All Chapters of Indayog sa Gabi : Chapter 511 - Chapter 520

Hindi ko inakalang ang pinakamahirap na bahagi ng paggising ay ang magpanggap na wala akong naaalala.Madaling sumagot ng pangalan. Madaling sabihin kung nasaan ako. Madaling sumunod sa utos ng doktor na huminga nang malalim, gumalaw ng mga daliri, o subukang umupo nang hindi umiikot ang paningin.Ang mahirap ay pigilan ang sarili kong magtanong tungkol sa mga bagay na alam ko na.Nang bumalik si Nurse Carla kinabukasan, sinabi niyang may ilang kamag-anak akong gustong bumisita. Sinabi rin niyang may mga dokumentong kailangang ipaliwanag ng pamilya ko kapag mas malakas na ako.“May fiancé po kayo,” sabi niya nang inaayos ang kumot ko. “Si Sir Ethan. Siya ang halos araw-araw na nagtatanong sa staff tungkol sa kondisyon ninyo.”Halos mapatawa ako.Araw-araw?Gusto kong tanungin kung paano niya ako tinitingnan kapag wala akong malay. Kung nakikita niya ba sa mukha ko ang multong kasama niya sa loob ng ilang linggo. Kung pinagsisihan ba niya ang lahat ng sinabi niya sa akin sa study.Sa h

Makalipas ang halos isang buwan, nakalalakad na ako nang walang tulong sa loob ng kuwarto at nakakaupo nang mas matagal nang hindi nahihilo. May mga araw pa ring sumasakit ang ulo ko, at may mga pagkakataong napapagod ang mga binti ko pagkatapos ng maikling lakad, pero sabi ng doktor ay normal iyon matapos ang matagal na coma.Ang hindi normal ay ang dami ng lihim na kailangan kong itago.Sa harap ng pamilya ko, ako si Lyranette Castillo na unti-unting bumabalik ang alaala. Sa loob ng sarili kong isip, ako si Lyra na minsang naging multo at nakasama si Ethan sa paghahanap ng taong gustong pumatay sa akin.Hindi ko alam kung kailan ko makakayang sabihin ang katotohanan.O kung may makikinig ba sa akin kapag sinabi ko.Isang hapon, dumating si Papa kasama ang mga dokumento para sa kasal. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis sa timing niya. Kakabalik ko lang mula sa physical therapy, at ang gusto ko lang naman ay mahiga at magpahinga.“Anak,” sabi niya, umupo sa tabi ng kama. “Ma

Hindi ko kailanman inakalang makakasuot ako ng wedding gown habang iniisip kung paano ko sisirain ang tiwala ng sarili kong groom.Sa fitting room, halos lahat ay masaya. Si Mama ay umiiyak sa tuwa habang nakatingin sa akin sa salamin. Ang wedding coordinator ay abala sa pag-aayos ng laylayan. Ang mananahi naman ay paulit-ulit na nagsasabing bagay na bagay sa akin ang cut ng gown.Ako lang ang hindi makangiti nang totoo.Puti ang gown, may simpleng beadwork sa baywang, at manipis na tela sa balikat. Maganda siya. Hindi ko maikakaila. Kung ibang kuwento ito, baka kinikilig pa ako sa ideyang ikakasal ako sa isang lalaking gwapo, mayaman, at marunong magdala ng sarili.Pero hindi ibang kuwento ito.Ito ang kuwento ng babaeng muntik nang mamatay bago niya makilala ang sariling groom.At ang lalaking iyon ay si Ethan.“Anak, ang ganda mo,” sabi ni Mama.Ngumiti ako sa salamin.“Salamat po.”Hindi ko sinabi na gusto kong tanggalin ang gown at tumakbo palabas. Hindi ko rin sinabi na ang naki

Dumating si Bianca sa araw bago ang kasal, at wala akong ideya kung sino ang nagbigay sa kaniya ng access sa mansiyon.Nasa sitting room ako, nagbabasa ng guest list, nang pumasok siya na may dalang bouquet at isang kahong mukhang mamahaling regalo. Hindi siya kumatok nang maayos. Dalawang mabilis na tapik lang sa pintuan bago niya ito binuksan na para bang may sarili siyang susi.“Oh, you're here,” sabi niya, na para bang nagkataon lang kaming magkasama sa kuwarto. “I brought something for you.”Tumingin ako sa bouquet.“Bakit?”“Wedding gift.”“Hindi pa kasal.”“Tomorrow, right?” Ngumiti siya. “I thought it would be nice to welcome you into the family.”Napangiti rin ako, pero hindi iyon umabot sa mata ko.“Ang thoughtful mo naman. Sana lahat ng ex ay ganoon ka-supportive.”Bahagyang tumigas ang mukha niya.“I don't have a problem with Ethan moving on.”“Good for you.”“Besides, the arrangement was made long before you and I met. I don't want you to think I'm trying to interfere.”“

Kung may isang bagay na natutunan ko sa araw ng kasal, iyon ay hindi awtomatikong nagbabago ang buhay kapag isinuot mo ang singsing sa daliri ng isang tao.Pagbalik namin sa mansiyon, hindi ako dinala ni Ethan sa kaniyang kuwarto. Sa halip, hinatid niya ako sa guest suite na pinili ko bago ang kasal. Nandoon pa rin ang bookshelf, reading nook, at maliit na desk sa tabi ng bintana.“Pinalagyan ko ng bagong ilaw ang reading nook,” sabi niya. “Sabi ni Mrs. Santos, mahilig kang magbasa.”Natigilan ako.Hindi ko alam kung anong klaseng babae si Lyranette bago ang aksidente. Pero ako—ang multong si Lyra—ay mahilig magbasa kahit ilang beses na akong nagreklamo na tumatagos lang ang kamay ko sa mga pahina.“Salamat,” sabi ko.“May kailangan ka pa ba?”“Wala.”Tumango siya at umatras sa pintuan.“Good night, Lyranette.”“Good night.”Nang magsara ang pinto, saka ko lang hinubad ang singsing at inilapag sa desk. Tiningnan ko iyon nang matagal.Asawa ko na siya.Hindi ko alam kung paano iyon nag