Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

เปลือกตาที่หนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยหินผาค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า แสงสลัวที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาตกกระทบดวงตาทำให้หญิงสาวต้องกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพเพดานไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจงค่อยๆ ปรากฏชัดเจนขึ้นในครรลองสายตา เกรซนอนนิ่งอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ที่ปูด้วยฟูกหนานุ่มและผ้าไหมเนื้อละเอียด สัมผัสที่โอบรัดร่างกายของเธอนั้นให้ความรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นอย่างประหลาด ทว่าความเจ็บปวดที่ตกค้างอยู่ในเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อทุกมัดยังคงเป็นเครื่องเตือนใจที่ชัดเจนถึงเหตุการณ์วิกฤตที่เพิ่งผ่านพ้นไปความทรงจำสุดท้ายก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลงคือความบิดเบี้ยวของเส้นสายพลังงานสีม่วงที่ไหลเวียนอยู่ใต้พื้นปราสาท มันเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวและรุนแรงจนร่างกายของมนุษย์ธรรมดาอย่างเธอไม่อาจทนรับได้ แต่ในห้วงเวลาแห่งความสิ้นหวังที่ร่างกายกำลังจะร่วงหล่นลงกระแทกพื้นหินเย็นเยียบนั้น เธอกลับจำได้ถึงสัมผัสอันแข็งแกร่งที่โอบอุ้มเธอเอาไว้ ภาพใบหน้าของจอมมารไคเซอร์ยังคงตราตรึงอยู่ในห้วงคำนึง เรือนผมสีดำสนิทของเขาที่ตกลงมาปรกหน้าผาก และดวงตาสีแดงก่ำที่เคยมองเธอด้วยความเย็นชาและเย่อหยิ่งเสมอมา

บรรยากาศเบื้องหลังประตูลับที่เชื่อมต่อสู่ "สวนทิศตะวันตก" หรือที่เกรซแอบตั้งฉายาให้ในใจว่า สวนนรก นั้น แตกต่างจากทุกพื้นที่ในปราสาทจอมมารอย่างสิ้นเชิง ทันทีที่เกรซในชุดป้องกันสารเคมีแบบเต็มตัวพร้อมหน้ากากกรองอากาศชนิดพิเศษ ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูหินที่ผุกร่อน ความมืดมิดและมวลอากาศที่หนักอึ้งก็พุ่งเข้าปะทะร่างกายของเธอราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นตั้งตระหง่านอยู่เสียงฝีเท้าของรองเท้าบูทยางที่ย่ำลงบนพื้นดินไม่ได้ดังก้องกังวาน แต่มันกลับส่งเสียง แฉะ... แฉะ... คล้ายกับการย่ำลงไปในหนองน้ำที่เต็มไปด้วยโคลนตมเหนียวหนืด ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความยากลำบาก แรงดึงดูดของพื้นดินที่นี่ดูเหมือนจะมากกว่าปกติ ราวกับว่าผืนดินเองก็มีชีวิตและพยายามจะฉุดรั้งผู้มาเยือนให้จมดิ่งลงสู่เบื้องล่างแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ควรจะสาดส่องให้ความอบอุ่น กลับถูกปฏิเสธการเข้าถึงอย่างสิ้นเชิงด้วยโครงข่ายของ "เถาวัลย์พิษ" ขนาดมหึมาที่แผ่ขยายสาขาถักทอเข้าด้วยกันจนกลายเป็นโดมหลังคาสีดำทะมึน เถาวัลย์เหล่านั้นไม่ได้อยู่นิ่ง แต่มันขยับเขยื้อนบิดเกลียวไปมาอย่างเชื่องช้า คล้ายกับฝูงงูยักษ์ที่กำลังจำศีล หนามแหลมคมยาวเท่าฝ่ามือ

ความเหนื่อยล้าจากการพลิกฟื้นผืนดินที่ตายแล้วให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เริ่มส่งผลให้กล้ามเนื้อแขนและขาของเกรซปวดหนึบ ทว่าเมื่อเธอทอดสายตามองลงไปยังผืนดินสีน้ำตาลเข้มที่อุดมสมบูรณ์เบื้องหน้า ความเหน็ดเหนื่อยเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนสิ้น กลิ่นเหม็นเน่าที่เคยคละคลุ้งและชวนให้สะอิดสะเอียนถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมของไอดินอันบริสุทธิ์ วัชพืชปีศาจและเถาวัลย์พิษที่เคยแผ่กิ่งก้านสาขาอย่างดุร้าย บัดนี้เริ่มหดตัวและแห้งเหี่ยวลงเนื่องจากสูญเสียแหล่งพลังงานแห่งความตายที่เคยหล่อเลี้ยงพวกมันมานานนับศตวรรษซิลแวน ภูตพฤกษาชราผู้มีผิวหนังแตกระแหงราวกับเปลือกไม้ผุพัง นั่งทรุดเข่าอยู่บนพื้นดินที่เพิ่งได้รับการฟื้นฟู สองมือที่สั่นเทาของเขากอบกำดินร่วนซุยขึ้นมาแนบไว้ที่หน้าอก น้ำตาแห่งความปิติยินดีไหลรินอาบแก้มที่แห้งกร้าน เหล่าภูตน้อยดรายแอดที่เคยหลบซ่อนตัวอยู่ตามซอกหลืบมืดมิด เริ่มทยอยกันปรากฏตัวออกมา ร่างกายที่เคยโปร่งแสงและริบหรี่ของพวกเขากลับมามีสีสันและทอประกายเรืองรองขึ้นมาเล็กน้อย บรรยากาศแห่งความหวังเริ่มเบ่งบานขึ้นท่ามกลางความมืดมิดเกรซถอดหน้ากากกรองอากาศออกและสูดหายใจรับความสดชื่นเข้าป

