Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ท่ามกลางเสียงสกัดหินแกรนิตที่ดังสะท้อนก้องไปมาภายในโถงทางเดินปีกตะวันออก ซึ่งเป็นพื้นที่โครงการใหม่ที่เกรซกำลังปฏิวัติให้กลายเป็นหอจดหมายเหตุที่มีระบบควบคุมความชื้นสมบูรณ์แบบ แสงจากคริสตัลมานาสีนวลพาดผ่านร่างของสถาพนิคสาวที่กำลังก้มตัวลงวัดระดับพื้นหินด้วยตลับเมตรที่เจ้าเซฟสร้างขึ้นจากเหล็กไหลเกรซ แอนเดอร์สัน ในวันนี้สวมชุดทำงานที่ดูคล่องตัวขึ้น เธอรวบผมสีน้ำตาลขึ้นสูงเผยให้เห็นลำคอระหงที่มีเหงื่อซึมชื้นจางๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยสมาธิที่แน่วแน่จนไม่ทันสังเกตเห็นเงาทมิฬขนาดใหญ่ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังในระยะที่เกือบจะประชิดไคเซอร์ เมล ออร์เลียเซลัส ราชาจอมมารผู้ปกครองอาณาจักรที่กว้างใหญ่ ยืนกอดอกนิ่งสงบราวกับรูปสลักทมิฬอยู่ตรงนั้นมานานกว่าสิบนาทีแล้ว ชุดคลุมขนสัตว์สีดำของเขาดูตัดกับผนังหินที่เกรซเพิ่งสั่งให้ฉาบปูนใหม่ไปหยกๆปกติแล้วจอมมารผู้กระหายเลือดอย่างเขาควรจะประทับอยู่ในโถงบัลลังก์เพื่อตัดสินความตายของศัตรู หรือไม่ก็ฝึกซ้อมดาบอยู่ในลานประลองทมิฬ แต่ในช่วงหลายวันมานี้ พฤติกรรมของเขากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาเริ่มปรากฏตัวในสถานที่ที่เกรซ

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์สีหม่นของโลกปีศาจสาดส่องผ่านหน้าต่างบานสูงที่เกรซเพิ่งสั่งให้ทำความสะอาดคราบเขม่าออกจนใสวิ้ง ภายในห้องโถงอเนกประสงค์ที่ถูกดัดแปลงเป็นเวิร์กช็อปชั่วคราวเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของไม้เลื่อยและเสียงกุกกักของเครื่องมือช่าง เกรซ แอนเดอร์สัน ยืนกอดอกจ้องมองร่างสูงสง่าของไคเซอร์ เมล ออร์เลียเซลัส ที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นจำลองอยู่กลางห้องด้วยสีหน้ากึ่งงุนงงกึ่งจำยอมภารกิจในวันนี้ไม่ใช่การรื้อถอนกำแพงหรือการวางท่อประปา แต่มันคืองานที่ละเอียดอ่อนกว่านั้นมาก นั่นคือการออกแบบเฟอร์นิเจอร์ชิ้นเอกที่จะรองรับสรีระของจอมมารได้อย่างสมบูรณ์แบบ หรือที่เกรซเรียกว่าบัลลังก์เพื่อสุขภาพ"ท่านไคเซอร์คะ กรุณายืนตัวตรง กางแขนออกเล็กน้อย แล้วผ่อนคลายกล้ามเนื้อไหล่ลงด้วยค่ะ ท่านเกร็งจนฉันเห็นเส้นเลือดปูดแล้วนะ" เกรซสั่งการด้วยน้ำเสียงจริงจังแบบมืออาชีพ ขณะที่มือข้างหนึ่งถือสมุดจดบันทึก และอีกข้างหนึ่งรอรับอุปกรณ์จากเจ้าเซฟไคเซอร์ถอนหายใจยาว พลางพยายามทำตามคำสั่ง "ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมข้าต้องมาทำท่าทางประหลาดเช่นนี้ การสร้างเก้าอี้สักตัวจำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนี้เชียวรึ? ปกต

