Semua Bab กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Bab 91 - Bab 100

มัทนาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ซบหน้าลงกับไหล่แกร่งของเขา ยอมปล่อยให้ ‘Protect Mode’ ของเขาทำหน้าที่เยียวยาหัวใจเธอ ความอบอุ่นที่ได้รับมันมากกว่าแค่คำปลอบใจ แต่มันคือการยืนยันว่าต่อจากนี้ไป เธอไม่ต้องยืนสู้อยู่กลางรันเวย์ที่โดดเดี่ยวเพียงลำพังอีกแล้วฝ่ามือใหญ่ของสิบทิศลูบกลุ่มผมนุ่มของเธออย่างเบามือ กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ของเธอทำให้เขาอยากจะซุกไซ้ลงไปมากกว่านี้ แต่เขาก็เลือกที่จะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเพื่อย้ำเตือนความมั่นคง“ผมบอกแล้วไง...” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นชิดใบหู “ว่าผมไม่ปล่อยคุณล้มคนเดียว... ตราบใดที่ผมยังคุมหอบังคับการอยู่ ผมจะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาเด็ดปีกคุณเด็ดขาด”มัทนาหลับตาลง ซึมซับความรู้สึก ‘ถูกรัก’ และ ‘ถูกปกป้อง’ อย่างที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน หญิงสาวกระชับอ้อมกอดตอบกลับไปแน่น พลางคิดในใจว่า... ต่อให้ท้องฟ้าพรุ่งนี้จะมีพายุหนักแค่ไหน แต่ถ้ามีหอควบคุมที่ชื่อว่าสิบทิศคอยนำทางอยู่ข้างๆ เธอคงไม่ต้องกลัวการแลนดิ้งที่ไหนอีกต่อไปแล้ว“อะแฮ่ม!!”เสียงกระแอมไอดังลั่นมาจากทางเข้าประตูระเบียง ทำเอาร่างบางที่กำลังหลับตาพริ้มซบไหล่กว้างสะดุ้งเฮือก! มัทนารีบผลักอกสิบทิศออ

เสียงหัวใจเต้นกระหน่ำแข่งกับเสียงส้นรองเท้าคัตชูที่กระทบพื้นหินอ่อน มัทนาวิ่งกระหืดกระหอบจนก้อนเนื้อในอกปวดหนึบ ลมหายใจตีบตัน ทันทีที่วิ่งทะลุประตูอาคารผู้โดยสารออกมาได้ เธอก็กระโดดขึ้นรถตู้สวัสดิการพนักงานที่กำลังจะออกตัว สั่งให้คนขับมุ่งหน้าไปที่อาคารวิทยุการบินด้วยความร้อนรนเธอเพิ่งตระหนักได้เดี๋ยวนี้เอง วินาทีที่ความตายหรือความสูญเสียเข้ามาเฉียดกราย กำแพงความเย่อหยิ่ง ทิฐิ ความกลัวที่จะก้าวข้ามเส้น ทุกอย่างมันพังทลายลงมาป่นปี้ไม่มีชิ้นดีเธอรักเขา รักผู้ชายปากหมาแต่คอยเป็นเซฟโซนให้เธอคนนี้เข้าเต็มเปา และเธอทนไม่ได้จริงๆ ถ้าโลกใบนี้จะไม่มีหอควบคุมที่ชื่อสิบทิศคอยนำทางเธออีกต่อไปบริเวณลานจอดรถด้านล่างของอาคารหอบังคับการบินบรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวาย รถดับเพลิงสองคันจอดเปิดไฟไซเรนวับวาบ กลิ่นสายไฟไหม้และควันไฟจางๆ ลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เจ้าหน้าที่หลายคนยืนจับกลุ่มพูดคุยกันด้วยสีหน้าตื่นตระหนกมัทนาวิ่งฝ่าแนวกั้นเข้ามา สภาพของกัปตันสาวตอนนี้ดูแทบไม่ได้ เส้นผมที่เคยรวบตึงหลุดลุ่ยลงมาปรกหน้าผากที่ชื้นเหงื่อ นัยน์ตากลมโตสั่นระริกและแดงก่ำ หญิงสาวกวาดสายตามองหาคนๆ เดียวที่หัวใจร้อง

