ข้าชอบกินเจ้า

จิ้นกั๋วรั่วซีเอง เมื่อได้อยู่กับตนเองลำพัง เธอก็รีบทรุดตัวนั่งลงกอดเข่าตัวเองเอาไว้แน่น

ดูจากท่าทีของเขาแล้ว ด้วยท่าทีโหดเหี้ยมอำมหิตตัดมือคนสดๆ ไปต่อหน้าต่อตา เกรงว่าท่านโหวผู้นี้คงจะมิใช่ฮั่วจงหยางทะลุมิติมาเกิดใหม่ในร่างของเขาเป็นแน่ เขาน่าจะเป็นท่านโหวปีศาจตัวจริง เสียงจริงเอาเสียมากกว่า

ในขณะที่จิ้นกั๋วรั่วซีกำลังนั่งกอดเข่าคิดอะไร

เพลินๆ ไปอยู่นี้ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นจาก

ทางด้านนอก

“คุณหนูเจ้าคะ”

“แม่นมฮั่ว” จิ้นกั๋วรั่วซีว่าพลางรีบลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้อีกฝ่ายทันใด

“เป็นเช่นไรบ้างแม่นมฮั่ว อาการดีขึ้นหรือยัง?”

จิ้นกั๋วรั่วซีเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะคุณหนู ข้าว่าพวกเรารีบหนีออกจากจวนนี่ไปก่อนจะดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าพอมีของมีค่าเป็นตำลึงทองพกติดตัวมาสักหน่อย พวกเราหนีไปตายเอาดาบหน้ากันเถิดเจ้าค่ะคุณหนู”

แม่นมฮั่วพูดขึ้นด้วยท่าทีกระวนกระวายใจ

“แต่ทว่า มิใช่ว่าข้ามิอยากจะออกเดินทางไปยามนี้หรอกนะแม่นมฮั่ว แต่ข้าคำนึงถึงความปลอดภัย เราสองเป็นอิสตรี หากแม้ต้องเดินทางไกลโดยมิรู้เส้นทางแบบนี้ เกรงว่าจะมีความมิปลอดภัยเกิดขึ้นเอาเสียมากกว่า อีกทั้งข้ายังติดหนี้บุญคุณแม่ชีไท่ไท่ที่ให้ที่พักพิงกับข้าอยู่นะ ข้าจะต้องดูแลหลานชายของเขาไปสักพักหนึ่งตามที่แม่ชีไท่ไท่ได้สั่งการไว้มิใช่หรือ หากในยามนี้พวกเราหนีเอาตัวรอดไป นั่นมิเท่ากับว่าเป็นการไม่รักษาสัจจะหรืออย่างไร แม่นมฮั่วมิต้องเป็นกังวลใจไป พวกเรามาดี อีกทั้งยังคิดดี พูดดี ทำดีด้วย เช่นนั้นแล้วพวกเราจะต้องได้รับแต่สิ่งดีๆ ตอบแทนมาเป็นแน่ เข้าใจหรือไม่?”

จิ้นกั๋วรั่วซี กล่าวปลอบโยนให้กำลังใจและให้สติอีกฝ่ายพร้อมใช้ฝ่ามือเล็กตบลงบนหลังมือของแม่นมฮั่วแผ่วเบา

“เจ้าค่ะคุณหนู” แม่นมฮั่วกล่าวรับคำแต่เพียงสั้นๆ แต่ทว่าสีหน้าก็ยังมิได้คลายความกังวลไปเท่าใดนัก

“แม่นมฮั่ว ดูท่าจะวิตกกังวลมากเกินไปแล้ว เอาเช่นนี้เป็นอย่างไร ประเดี๋ยวเย็นนี้ ข้าจะทำอาหารเลิศรสให้กินดีหรือไม่ รับรองแม่นมฮั่วจะต้องชอบมากเป็นแน่”

“เอ๋ คุณหนูทำอาหารเป็นด้วยหรือเจ้าคะ?”

แม่นมฮั่วขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย เดิมทีที่ผ่านมาเมิ่งจินเจียวเคยเข้าครัวทำอาหารมาก่อนเมื่อใด ผู้คนในจวนล้วนรักใคร่ดูแลนางประดุจไข่ในหิน ฟืนแม้แต่ท่อนเดียว เมิ่งจินเจียวยังมิเคยสัมผัสด้วยซ้ำ

“ถึงแม้ว่าข้าจะทำมิเป็น แต่ว่าข้าอยากทำนี่นา แม่นมฮั่วรักข้าขนาดนี้ย่อมต้องช่วยสอนข้าเรื่องการทำอาหาร และมิหวงวิชากับข้าใช่หรือไม่ พวกเราจะได้หาอะไรทำแก้เหงาไปด้วยแบบนี้มิดีหรือ?”