บรรยากาศภายในโถงประชุมสภาขุนนางแห่งปราสาทจอมมารในเช้าวันนี้ แตกต่างไปจากทุกครั้งที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิงปกติแล้ว ห้องโถงหินสีดำทะมึนแห่งนี้จะอบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่น่าเกรงขาม ผสมผสานกับกลิ่นอายของเวทมนตร์เก่าแก่ที่ฝังลึกอยู่ในทุกอณูของหินแกรนิต แต่ในยามนี้ ความเงียบนั้นกลับกลายเป็นความตึงเครียดที่ขึงพืดจนแทบจะดีดขาดได้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้และอากาศที่สดชื่นจากการปรับปรุงระบบหมุนเวียนอากาศใหม่ที่เกรซเพิ่งทำเสร็จ ดูเหมือนจะถูกกดทับด้วยกลิ่นคาวสนิม... กลิ่นอายสังหารที่เข้มข้นจนทำให้ขนอ่อนที่หลังคอของเหล่าขุนนางปีศาจระดับล่างลุกชันประตูไม้โอ๊กคู่มหึมาที่แกะสลักลวดลายอสูรสงคราม ถูกผลักเปิดออกเสียงดังสนั่นปัง!เสียงนั้นดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถงที่เพดานสูงลิบลิ่ว เหล่าขุนนางที่กำลังจับกลุ่มพูดคุยถึงความเปลี่ยนแปลงอันน่าอัศจรรย์ของปราสาท ทั้งเรื่องแสงไฟที่สว่างไสวและห้องน้ำที่สะอาดสะอ้าน ต่างพากันหุบปากฉับและหันขวับไปมองที่ต้นเสียงเป็นตาเดียวร่างสูงใหญ่ของชายชราผู้หนึ่งก้าวเข้ามา เขาสวมชุดเครื่องแบบเต็มยศสไตล์ทหารโบราณสีแดงเลือดหมูตัดกับสีดำขลับ ผ้าคลุมไหล่ทำ

ความเงียบที่ปกคลุมทั่วท้องพระโรงหินอัคนีในขณะนี้ไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่เป็นความเงียบงันที่เปรียบเสมือนสุญญากาศก่อนที่พายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ หลังจากที่ดยุกวาร์กัส ผู้เฒ่าแห่งเผ่าพันธุ์แวมไพร์ ได้เอ่ยคำท้าทายที่เปรียบเสมือนคำตัดสินประหารชีวิตออกมา การส่งมนุษย์ธรรมดาเข้าไปใน "หอคอยทิศเหนือ" สถานที่ต้องห้ามที่อุดมไปด้วยคำสาปและไอปีศาจกัดกินวิญญาณบนบัลลังก์สีดำทมิฬ จอมมารไคเซอร์กำหมัดแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของจอมมารทำให้อุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลงจนเกือบถึงจุดเยือกแข็ง ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากบัลลังก์ เกาะกุมพื้นหินจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ ลามเลียไปตามทางเดินดวงตาสีทองของไคเซอร์วาวโรจน์ด้วยความโกรธกริ้ว พระองค์รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของจิ้งจอกเฒ่าอย่างวาร์กัสดี นี่ไม่ใช่การทดสอบความสามารถ แต่เป็นการลอบสังหารโดยใช้กฎมณเฑียรบาลเป็นเครื่องมือ หอคอยทิศเหนือคือจุดบอดของปราสาทที่สะสมสิ่งปฏิกูลทางเวทมนตร์มานานนับพันปี แม้แต่ปีศาจระดับแม่ทัพยังหลีกเลี่ยงที่จะเฉียดกรายเข้าไป แล้วนับประสาอะไรกับเกรซ... มนุษย์ตัวเล็กๆ ที่ไร้เกราะเวทป้องกันไคเซอร์สู

ความมืดมิดภายในหอคอยทิศเหนือไม่ได้เป็นเพียงความว่างเปล่า แต่มันคือสสารที่มีน้ำหนักกดทับลงมาบนบ่าของเกรซราวกับตะกั่วเหลว บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงหวีดร้องของวิญญาณบรรณารักษ์ผู้พิทักษ์หอคอยยังคงดังก้องสะท้อนไปมาระหว่างชั้นหนังสือที่สูงเสียดฟ้า แรงกดดันวิญญาณที่ถูกปล่อยออกมาทำให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เกรซรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่พยายามแทรกซึมผ่านชุดป้องกันสารเคมีเข้ามากัดกินผิวกายแต่ทว่า... ในดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยภายใต้หน้ากากกันพิษนั้น กลับไม่มีแววของความยอมจำนนแม้แต่น้อย"เจรจาดีๆ ไม่ชอบสินะ..." เกรซพึมพำเสียงลอดไรฟัน เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามขมับแม้ในอากาศที่หนาวเหน็บ "ถ้าพูดด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง ก็ต้องคุยกันด้วยภาษา 'รื้อถอน'!"เกรซเหวี่ยงกระเป๋าเป้คู่ใจที่สะพายหลังอยู่ออกมาวางกระแทกพื้นเสียงดัง ตุ้บ! เธอปลดล็อกตัวล็อกนิรภัยอย่างรวดเร็ว นิ้วมือสัมผัสกับตราสัญลักษณ์รูปเฟืองที่ติดอยู่หน้ากระเป๋า"เจ้าเซฟ!" เธอตวาดเรียกชื่อปีศาจมิมิค "เปลี่ยนโหมด! รูปแบบอาวุธหนักเป็นขวานมหากาฬ!"ทันใดนั้น กล่องก็เกิดปฏิกิริยาเรืองแสงสีฟ้าส