Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

เสียงลมหายใจหอบถี่ของเกรซดังก้องอยู่ภายใต้หน้ากากกันพิษ ความเหนื่อยล้าจากการออกแรงเหวี่ยงขวานยักษ์พังกำแพงเมื่อครู่เริ่มถาโถมเข้ามา แต่ทว่าสายตาของเธอกลับไม่ได้จับจ้องไปที่ซากปรักหักพัง หรือทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่สวยงามภายนอกหน้าต่างบานใหม่ที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นสายตาของเธอจับจ้องไปที่ปฏิกิริยาของผู้อยู่อาศัยเดิมที่มุมห้องอันมืดมิดที่สุด ไกลจากรัศมีของแสงจันทร์และแสงสปอร์ตไลท์ กลุ่มเงาดำทึบที่เคยเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ ตอนนี้กำลังเบียดเสียดกันอย่างน่าเวทนา ร่างเงาเหล่านั้นสั่นระริก ส่งเสียงครางฮือๆ ในลำคอเหมือนสัตว์บาดเจ็บที่พยายามเลียแผลตัวเอง พวกมันพยายามหดตัวให้เล็กที่สุดเพื่อหลบหนีจากความสว่างและกระแสลมที่พวกมันไม่คุ้นชินภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเกรซกระตุกวูบ ความรู้สึกฮึกเหิมแบบผู้พิชิตหายไป แทนที่ด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งในฐานะสถาปนิก"ฉันเข้าใจผิดไป..." เกรซพึมพำกับตัวเองเบาๆ เธอลดขวานในมือลง แล้วเปลี่ยนโหมดให้เจ้าเซฟกลับมาเป็นกระเป๋าเครื่องมือช่างตามเดิมเธอเคยคิดว่าวิญญาณพวกนี้คือศัตรู คือ 'มลภาวะ' ที่ต้องกำจัดทิ้งเพื่อให้พื้นสะอาด แต่เมื่อมองดูดีๆ ด้วยสายตา

แสงตะวันยามบ่ายคล้อยสาดส่องผ่านกระจกเงาสะท้อนแสงที่เกรซติดตั้งไว้บนเพดานโดม ก่อเกิดเป็นลำแสงสีทองนวลตาที่อาบไล้ไปทั่วบริเวณภายในหอคอยทิศเหนือ แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าในยามนี้ ไม่ใช่ภาพของหอคอยผีสิงที่รกร้างและเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นอีกต่อไปมันคือการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมของแดนปีศาจเคยจารึกไว้เกรซยืนกอดอกอยู่บนระเบียงชั้นลอยที่เธอเพิ่งสร้างเสริมขึ้นมาใหม่ ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกายวาววับด้วยความพึงพอใจ ขณะกวาดสายตาตรวจตราผลงานชิ้นโบว์แดงของเธอที่กำลังเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายของการตกแต่ง"เอาล่ะ... คอนเซปต์ของเราคือ 'Industrial Loft'" เกรซพูดกับตัวเอง แต่เสียงของเธอก้องพอให้เหล่าภูตผีลูกมือที่กำลังลอยตัวจัดของอยู่ได้ยิน "จำไว้นะทุกคน หัวใจของ Loft คือความดิบ ความจริงใจ และการเปลือยโครงสร้าง... เราจะไม่ฉาบปูนปิดทับหินเก่าๆ พวกนี้ แต่เราจะขัดมันให้เงา เพื่อโชว์ร่องรอยแห่งกาลเวลาที่สวยงามที่สุด"เกรซตัดสินใจไม่ทำลายกำแพงหินอัคนีสีดำทะมึนที่เป็นโครงสร้างเดิมทิ้ง เพราะในมุมมองของสถาปนิก มันคือพื้นผิวที่หาซื้อที่ไห

บรรยากาศภายในหอคอยทิศเหนือหรือที่บัดนี้ได้รับการขนานนามใหม่ในใจของเหล่าปีศาจว่าหอสมุดนิรันดร์กาลนั้น คลาคล่ำไปด้วยความมีชีวิตชีวาในแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในหน้าประวัติศาสตร์กว่าห้าร้อยปีของปราสาทจอมมารแสงแดดอ่อนๆ ยามสายที่ส่องผ่านระบบกระจกเงาสะท้อนแสงลงมายังใจกลางห้องโถง อาบไล้เฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊คสีน้ำผึ้งและพรมเปอร์เซียสีน้ำเงินเข้มให้ดูโดดเด่นสง่างาม กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดอาราบิก้าที่ลอยออกมาจากบาร์เครื่องดื่ม ผสมผสานกับกลิ่นสะอาดของกระดาษเก่าที่ผ่านการฆ่าเชื้อด้วยแสง UV สร้างสุนทรียภาพทางกลิ่นที่กระตุ้นให้ผู้ที่สูดดมรู้สึกผ่อนคลายและตื่นตัวไปพร้อมๆ กันเหล่าขุนนางปีศาจที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังยืนออกันอยู่ที่หน้าประตูด้วยความหวาดกลัวและรังเกียจ บัดนี้ต่างพากันกระจายตัวไปจับจองพื้นที่ต่างๆ ภายใน Co-working Space สุดหรูแห่งนี้ ราวกับเด็กน้อยที่หลุดเข้าไปในร้านของเล่นบารอนเนสเลดี้เอลร่า ผู้ซึ่งเคยคัดค้านหัวชนฝาเรื่องการเปลี่ยนแปลงปราสาท กำลังทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อาร์มแชร์บุหนังแท้สีน้ำตาลไหม้ในโซนอ่านหนังสือริมหน้าต่าง ทันทีที่แผ่นหลังของเธอสัมผัสกับพนักพิง