“ร้องไห้หนักขนาดนี้...” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ยังเจือกระแสพร่าสั่นจากความตื้นตันกระซิบชิดใบหูหอมกรุ่น “รู้ตัวไหม... ว่าคุณเกือบเสียผมไปแล้วจริงๆ นะ มัทนา”คำพูดนั้นเหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่แล่นพล่านไปทั่วร่างของมัทนา หญิงสาวที่พิงแผ่นหลังแนบชิดกับผนังกระจกของป้อมยาม ยิ่งบดเบียดร่างกายเข้าหาแผงอกแกร่งที่เปื้อนคราบเขม่าของสิบทิศราวกับต้องการคำยืนยันว่าเขายังมีลมหายใจอยู่ตรงนี้จริงๆความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่ท่ามกลางเสียงไซเรนและเสียงตะโกนสั่งการของทีมกู้ภัยที่เริ่มเบาบางลง มัทนาค่อยๆ ผละใบหน้าออกจากลาดไหล่กว้าง ดวงตากลมโตที่ยังรื้นไปด้วยหยาดน้ำตามองบาดแผลที่ต้นแขนของเขาด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบแทน“หยุดพูดจาไร้สาระแล้วไปทำแผลเดี๋ยวนี้!” เธอสั่งเสียงเข้ม พยายามดึงมาดกัปตันกลับมาสวมทับเพื่อปกปิดความอ่อนแอที่เพิ่งระเบิดออกมา“ผมไม่เป็นไรจริงๆ มัท...”“อย่ามาดื้อกับฉันนะสิบทิศ!” มัทนาตวัดสายตาดุใส่ “ถ้าแผลมันติดเชื้อหรือมีเศษกระจกค้างอยู่ข้างในจะทำยังไง ไปห้องพยาบาล เดี๋ยวนี้!”สิบทิศกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีนิลทอประกายขี้เล่นอย่างคนชนะศึก เขาชอบเวลาที่เธอ ‘สั่ง’ แบบนี้ มันดูมีชีวิตชีวาและบ่งบอกว่

“ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอกครับคนดี...”สิบทิศกระซิบชิดร่องอกขาวผ่อง น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่น (Voice Kink) ขูดกรีดไปตามเส้นประสาทของคนฟัง ริมฝีปากหยักกดจูบหนักๆ ทิ้งรอยสีแดงระเรื่อเอาไว้ที่ไหปลาร้าเนียน ทำเอามัทนาสะดุ้งเฮือก สองมือเปลี่ยนจากผลักไสมาเป็นจิกทึ้งกลุ่มผมสีเข้มของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นริ้วไปถึงก้นบึ้งสกินชิพที่เพิ่มระดับความอันตรายขึ้นเรื่อยๆ ทำให้มัทนารู้สึกเหมือนกำลังตกลงไปในหลุมอากาศที่ไร้แรงโน้มถ่วง เธอถูกเขาสูบเอาเรี่ยวแรงและสติสัมปชัญญะไปจนหมดเกลี้ยง และที่น่ากลัวที่สุดคือ... ร่างกายของเธอกำลังโหยหาและ ‘เสพติด’ สัมผัสจากฝ่ามือและริมฝีปากของหมาป่าตัวนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้นตึก... ตึก...เสียงฝีเท้าและเสียงคุยกันแว่วมาจากโถงทางเดินด้านนอก ทำเอาสิบทิศชะงักกึก!ชายหนุ่มพรูลมหายใจร้อนผ่าวออกมายาวเหยียด กัดฟันข่มอารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งทะยานไปถึงไหนต่อไหนให้สงบลง เขาค่อยๆ ผละใบหน้าออกจากซอกคอหอมหวานอย่างแสนเสียดาย เลื่อนสองมือขึ้นมาประคองกรอบหน้าเล็กเอาไว้มัทนาหอบหายใจฮัก หน้าอกภายใต้เสื้อที่หลุดลุ่ยกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ดวงตากลมโตที่เคยมองใครต่อใครด้วยความหยิ่งทร

“หนุ่มที่ไหนล่ะ ก็พวกยัยเรดาร์นั่นแหละ ทักมาจับผิดไม่หยุดหย่อน” มัทนาบ่นอุบอิบ วางโทรศัพท์ลงแล้วคว้าส้อมขึ้นมาม้วนเส้นสปาเกตตีเข้าปาก“จับผิดเรื่องอะไรครับ... เรื่องที่เรา ‘ทำแผล’ กันเมื่อวันก่อนน่ะเหรอ” เขาแกล้งเลิกคิ้วถาม นัยน์ตาแพรวพราวไปด้วยความเจ้าเล่ห์“สิบทิศ! หยุดพูดเรื่องนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะกลับคอนโดจริงๆ ด้วย!” มัทนาถลึงตาใส่ หยิบหมอนอิงฟาดเข้าที่ท่อนแขนแกร่งไปหนึ่งที แต่แทนที่เขาจะสลด ชายหนุ่มกลับหัวเราะร่วนในลำคออย่างชอบใจบรรยากาศในช่วงสายเต็มไปด้วยความเรียบง่ายและอบอุ่น พวกเขากินข้าวด้วยกัน ดูหนังแอ็กชันในสตรีมมิงด้วยกัน มีการเถียงกันบ้างเรื่องพล็อตหนังที่ไม่สมเหตุสมผลทางการบิน แต่มันกลับเป็นความธรรมดาที่มัทนาโหยหามาตลอดชีวิตเธอใช้ชีวิตอยู่บนความกดดัน ต้องคุมเครื่องบินและชีวิตผู้โดยสารนับร้อย ต้องพิสูจน์ตัวเองท่ามกลางคำดูถูก แต่พอมาอยู่ในห้องนี้ อยู่ข้างๆ ผู้ชายคนนี้... เธอสามารถทิ้งยศ ‘กัปตัน’ ไว้หน้าประตู แล้วเป็นเพียง ‘มัทนา’ ผู้หญิงธรรมดาที่สามารถหัวเราะ โมโห หรือแม้กระทั่งปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอได้อย่างสนิทใจความเหนื่อยล้าสะสมจากการบินข้ามไทม์โซนในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านม