Lahat ng Kabanata ng Indayog sa Gabi : Kabanata 491 - Kabanata 500

CHAPTER 17: Nang sumapit ang tanghali, wala pa ring bagong balita tungkol sa original gate register. Si Ms. Ramos ay nag-follow up na sa records department, pero ang sagot sa kaniya ay kailangan pang kunin ang logbook mula sa off-site archive.“Off-site archive?” ulit ko nang marinig iyon. “Bakit parang may adventure pa tayong kailangang puntahan para lang sa isang libro?”“Dahil hindi lahat ng dokumento ay nakatago sa iisang opisina,” sagot ni Ethan habang nagsasara ng email.“Kung ako ang namamahala, ilalagay ko lahat sa isang malaking cabinet.”“At kapag may sunog?”“E di ililipat sa kabilang cabinet.”“Paano kung pareho silang masunog?”Napaisip ako.“E di hindi na magandang cabinet ang problema natin.”Umiling siya. “Huwag ka na lang magtayo ng archive.”“Hindi ko rin naman plano. Ang gusto ko ay café.”Napatigil ang pagta-type niya.Dahan-dahan siyang tumingin sa akin. “Café?”Napangiti ako. Akala ko ay nakalimutan na niya ang nabanggit ko kagabi dahil sa dami ng problema namin

Pagbalik namin sa Vance Holdings, diretso si Ethan sa kaniyang opisina. Ako naman ay sumunod sa kaniya habang hawak ang notebook na halos mapuno na ng mga arrow, bilog, at salitang hindi ko na maalala kung bakit ko isinulat.“May problema,” sabi ko bago pa niya mailapag ang briefcase.Hindi siya tumingin sa akin. “Ano na naman?”“Hindi kasya sa isang pahina ang mga clue natin.”“Gumamit ka ng susunod na pahina.”“Alam ko iyon. Ang sinasabi ko, kailangan natin ng mas organized na sistema.”Sa wakas ay tumingin siya sa akin. “May sistema na tayo.”Itinaas ko ang notebook.“Observations, assumptions, evidence. Pero kailangan natin ng kulay. Green para sa verified, yellow para sa pending, red para sa suspicious.”“Hindi tayo gumagawa ng presentation sa board.”“Mas madaling makita ang connection kapag may kulay.”“Mas madaling makita ang connection kapag mayroon talagang connection.”Napatigil ako.Minsan, hindi ko alam kung paano niya nagagawang mang-insulto nang ganoon ka-relaxed.“Etha

Kung may isang bagay na mas nakakainis kaysa sa paghihintay ng clue, iyon ay ang paghihintay ng clue habang may taong nasa harap mo na kayang matulog nang mahimbing na parang walang problemang kailangang lutasin.At siyempre, ang taong tinutukoy ko ay si Ethan Vance.Alas-siyete pa lang ng umaga, nakaupo na ako sa gilid ng kaniyang kama at nakatitig sa mukha niyang natatakpan ng kalahating unan. Hindi ko maintindihan kung paano niya nagagawang matulog nang ganoon kahimbing samantalang kami ay naghihintay ng configuration report at shift roster na puwedeng magbigay sa amin ng dagdag na impormasyon tungkol sa aksidente ko.Ako? Kanina pa ako gising.Hindi naman dahil kailangan ko. Multo nga ako. Pero dahil sa sobrang dami ng iniisip ko, pakiramdam ko ay pati mga patay ay puwedeng magkaroon ng insomnia.“Ethan.”Wala siyang sagot.“Ethan.”Umungol siya at mas isinubsob ang mukha sa unan.Napangisi ako.Aba. May araw din pala na hindi ako ang kailangang pagalitan dahil sa ingay.“Director

Akala ko ay aalis kami agad pagkatapos ng event. Pero dahil sa napakaraming bata, volunteers, at mga magulang na gustong magpasalamat o magtanong, umabot pa ng halos isang oras bago tuluyang matapos ang programa.Si Ethan ay abala sa pakikipag-usap kay Ma’am Celina tungkol sa volunteer schedule, samantalang ako naman ay naglibot sa mga shelves.Wala akong balak manggulo.Sa totoo lang, gusto ko lang tumingin sa mga libro.May kakaibang pakiramdam sa silid na puno ng mga kuwentong hindi mo pa nababasa. Para bang may libo-libong buhay na naghihintay sa pagitan ng mga pahina.Dumaan ako sa isang shelf na may mga picture book. May isang lumang kuwento tungkol sa isang maliit na ibong gustong matutong lumipad. Kinuha ko iyon sa pamamagitan ng pagtuon ng konsentrasyon at dahan-dahang umupo sa may bintana.Hindi ko kayang buksan ang libro nang tuloy-tuloy. Minsan ay dumudulas ang mga daliri ko sa pahina, at kapag nawawala ang focus ko, tumatagos ang kamay ko sa papel. Pero sa wakas, nabuksan

May mga taong kapag sinabihan mong magpahinga ay agad na naghahanap ng kama, kumot, at unan.May mga taong naman na kapag sinabihan mong magpahinga ay bubuksan ang laptop, susuriin ang labing-apat na spreadsheet, at magpapadala ng email sa legal team.At mayroon ding si Ethan Vance, na mukhang pinagsama ang dalawang uri ng taong iyon pero tinanggalan ng kakayahang umupo nang walang iniisip na trabaho.“Ethan.”“Hmm?”“Kanina ka pa nakatitig sa screen.”“May binabasa ako.”“Alam ko. Nakikita ko.”“Kung ganoon, huwag mo nang sabihin.”Napairap ako.Nasa study kami. Nasa mesa ang kopya ng partial service ticket na ipinadala ni Ms. Ramos. Halos isang oras nang binabasa ni Ethan ang bawat linya, kahit ilang beses na niyang sinabi sa akin na wala pang bagong impormasyon.Ako naman ay nakaupo sa gilid ng kaniyang desk, hawak ang isang imaginary cup ng kape dahil hindi ko pa rin alam kung bakit minsan ay gusto kong gayahin ang mga buhay kahit hindi ko naman kayang uminom o kumain.“Alam mo,”