All Chapters of Indayog sa Gabi : Chapter 551 - Chapter 560

Nang sabihin ni Uncle Arturo na nasa likod ng lumang library ang archive room, ang unang naisip ko ay kung bakit laging may underground room ang mga taong may sikreto. Hindi ba puwedeng filing cabinet na lang? Isang drawer na may label na TAXES, tapos kapag binuksan ay may sampung taon ng financial fraud? Bakit kailangang may hagdan pababa, makapal na pinto, at amoy ng lumang papel na parang kinulong ang lahat ng kasalanan sa isang lugar?“Hindi ito horror movie,” sabi ni Ethan habang hinihintay naming makuha ang search authorization.“Hindi mo alam iyon. Hindi mo pa nakikita ang basement namin.”“May basement kayo?”“Wala. Pero kung mayroon, siguradong may multo.”“May kilala akong multo na hindi masyadong nakakatakot.”Napatingin ako sa kaniya. “Sino?”“Maingay lang.”Napanganga ako. “Grabe ka! Ganoon mo ako ka-describe?”“May iba pa. Matapang, mausisa, at napaka-persistent.”“Mas maganda na iyan. Akala ko sasabihin mo, maganda.”Tumingin siya sa akin, at ilang segundo kaming hindi

Hindi ko inakalang ang unang gusto kong sabihin nang makita ko ang pangalan ni Mario Santos ay, sa wakas.Akala ko, galit ang mararamdaman ko. Galit sa lalaking humawak sa manibela ng truck na muntik nang pumatay sa akin. Galit sa mga taong nagbayad para sa pagkamatay ko. Galit sa sistemang pinayagang maglaho ang records na dapat sana ay nagprotekta sa mga tao.Pero ang unang naramdaman ko ay pagod.Pagod na sa mga pangalan. Pagod na sa paghihintay. Pagod na sa mga taong bumabalik lang kapag wala na silang ibang mapagpipilian.Ang meeting ay itinakda sa isang secure location na pinili ng investigator. Hindi kami maaaring direktang makipag-usap kay Mario nang walang counsel, dahil ang testimony niya ay bahagi ng active criminal investigation. Pumayag akong naroon ako bilang biktima, ngunit may karapatan akong lumabas anumang oras.Nang pumasok siya sa silid, may dalawang officers sa likod niya. Hindi siya nakagapos, pero halata ang pagod sa kaniyang mukha. Payat siya, may manipis na pe

Sa loob ng dalawang linggo, mas maraming beses akong nakarinig ng salitang verified kaysa sa buong buhay ko. Verified ang signatures. Verified ang transfer. Verified ang route log. Verified ang chain of custody. May araw na gusto kong maglagay ng sign sa noo ko na nagsasabing, “Please verify muna bago magtanong.”Pero ang mga verification na iyon ang dahilan kung bakit sa wakas ay nagkaroon ng malinaw na larawan ang kaso.Ang independent forensic review ay nagpakita na ang original dispatch order ay inalter ng isang user account na dumaan sa legacy authority ni Noah. Ang final edit ay ginawa mula sa terminal na nakarehistro sa Apex Logistics office, kung saan may admin access si Aldeguer. Ang payment trail ay nag-ugnay sa consulting account na ginamit ni Bianca at sa intermediary na naglipat ng pera kay Mario Santos. Ang forged authorization na may pangalan ni Ethan ay binuo mula sa sample signature na na-download sa delegated account, at ang scan ay ginamit upang gumawa ng digital ve

Ang unang rule ng date namin ay walang pag-uusap tungkol sa kaso.Ang ikalawa ay kapag may nakalimutang sumunod sa unang rule, may penalty.Ang ikatlo ay ako ang magpapasya kung ano ang penalty.“Wala kang karapatang gumawa ng rules nang wala pang negotiation,” sabi ni Ethan nang sabihin ko iyon habang nasa kotse kami.“Hindi ito corporate contract. Hindi kailangan ng negotiation.”“Parang corporate contract ang format mo.”“Dahil natuto ako sa pinakamalalang tao.”“That's fair.”Pinili niya ang isang maliit na art district sa labas ng pangunahing business area, isang lugar na may mga bookstore, food stalls, at isang rooftop garden na bukas sa publiko hanggang gabi. Walang private dining room, walang red carpet, at walang waiter na nakatayo sa likod namin na naghihintay ng utos. May mga taong naglalakad dala ang paper cups, may musikero sa sulok, at may bata na humihila sa kamay ng nanay nito para bumili ng lobo.Normal.Halos nakakapanibago.“Bakit dito?” tanong ko habang naglalakad

Ang opening ng restored assistance center ay ginanap makalipas ang sampung araw. Hindi ito grand gala na may champagne tower at mga taong naglalaban para sa pinakagandang photo. Isang mas simpleng pagtitipon iyon: representatives ng independent trust, clinic staff, scholarship recipients na pumayag dumalo, at mga pamilyang nakatanggap ng updated notices tungkol sa kanilang applications.Bago magsimula ang programa, dumaan ako sa lahat ng safety checks na inihanda ng team. Nasa listahan ang pangalan ko, ang sasakyang ginamit namin, ang mga taong may access sa building, at ang emergency route kung sakaling magkaroon ng aberya. Nag-review si Gregor ng mga corridor kasama ang event security. Si Mara naman ang tumingin sa guest list at nagtanong kung may pangalan mula sa mga dating subcontractor. Wala sa listahan si Aldeguer, at walang permit ang sinuman sa kaniyang kumpanya.“May dahilan ba para kabahan?” tanong ko nang matapos ang briefing.“May dahilan para maging maingat,” sagot ni Gre