Tous les chapitres de : Chapitre 471 - Chapitre 480

Nanlaki ang mga mata ni Julian sa aking direktang akusasyon, ngunit mabilis niyang binawi ang kaniyang emosyon at tumawa nang mapait. "Isang magandang pagtatangka para iligtas ang sarili mo, Alexa. Pero ang mga ebidensya ko ay may mga lagda at digital footprints mo.""Ang mga digital footprints na sinasabi mo, Julian, ay binuo mo habang ang utak ko ay nasa ilalim ng impluwensya ng mga ipinagbabawal na kemikal na ipinapainom ng mga tauhan mo sa akin," isinulong ko ang susunod na slide sa projector.Doon ay lumabas ang toxicological analysis at ang opisyal na ulat ng doktor tungkol sa aking Dissociative Amnesia. Kasunod niyon ay ang mga audio recording na nakuha ko mula sa kaniyang voice recorder sa study room ni Kyle, at ang kumpletong log ng mga mensa na nakuha ng aming IT experts mula sa tagong application kung saan nakarehistro ang kaniyang lihim na bank account sa ibang bansa."Sa loob ng limang taon, ginamit ni Julian Ross ang aking depresyon matapos mawalan ng anak upang manipula

Ang mga sumunod na buwan sa probinsya ay lumipas na tila isang banayad na agos ng ilog. Malayo sa maingay at nakakarinding musika ng bar, natutunan kong yakapin ang katahimikan ng bawat umaga sa Laguna. Ang pananakit ng ulo ko ay tuluyan nang naglaho, at ang microscopic axonal injury na sinasabi ni Dr. Alcantara ay nag-iwan na lamang ng isang maliit na paalaala: na ang tao ay may kakayahang magbago kapag pinili nitong harapin ang katotohanan.Isang hapon, habang nag-aayos kami ni Manang Elena ng mga bagong pitas na gulay sa kusina, pumasok si Kyle na may dalang mga legal na dokumento mula sa kumpanya. May kakaibang gaan sa kaniyang mga hakbang, at ang kaniyang mukha ay wala nang bakas ng pagod."Alexa," tawag niya sa akin, sabay lapag ng isang opisyal na sulat mula sa korte sa ibabaw ng lamesa. "Pormal nang naglabas ng desisyon ang korte. Si Julian Ross ay nasentensyahan ng labinlimang taong pagkakakulong nang walang piyansa para sa industrial espionage, pangingikil, at illegal na pag

NOTE: THIS IS A SPECIAL ONLY, ROM COM.~Malamig.Iyon ang unang naramdaman ko nang unti-unting bumalik ang aking ulirat.Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nawalan ng malay. Ang huling naaalala ko ay ang madilim na kalsada, ang malakas na busina ng isang trak, at ang matinding sakit na naramdaman ko nang salpukin ako nito. Parang pati kaluluwa ko ay gustong kumawala sa katawan ko dahil sa lakas ng pagkakabangga.Pero higit sa sakit na iyon, ang pinakamasakit ay ang katotohanang ang lalaking dapat kong pakasalan ang siyang may kagagawan ng lahat.Isang linggo na lang at ikakasal na sana ako sa isang lalaking hindi ko man lang nakita sa buong buhay ko. Arranged marriage ang tawag nila roon. At dahil sa kagustuhan ng aming mga pamilya, wala akong ibang magagawa kundi tanggapin ang kasal na iyon.Kaso, bago pa man dumating ang araw ng kasal, may mga dokumento at text messages akong natuklasan tungkol sa kaniya.At doon ko nalaman ang lahat.May babaeng mahal ang magiging asawa ko. H

Kung may mas nakakatakot pa sa isang taong nakakita ng multo, iyon ay ang isang lalaking hindi alam kung paano ipaliliwanag ang multong nasa harap niya.Mabilis na napaatras ang lalaki hanggang sa sumadsad ang likod niya sa kama.Halos hindi siya makahinga nang maayos. Nakataas pa ang isang kamay niya sa dibdib na para bang tinitiyak niyang hindi siya inaatake sa puso.“Hindi... imposible.”Napakunot ang noo ko.“Bakit? May problema ba sa pandinig mo? Sinabi ko nang multo ako.”“Lasing ba ako?” bulong niya sa sarili. “O kulang lang ako sa tulog?”“Excuse me? Hindi ako epekto ng alak!”“Hindi ka totoo.”“Aba, buhay pa ang kapal ng mukha mo para sabihing hindi ako totoo!”Mabilis akong lumapit sa kaniya.“Huwag kang lumapit!” sigaw niya, sabay taas ng dalawang kamay na para bang may haharang sa akin.Napahinto ako.Grabe. Akala mo naman ay kakainin ko siya.“Kung multo ka talaga,” sabi niya habang maingat akong sinusuri mula ulo hanggang paa, “bakit ganyan ang itsura mo? Bakit hindi ka

Matapos ang insidente ng bacon sa tsaa ng kaniyang Mama, halos kaladkarin na ako ni Ethan patungo sa kaniyang garahe. Siyempre, hindi naman niya ako literal na makakaladkad dahil tumatagos ang mga kamay niya sa katawan ko kapag sinusubukan niya akong hawakan. Pero dahil sa invisible na tali na nagdurugtong sa amin, wala akong nagawa kundi sumunod sa malalaki at mabibilis niyang hakbang.“Nababaliw ka na ba talaga?!” asik ni Ethan habang binubuksan ang pinto ng isang makintab at mamahaling itim na SUV. “Sabi nang huwag kang gagawa ng ingay o kung anumang kalokohan kapag kasama ko si Mama! Muntik na akong mabilaukan sa pagpapaliwanag kung bakit lumilipad ang pagkain sa dining room!”“Eh, hindi ko naman sinasadya!” agad kong depensa habang sumusunod sa kaniya. “Gusto ko lang namang maramdaman ang texture ng bacon! Malay ko bang bigla mong iwawasiwas ang kamay mo na parang elisi ng bentilador? Nawalan tuloy ako ng konsentrasyon!”Tiningnan niya ako nang masama bago pumasok sa driver’s sea