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องกระทบป้ายอะคริลิกสีทองหน้าประตูห้องกระจกที่สลักคำว่า [ Grace & Safe Studio ] จนเกิดประกายระยิบระยับ สะท้อนความรุ่งโรจน์ของธุรกิจน้องใหม่ที่กำลังมาแรงที่สุดในปราสาทจอมมาร ณ เวลานี้หากเป็นเมื่อเดือนก่อน บริเวณปีกตะวันออกของปราสาทแห่งนี้คงเงียบเชียบจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้อง แต่ในยามนี้ มันกลับคลาคล่ำไปด้วยฝูงชนหลากเผ่าพันธุ์ที่เข้ามายืนต่อแถวเรียงรายกันเป็นระเบียบยาวเหยียดไปจนถึงสวนพฤกษศาสตร์ ไม่ต่างอะไรกับการรอคิวซื้อไอโฟนรุ่นใหม่หน้า Apple Storeลูกค้าในคิวมีตั้งแต่ข้าราชบริพารระดับล่าง พ่อครัว หัวหน้าคอกสัตว์ ไปจนถึงขุนนางระดับกลางที่ต้องการคำปรึกษา ทุกคนต่างถือม้วนกระดาษ หรือตัวอย่างปัญหาของตนมาด้วยความหวัง เพราะข่าวลือที่แพร่สะพัดออกไปปากต่อปากว่าสถาปนิกเกรซแก้ได้ทุกปัญหานั้น ทรงพลังยิ่งกว่ามนต์สะกดใดๆภายในสตูดิโอที่เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศที่เกรซเพิ่งติดตั้งเพิ่ม บรรยากาศการทำงานกำลังดุเดือดเลือดพล่าน"คิวต่อไปเชิญค่ะ!" เกรซตะโกนเรียกพลางปาดเหงื่อที่หน้าผาก แม้แอร์จะเย็น แต่สมองของเธอร้อนฉ่าจากการประมวลผลปัญหาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ความเงียบสงัดภายในโถงทางเดินกลางของปราสาทจอมมารในยามบ่าย เป็นความเงียบที่แตกต่างไปจากหอคอยทิศเหนือที่เกรซเพิ่งทำการบูรณะเสร็จสิ้น ที่นั่นเต็มไปด้วยเสียงแห่งชีวิต เสียงกระดาษพลิก และกลิ่นหอมของกาแฟ แต่ที่นี่... ใจกลางของป้อมปราการทมิฬแห่งนี้ กลับยังคงไว้ซึ่งความเย็นเยียบและแรงกดดันอันหนักอึ้งที่ฝังรากลึกอยู่ในเนื้อหินมานับพันปีเกรซย่อตัวลงนั่งชันเข่าอยู่กลางทางเดินที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา มือข้างหนึ่งถือเครื่องวัดระดับเลเซอร์ที่เธอเพิ่งแกะกล่องออกมาจากร้านค้ามิติ อีกข้างหนึ่งจดบันทึกยิกๆ ลงบนกระดานรองเขียน"ค่าความลาดเอียงผิดปกติ..." เกรซพึมพำกับตัวเอง คิ้วเรียวขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นปม "ระดับพื้นตรงจุดพิกัด X-204 ฝั่งตะวันออก ทรุดตัวลงไป 1.5 เซนติเมตร เทียบกับค่ามาตรฐานเมื่อเดือนก่อน... มันทรุดเร็วเกินไป เป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดจากการทรุดตัวตามธรรมชาติ"ในฐานะสถาปนิก การทรุดตัวของอาคารไม่ใช่เรื่องเล่นๆ โดยเฉพาะกับปราสาทหินขนาดมหึมาที่รับน้ำหนักมหาศาล หากฐานรากเกิดการขยับตัวเพียงนิดเดียว มันอาจส่งผลโดมิโนให้โครงสร้างส่วนบนเกิดรอยร้าววิกฤตได้"เจ้าเซฟ ส่งเครื