All Chapters of Escaped my Maniac EX, Trapped by His Possessive Twin: Chapter 161 - Chapter 167

“Nagseselos ka ba, Ryu?” malambing at mapanukso kong bulong sa mismong tainga niya. Hinipan ko pa iyon nang bahagya, na naging dahilan para manigas ang kaniyang malalapad na balikat.“Agatha... don’t play games with me,” nagbabantang ungol niya, ngunit hindi siya umatras.“Kung hindi mo palang kayang makita akong hinahawakan ng ibang lalaki...” bulong ko ulit, dahan-dahang idinidikit ang aking dibdib sa kaniyang matigas na katawan.“Bakit mo papakasalan ang kapatid ko? Bakit hahayaan mong iba ang maging asawa mo kung sa akin ka lang pala magkakaganito?”“I don’t want to be a mistress, Ryu…” bulong ko pa.Umigting ang panga ni Ryu. Ang kaniyang yelong mga mata ay dumaan sa matinding pagkalito at pagnanasa.Hindi ko na siya hinayaang makasagot.Ipinatong ko ang dalawa kong palad sa kaniyang tiyan, nag-uumpisa akong hanapin ang kaniyang kiliti.Ang aking mga daliri ay magaan na tila mga balahibong gumagapang pababa sa kaniyang vest. Kiniliti ko ang sensitibong balat sa ibaba ng kaniyang

Malamig ang sinag ng umagang sumalubong sa akin, ngunit hindi nito magawang palamigin ang nakakapapasong init na naiwan sa aking balat.Bawat galaw ko ay may kasamang kirot. Ang aking mga hita ay manhid, ang aking likod ay masakit mula sa mabigat na paghampas sa mahogany desk, at ang aking buong katawan ay parang naranas parin ng matinding bugbog.Nakaharap ako ngayon sa maliit, basag, at maalikabok na salamin sa loob ng banyo ng maids' quarters.Nanginginig ang aking mga daliri habang hawak ang isang murang concealer at foundation na itinago ko sa aking gamit.Dahan-dahan kong ibinaba ang kwelyo ng aking manipis na maid uniform.Napasinghap ako.Ang aking puting leeg, ang aking collarbone, at ang itaas ng aking dibdib ay balot ng malalalim, purpura, at nagbabagang mga marka ng pag-aari.May mga hickey na halos mangitim na sa sobrang diin ng pagkakasipsip, at sa mismong ibaba ng aking lalamunan ay malinaw na nakatakat ang marka ng kaniyang mga ngipin—mga sugat na sadyang ibinaon niya u

Isang napakalakas, matalim, at nakakabinging tunog ng paghampas ng bakal sa laman ang umalingawngaw sa buong maid’s quarters.Ngunit hindi sa aking mukha lumapat ang malamig at matigas na wire hanger.Napadilat ako nang malaki. Isang mabilis na tibok ng puso ang marahas na yumanig sa aking dibdib habang nakatitig sa malapad na likod ng lalaking sumalo sa hampas ni Diane.“Ugh—” isang mababa at garalgal na daing ang kumawala sa lalamunan ni Moz.Ang makapal na bakal ay walang-awang bumaon sa kaniyang balikat, direktang tumama sa sensitibong parte ng kaniyang leeg.Sa isang kurap ng mata, napunit ang perpekto at plantsadong tela ng kaniyang itim na butler suit.Dahan-dahang gumapang ang matingkad at malansang kulay ng dugo sa kaniyang puting panloob na polo.“What the hell are you doing, Moz?!” nanggagalaiting tili ni Diane, ang kaniyang mukha ay namumula sa matinding inis at pandidiri nang makitang humarang ang isang katulong. “Bakit mo hinaharangan ang basurang 'yan?! Gusto mo bang ik

THIRD PERSON’S POVIsang napakalamig, napakabigat, at nakakapanindig-balahibong hangin ang sumakop sa buong maid’s quarters.Sa gitna ng manipis na siwang ng bahagyang nakabukas na pinto, ang liwanag mula sa pasilyo ay tuluyang nilamon ng isang malaki, matangkad, at madilim na anino.Hindi gumagalaw ang bulto sa labas.Walang tunog ng yabag ng sapatos, walang marinig na paghinga, ngunit ang nakakapapasong aura ng panganib at walang-hanggang kapangyarihan ay marahas na gumapang papasok sa silid.Dahan-dahang itinulak pabukas ang wasak na pintuan.Tumambad ang makisig, matipuno, at pormal na bulto ni Ryu Houston.Nakasuot ito ng kaniyang charcoal-gray three-piece suit, ang kaniyang postura ay sumisigaw ng awtoridad at kadiliman.Ang kaniyang madidilim na mata ay kasing-lamig ng yelo habang naglalakbay ang kaniyang paningin sa loob ng maliit na kwarto—mula sa mga duguan at nakakalat na bulak sa sahig, patungo sa nakatayong si Agatha, hanggang sa nagdurugong balikat ng butler na si Moz.U