ความมืดมิดโรยตัวลงมาบดบังแสงสว่างแห่งรุ่งอรุณจนสิ้นสลาย เงาทะมึนอันกว้างใหญ่ไพศาลของอสุรกายใต้พิภพทาบทับลงบนร่างเล็กๆ ของเกรซที่กำลังนอนล้มลุกคลุกคลานอยู่บนพื้นดินโคลนสีดำ กลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงยิ่งกว่าซากศพหมักหมมพุ่งเข้าปะทะโสตประสาทการรับกลิ่นจนหญิงสาวรู้สึกปั่นป่วนไปถึงกระเพาะอาหาร น้ำลายสีเขียวข้นที่เต็มไปด้วยฤทธิ์กรดกัดกร่อนหยดแหมะลงมาจากริมฝีปากที่หนาเทอะทะของมอนสเตอร์ไส้เดือนยักษ์ กระทบลงบนผืนดินข้างตัวเธอจนเกิดเสียงดังฟู่พร้อมกับควันสีเทาที่ลอยคลุ้งขึ้นมา เกรซนอนหงายหน้าขึ้นมองความตายที่กำลังอ้าปากกว้างรอรับเธออยู่เบื้องบน วงแหวนของฟันแหลมคมนับพันซี่ที่เรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ ลึกลงไปในลำคออันมืดมิดของมันดูน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่จิตใจของมนุษย์ธรรมดาจะรับไหว แรงดึงดูดจากลมหายใจเข้าของมอนสเตอร์ยักษ์สร้างกระแสลมกระโชกแรงจนผมสีเข้มของเธอปลิวไสวไปด้านหลัง สถาปนิกสาวผู้หลงมิติกัดริมฝีปากของตนเองแน่นจนห้อเลือด สองมือที่สั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้ยกสมุดสเก็ตภาพปกหนังเล่มหนาขึ้นมาบังใบหน้าเอาไว้ มันคือปฏิกิริยาตอบสนองโดยสัญชาตญาณของการเอาชีวิตรอดที่แม้จะรู้ดีว่าไร้ประโยชน์ ทว

ฝุ่นควันและละอองเลือดสีเขียวข้นที่สาดกระเซ็นจากการระเบิดของมอนสเตอร์ไส้เดือนยักษ์ค่อยๆ ทิ้งตัวลงสู่ผืนดินอย่างเชื่องช้า บรรยากาศภายในสวนทิศตะวันตกที่เคยอบอวลไปด้วยความหวังและความมีชีวิตชีวา บัดนี้กลับกลายสภาพเป็นลานประหารที่เงียบสงัดและน่าสะพรึงกลัว ซากเนื้อชิ้นเล็กชิ้นน้อยของอสุรกายใต้พิภพกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ ส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นไหม้ของพลังเวทมนตร์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในมวลอากาศ ค่ายกลทางน้ำที่เกรซเพิ่งลงแรงขุดและจัดเรียงก้อนหินอย่างประณีตบรรจงถูกทำลายจนพังพินาศ สายน้ำที่เคยไหลรินอย่างสงบเพื่อชำระล้างพลังงานอันหม่นหมอง บัดนี้ทะลักล้นปะปนกับโคลนตมและเลือดสีเขียวจนกลายเป็นแอ่งน้ำเน่าเสียที่น่าเวทนาท่ามกลางความพินาศย่อยยับนั้น ร่างสูงสง่าของจอมมารไคเซอร์ยืนตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยว เสื้อคลุมสีดำสนิทของเขาสะบัดพลิ้วไปตามแรงลมกรรโชกที่พัดผ่าน แผ่นหลังกว้างใหญ่ของเขาตั้งตรงอย่างสง่าผ่าเผย ทว่ากล้ามเนื้อทุกมัดทั่วทั้งร่างกายกลับเกร็งเขม็งจนสั่นสะท้าน ลมหายใจที่ถูกสูดเข้าและพ่นออกทางจมูกนั้นหนักหน่วงและรุนแรงราวกับพายุที่กำลังก่อตัว ดวงตาสีแดงก่ำดุจโลหิตสดของเข