จิ้นกั๋วรั่วซีว่าพลางแย้มยิ้มสดใสให้ประดับอยู่บนใบหน้า

“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ” แม่นมฮั่วพูดขึ้นอย่างมิกล้าที่จะขัดใจคุณหนูตัวน้อย และจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดู

“แม่นมฮั่ว ข้าว่าพวกเราย้ายมาอยู่ด้วยกันดี

หรือไม่ ไหนๆ แม่นมฮั่วก็ฟื้นจากสลบแล้ว ข้ามิชิน

กับการที่ต้องนอนคนเดียวหรอกนะ”

จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวชวน มีแม่นมฮั่วมานอนด้วยนั่นแหล่ะดี เธอจะได้มีคนคอยช่วยดูแลปกป้องจากท่านโหวผู้นั้นได้ แต่แล้วในขณะที่ทั้งคู่กำลังสนทนากันอยู่นี้ ฉู่จวินหยางกลับเปิดประตูโพล่งเข้ามาเสียก่อน ก่อนจะกอดอกพูดขึ้นด้วยสีหน้าท่าทางยียวนเป็นอย่างยิ่งว่า

“นายบ่าวมิพักร่วมกัน เรื่องง่ายๆ แค่นี้ คุณหนูเมิ่งยังมิเข้าใจหรือ?”

“อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว ที่นี่น่าจะเป็นเรือนพักหลักของท่านโหว เช่นนั้นข้าจะออกไปพักกับแม่นมฮั่วเองก็ได้เจ้าค่ะ แล้วอยู่ที่นี่ ข้ากับแม่นมฮั่วสามารถเข้าครัวทำอาหารได้หรือไม่เจ้าคะ จะได้ไม่เป็นการรบกวนคนครัวของท่านโหวให้ทำอาหารเผื่อพวกเราด้วย เพราะพวกเราจะเข้าครัวเองเจ้าค่ะ”

จิ้นกั๋วรั่วซีกล่าวถามออกไปราวกับว่าตอนนี้เธอกำลังเป็นพยาบาลแสนดีคอยให้การบริบาล

แม่นมฮั่วอยู่ก็มิปาน

“ตอนกลางคืนข้ามักจะปวดหัว นอนไม่หลับ ท่านย่าของข้าฝากฝังข้าให้เจ้าช่วยดูแล ข้าเองก็หวังพึ่งพิงเจ้าให้ช่วยเหลือแต่เจ้ากลับจะไปที่อื่นแล้ว”

ฉู่จวินเหยียนกล่าวตัดพ้อเมิ่งจินเจียวด้วยแววตาของปีศาจร้ายพร้อมที่จะขย้ำเหยื่อ เมิ่งจินเจียวเห็นอย่างนั้นจึงสูดลมหายใจเข้าปอดไปลึกๆ พร้อมกล่าวออกมาอย่างใจเย็นว่า

“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจแล้ว เช่นนั้น เย็นนี้ข้าจะทำอาหารเผื่อท่านโหวด้วยก็แล้วกัน มิทราบท่านโหวชอบกินอะไร?”

“ข้าชอบกินเจ้า” เขาเอ่ยออกมาเท่านั้นก็คว้าเอวคอดเล็กมาไว้ในอ้อมแขนทันใด

“ท่านโหว ท่านจะทำอะไร ปล่อยข้านะ”

จิ้นกั๋วรั่วซีพูดขึ้นด้วยความตกใจ นี่มันเป็นเวรเป็นกรรมอะไรของเธอกันแน่ ก่อนตายเธอเฝ้าอธิษฐานขอพรให้ตัวเองได้พบเจอกับเนื้อคู่ดีๆ สักคน แล้วเพราะเหตุใดเธอถึงได้มาพบเจอเข้ากับผู้ชายหน้าหม้ออย่างเขากันด้วยล่ะ แม้กระทั่งต่อหน้าต่อตาคนอื่นอย่างแม่นมฮั่วเอง เขายังมิยอมละเว้นเธอด้วยซ้ำ ถึงอย่างไรก็ช่วยให้เกียรติชุดขาวของนักบวชสาวอย่างเธอหน่อยได้หรือไม่

“ท่านโหวปล่อยคุณหนูเถิดเจ้าค่ะ” แม่นมฮั่วเองก็พยายามเข้าช่วยเหลือผู้เป็นนายอย่างเต็มที่ ก่อนเขาจะถูกโหวปีศาจฟาดพลังฝ่ามือเข้าใส่จนกระเด็นไปติดฝาผนังกระอักเลือดออกมาคำโตด้วยความเจ็บปวด

“ท่านโหว ท่านบ้าไปแล้ว ท่านทำร้ายแม่นมฮั่วทำไมกัน” จิ้นก็วรั่วซีพูดพร้อมถลาเข้าไปดูอาการของแม่นมฮั่วด้วยความเป็นห่วง

“เจ้ามานี่ เด็กๆ ใครอยู่ข้างนอกบ้าง มานำตัวหญิงรับใช้ผู้นี้ออกไปที”

เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงพิโรธพร้อมจับตัวของจิ้นกั๋วรั่วซีมากอดจูบลูบไล้อยู่แบบนั้นสักพักจึงได้หยุดอาการคลุ้มคลั่งลง หากจิ้นกั๋วรั่วซีอินจัดจนจินตนาการว่าตนเองเป็นนางเอกซีรี่ส์แล้วล่ะก็ ท่านโหวผู้นี้คงถูกตบจนหน้าหันไปแล้วเป็นแน่ แต่ทว่าจากอาการคลุ้มคลั่งที่เกิดขึ้นทันทีทันใดของเขา เกรงว่าเขาน่าจะมีอาการเจ็บป่วยอะไรสักอย่างมาก่อนหน้านี้กระมัง นึกได้อย่างนั้นจิ้นกั๋วรั่วซีจึงให้เขาไปนอนบนเตียง พร้อมก้มหน้าก้มตาตรวจดู

ชีพจรให้เขาด้วยความเอาใจใส่...