All Chapters of Indayog sa Gabi : Chapter 501 - Chapter 510

Kung may isang bagay na hindi dapat gawin sa isang multo, iyon ay isama siya sa event na may buffet table.Hindi dahil may panganib siyang magnakaw ng pagkain.Kundi dahil may panganib na gumugol siya ng buong gabi sa pagkomento sa bawat pagkaing hindi niya kayang tikman.At iyon mismo ang ginawa ko nang makarating kami sa foundation dinner ng Vance Foundation.Ang venue ay isang malaking ballroom sa hotel sa Makati. May matataas na chandelier, puting mesa, maliliit na floral centerpiece, at mga taong nakasuot ng mamahaling damit na parang nagkaisa silang lahat na huwag ngumiti nang masyadong malaki.Si Ethan ay mukhang bagay sa lugar. Diretso ang tindig, maayos ang suit, at halos walang bakas ng pagkairita sa mukha. Ang mga taong lumalapit sa kaniya ay agad niyang binabati, nakikipagkamay, at kinakausap tungkol sa foundation projects.Ako naman ay lumulutang sa tabi niya, nagsisikap na hindi mapalapit sa buffet table dahil baka matukso na naman akong hawakan ang mga pagkain.“Wag mon

Kinabukasan, nagising ako sa tunog ng printer sa study.Hindi naman iyon kakaiba. Si Ethan ay may printer sa bahay, may printer sa opisina, at malamang ay may printer din sa utak niya dahil kahit natutulog ay parang nag-iisip pa rin ng reports.Ang kakaiba ay ang ekspresyon niya.Nakatayo siya sa harap ng printer, hawak ang isang papel at nakakunot ang noo.“Anong nangyari?” tanong ko.“Wala.”“Bakit parang gusto mong idemanda ang printer?”“Dahil naglabas ito ng maling page.”Napangisi ako.“Ang laki ng problema ng mayayaman.”Tumingin siya sa akin.“Gusto mo bang subukan ang printer na ito sa isang araw na ikaw ang nagbabayad ng ink?”“Hindi ko kailangan ng ink. Multo ako.”“Exactly.”Natawa ako at lumapit sa mesa. Nasa screen ng laptop niya ang isang email mula sa archive department. Sa subject line, nakasulat: ORIGINAL SERVICE TICKET — PARTIAL COPY.Agad akong napatuwid.“Ayan na!”“Partial copy nga.”“Pero original service ticket!”“Lyra, please read the subject.”“Binabasa ko ng

Makalipas ang dalawang araw, dumating ang email na hinihintay ni Ethan.Hindi ito ang buong shift roster. Hindi rin ang restored original approval page. Isang confirmation lang mula sa archive team na natagpuan na nila ang metadata ng lumang service ticket, kasama ang listahan ng mga account na may permission na gumamit ng shared terminal.Pero hindi pa rin nito sinasabi kung sino ang nag-login sa mismong oras ng reprint.Nasa dining room kami nang basahin niya ang email sa kaniyang tablet. Ako naman ay nakaupo sa tabi niya, nakatingin sa screen na para bang kusang lalabas ang pangalan kapag mas matagal ko iyong tinitigan.“May dalawang administrative account na may access sa terminal,” sabi niya. “At may isang dispatch account na ginamit bago ang maintenance window.”“May pangalan?”“Account codes lang.”“May department?”“Oo.”“Ano?”“Dispatch Support at Corporate Administration.”Napaisip ako.“Kung may access ang Corporate Administration, ibig sabihin puwedeng may staff na hindi n

Dumating ang authorization makalipas ang dalawang araw.Hindi ito dumating bilang isang malaking sorpresa o isang eksenang puno ng dramatikong musika. Isang email lang mula sa legal department, kalakip ang pahintulot na buksan ang bahagi ng archived correspondence na may kaugnayan sa postponement ng arranged marriage, basta mananatiling confidential ang anumang medical information na hindi kailangan sa investigation.Pero para sa akin, sapat na ang simpleng email na iyon para hindi ako mapakali sa buong umaga.Si Ethan ay tahimik habang inihahanda ang documents sa study. May nakalatag na folder, isang laptop, at ang maliit na kahon mula sa private archive. Inalis niya ang tali sa paligid nito at maingat na binuksan ang takip.Nasa loob ang ilang sobre, mga kopya ng kasunduan ng dalawang pamilya, isang event schedule, at isang sealed envelope na may markang PRIVATE — BRIDE’S FAMILY CORRESPONDENCE.✦Bago buksan ang huling envelope, hiniling ni Ethan na basahin muna namin ang document i

May tunog.Paulit-ulit. Mabagal. Nakakainis.Beep.Beep.Beep.Gusto kong magsabi sa kung sinumang may hawak ng tunog na iyon na hinaan naman nila. Hindi ako makapag-isip nang maayos.Mabigat ang talukap ng mga mata ko. Ang lalamunan ko ay parang tuyong-tuyo, at may kung anong humihila sa aking braso sa bawat pagtatangka kong gumalaw.Nasaan ako?Bakit parang ang bigat ng katawan ko?At bakit pakiramdam ko, matagal akong nawala?Sinubukan kong imulat ang mga mata ko. Sa una ay liwanag lang ang nakita ko. Puting kisame. Puting kurtina. Isang maliit na monitor sa gilid ng kama. Amoy antiseptic. Amoy ospital.Ospital.Biglang bumalik sa isip ko ang tunog ng busina ng trak.Ang ulan.Ang matinding sakit.Ang dilim.Napasinghap ako at pilit na iniangat ang katawan ko, pero agad akong napangiwi nang sumakit ang dibdib at likod ko.“Miss? Miss, huwag muna kayong gagalaw!”May babaeng naka-unipormeng nurse na mabilis na lumapit sa akin. Inayos niya ang unan sa likod ko at marahang pinahiga ul