All Chapters of Escaped my Maniac EX, Trapped by His Possessive Twin: Chapter 151 - Chapter 160

AGATHA’S POVNanlaki ang mga mata ko. Pilit kong kinakalma ang sarili ko para hindi makagawa ng kahit anong ingay, ngunit ang mabilis na tibok ng puso ko ay parang dambuhalang drum na walang-awang nagwawala sa loob ng aking dibdib.Dahil sa matinding gulat at pangangatog ng aking mga tuhod, nanginig nang tuluyan ang mga kamay ko. Nabitawan ko ang itim na folder na akala ko ay naipasok ko na nang maayos sa loob ng drawer ni Ryu.Plak.Bumagsak iyon sa malambot na carpet. Ang ingay ay hindi kalakasan, ngunit sa loob ng tahimik at madilim na master’s bedroom, pakiramdam ko ay umalingawngaw iyon nang napakalakas.Bahagyang kumalat ang ilang pahina ng bank statements na naglalaman ng mga ebidensya ng pagnanakaw ni Cara sa kumpanya ng aking ama.Mabilis kong inilibot ang paningin ko, nakaramdam ng purong takot.Napayuko ako at mabilis na lumuhod para pulutin ang mga papel. Nanginginig ang mga kalamnan ko, hindi lang dahil sa lamig mula kanina sa pool, kundi dahil sa panghihina ng aking kata

AGATHA’S POVIlang araw ang mabilis na lumipas mula nang mangyari ang mapusok at nakakabaliw na tagpong iyon sa loob ng master's bedroom.Ilang araw na rin akong pilit na nag-iwas ng landas kay Ryu, dahil halos bawat galaw nito ay nakabuntot si Diane na may matalim na tingin.Ngunit kahit anong pagbubuntot ang gawin ni Diane, hindi na mababago noon na may nangyari na naman sa amin ng mapapangasawa niya, na sa maliit ng pagkakataong iyon ay marahas akon inangkin fiancée niya na parang walang paki-alam sa kan’ya bilang babaeng papakasalan nito.Ngayong araw, ang buong mansyon ay tila binagyo ng matinding tensyon at paghahanda.Mula sa itaas ng grand staircase, tanaw na tanaw ko ang pagdating ng sikat na international wedding gown designer na mula pa sa ibang bansa, kasama ang kaniyang buong entourage ng mga asstistants, mananahi, at mga bitbit na dambuhalang kahon. Ang bawat galaw nila ay sumisigaw ng karangyaan.“Be careful with that lace! Isang maling hawak niyo lang diyan, hindi niyo

AGATHA’S POVRIIIP.Isang malakas at nakakabinging tunog ng punit na tela ang bumasag sa lahat ng ingay sa loob ng malawak at marangyang living room.Parang huminto ang pag-ikot ng mundo. Ang matalim na embroidery scissors sa nanginginig kong mga kamay ay direktang nakabaon sa pinakatagong sinulid na nagdudugtong sa corset at zipper ng napakamahal na gown ni Diane.Sa isang mabilis at walang-awang gupit, tuluyang bumigay ang tensyon ng mabigat na tela.Dahil sa bigat ng mga tunay na diyamante at Swarovski crystals na nakadikit sa bodice, mabilis na gumuho ang itaas na bahagi ng gown.Parang isang kurtinang biglang nahulog mula sa pagkakasabit, bumagsak ang likurang bahagi ng damit ni Diane, sapat para tuluyang malantad ang kaniyang likuran at ang suot niyang silk na corset sa loob.Isang matalim na singhap ang sabay-sabay na pinakawalan ng mga asstistants, mananahi, at ng international designer na nasa kabilang banda ng kwarto.“Oh my god! My masterpiece!” palahaw ng designer, halos m

“Remember the convent, remember those nun and orphan in that area.”Nanlamig ang buong katawan ko, ngunit nanatili akong nakatayo.“I can tell Ryu now to demolish it, ngayon din,” banta niya.Parang biglang naubusan ng hangin ang buong paligid ko.Ang kumbento. Ang mga madre.Napayuko ako.The crushing weight of her blackmail pressed down on my shoulders like a ton of concrete.Ang bigat. Sobrang bigat.Paano ako lalaban kung ang buhay ng mga inosenteng taong mahal ko ang nakataya? Kaya kong tiisin ang mga sampal nila. Kaya kong tanggapin ang panghihiya, ang mga pasa, ang pagdugo ng labi ko. Pero ang madamay ang mga madre na walang ibang ginawa kundi ang magsilbi sa Diyos at sa mga ulila?I won’t let it happen.Unti-unting nawala ang apoy sa aking mga mata. Ang extreme frustration na naramdaman ko kanina ay biglang naging isang malamig na reyalidad.Wala pa akong laban kahit gustong gusto ko ng magpatapang!I have to swallow my pride, again. I have to break myself all over again to pr

AGATHA’S POVParang biglang naubusan ng hangin ang buong grand staircase.Ang lamig ng marmol sa ilalim ng aking mga paa ay tila gumapang paakyat sa aking gulugod nang magtapat ang aming mga paningin. Mula sa itaas ng hagdan, nakatayo si Ryu.Ang kaniyang mga kamay ay nakasilid sa bulsa ng kaniyang slacks, ngunit ang kaniyang postura ay sumisigaw ng napakatinding panganib.Ang kaniyang mga mata ay nagbabaga sa madilim at walang-awang selos habang nakatitig sa kamay kong nakapatong pa rin sa palad ni Moz.Mabilis na naramdaman ni Moz ang nagbabadyang bagyo. Sa isang kurap ng mata, mabilis na binalik ni Moz ang professional expression niya at mabilis na iwinaglit ang kaniyang kamay mula sa pagkakahawak ko.Yumuko ito nang malalim.“Mr. Houston,” magalang ngunit may tensyong bati ni Moz.Umigting ang panga ni Ryu. Ang mga ugat sa kaniyang leeg ay litaw na litaw habang dahan-dahan siyang bumaba ng dalawang baitang, hindi inaalis ang kaniyang nanlilisik na paningin sa akin.“In the study.