilang dulo ng hall. Ang mga bato at alikabok ay nagliparan sa paligid namin. Ramdam ko ang pagbingi ng mga tainga ko sa lakas ng putukan.Naglabas si Gabriel ng isang flashbang mula sa bulsa niya, tinanggal ang pin gamit ang ngipin, at inihagis ito sa direksyon ng mga kalaban.BANG!Isang matinding puting liwanag ang sumabog. Nagsigawan sa sakit ang mga guards.“Now!” utos niya, hi