All Chapters of Indayog sa Gabi : Chapter 331 - Chapter 340

“I’m keeping the baby, Michael,” matatag kong deklarasyon, ang boses ko ay walang bahid ng pag-aalinlangan. “Itutuloy ko ang pagbubuntis na ito.”Isang nakabibinging katahimikan ang bumalot sa buong kwarto. Rinig na rinig ko ang malakas na paghampas ng ulan sa labas ng bintana, tila sinasabayan ang nag-aamok na damdamin sa loob ng asawa ko.Tinitigan ako ni Michael. Ang kaniyang mga mata, na kanina ay puno ng takot at awtoridad, ngayon ay tila nabasag. Umigting ang kaniyang panga. Nakita ko ang paggalaw ng kaniyang lalamunan habang pilit niyang nilulunok ang matinding galit at desperasyon.“Are you out of your f*cking mind?!” sumabog ang boses niya, umaalingawngaw sa apat na sulok ng aming master’s bedroom. Marahas niyang ginulo ang sarili niyang buhok, naglalakad nang pabalik-balik sa harap ko. “Did you not hear the doctor, Loisa?! Mamatay ka! The moment that child grows inside you, it will feed the cancer! Papatayin ka ng sarili nating anak!”“Hindi niya ako papatayin, Michael! Buha

Nanigas ako sa kinatatayuan ko habang pinapanood si Michael.Ang ilaw mula sa lampshade ay tumatama sa matigas niyang mukha, at ang anino ng kaniyang mahahabang pilikmata ay nagtatago sa nag-aapoy na emosyon sa kaniyang mga mata. Hawak niya ang maliit kong leather-bound journal.Nakabakat doon ang pangalang pilit kong binaon sa limot, ngunit hindi ko kayang tuluyang burahin sa kasaysayan ng pagkatao ko.Gabriel.Isang pangalan na nagdadala ng napakaraming bigat, sakit, at mga alaalang matagal ko nang itinago sa pinakailalim ng puso ko.Hindi ko alam kung ano ba talaga ang dahilan kung bakit ko sinulat noon guna ang pangalan niya, dahil ba gusto kong magkaroon kami ng closure bago man lang matapos ang buhay ko?O dahil gusto kong sabihin na kasinungalingan at lahat ng salitang binato ko sa kan’ya nakaraan.Na minahal ko siya. Na mahal ko siya at hanggang ngayon… kahit ganito na ang kalagayan ko, naguguluhan pa rin ako kung sino ang mas mahal ko sa dalawang lalaki.Pero alam ko kung ano

Ang gabing iyon ay natapos nang yakap-yakap niya ako, ang aking ulo ay nakapatong sa kaniyang dibdib, nakikinig sa matatag na tibok ng kaniyang puso na siyang nagsisilbing musika ng aking pag-asa.Lumipas ang maraming buwan, at naging isang tahimik ngunit matinding laban ang bawat araw. Ngayon, nasa huling yugto na ako ng aking pagbubuntis.Kabuwanan ko na anumang araw mula ngayon. Ang aking tiyan ay bilog na bilog at napakabigat, nagdadala ng panibagong buhay kahit pa patuloy na naghihingalo ang sarili kong katawan.May mga umagang hindi na ako makabangon dahil sa matinding panghihina, ngunit naroon palagi si Michael—nagpapakain, nagpupunas, at nag-aalaga sa akin nang walang ni katiting na reklamo.Kapag nakikita ko siyang tahimik na kinakausap ang tiyan ko sa madaling-araw, humihingi ng lakas para sa aming dalawa ng baby niya, alam kong kailangan kong lumaban.Dahil gumanda nang bahagya ang pakiramdam ko ngayong araw, nagpasya si Michael na i-surprise kami ni Lloyd ng isang family g

Napatigil ako sa kaniyang mga salita. Ang puso ko ay kumirot, hindi dahil sa galit, kundi dahil sa matinding panghihinayang at awa para sa aming dalawa noong mga panahong iyon.“Gabriel…” panimula ko, ang boses ko ay nanginginig ngunit nananatiling mahinahon. “Matagal ko nang kinalimutan ang galit ko sa’yo.”Tumingin siya sa akin, nagtataka. “Bakit? Pagkatapos ng lahat ng ginawa ko sa’yo? Pagkatapos kong iparamdam sa’yo na wala kang halaga kundi isang kasangkapan lang para iligtas ang ex-wife ko? I threw you away, Loisa. I passed you to Michael like you were nothing! Then I came back… believing I could still have you back. I ruined your peace, so you have all the right to be angry,”Umiling ako nang marahas, ang mga luha ay dahan-dahang pumapatak sa aking mga pisngi, ngunit wala nang poot sa aking puso.“Dahil naintindihan ko na,” malambing kong sagot. “Michael told me already, yung nangyari sa port at yung mga sinabi mo noong pinagtatabuyan mo ko. He already told me everything, you j

“I love you. I think a part of me will always love you until the day I die. But I love you enough now to let you go completely. I love you enough to be happy that you are in the arms of a man who truly deserves you.”Inabot niya ang aking kamay, at sa huling pagkakataon, iginawad niya ang isang napakagagandang, napakalambing na halik sa ibabaw ng aking mga daliri. Isa itong halik ng pamamaalam, ng paggalang, at ng walang hanggang pagpapasalamat.“Fight your cancer, my queen,” bulong niya habang dahan-dahang tumatayo mula sa picnic blanket. “Fight for your children. Fight for Michael. You deserve to live a long, happy life.”Ngumiti ako sa kaniya, pilit na pinipigilan ang panlalabo ng aking paningin. “Lalaban ako, Gabriel. Pangako.”Isinuot ni Gabriel ang kaniyang itim na coat. Tumingin siya sa huling pagkakataon kay Lloyd, pagkatapos ay kay Michael na ngayon ay dahan-dahan nang naglalakad pabalik sa aming kinaroroonan. Nagpalitan muli ang dalawang lalaki ng isang seryoso at may paggal