Semua Bab กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Bab 81 - Bab 90

เวลา 18:30 น. ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ (BKK)แสงไฟนีออนสว่างไสวภายในอาคารผู้โดยสารขาออกดูคึกคักเป็นพิเศษ มัทนาเดินสง่างามอยู่ในชุดยูนิฟอร์มกัปตันเต็มยศ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่มีแถบทองสี่ขีดประดับอยู่ที่บ่า (แม้ตอนนี้ใจจะยังเจ็บปวดเรื่องผลสอบเลื่อนขั้นอย่างเป็นทางการแต่เธอก็ยังคงทำหน้าที่ในฐานะกัปตันที่ได้รับมอบหมายอย่างเต็มที่) หมวกกัปตันที่สวมทับเส้นผมที่รวบตึงไว้อย่างเนี้ยบกริบขยับตามจังหวะการก้าวเดินที่มั่นคงกระเป๋าไฟลต์แบคคู่ใจถูกลากตามหลังไปตามพื้นหินอ่อนที่ขัดจนเงาวับ ตลอดทางที่เดินผ่าน สายตาของพนักงานภาคพื้นดินและลูกเรือหลายคนแอบมองเธอด้วยความชื่นชมผสมกับความสงสัยเกี่ยวกับข่าวลือที่ออฟฟิศเมื่อเช้า แต่มัทนาไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง แววตาของเธอสงบนิ่งและมุ่งมั่นสมกับตำแหน่งผู้นำสูงสุดบนเครื่อง“กัปตันมัทนาคะ! ทางนี้ค่ะ!”เสียงเรียกสดใสของ ‘กอหญ้า’ แอร์โฮสเตสรุ่นน้องคนสนิทดังขึ้นที่หน้าประตูทางเข้า Crew Briefing กอหญ้ายืนอยู่กับ ‘เรดาร์’ และ ‘เอแคลร์’ ที่วันนี้บังเอิญมีไฟลต์เวลาใกล้ๆ กัน ทั้งสามคนรีบพุ่งเข้ามาชาร์จตัวกัปตันสาวทันที“เป็นไงมั่งมัท! เมื่อเช้ากูใจคอไม่ดีเลย เห็นแชทมึงเ

ตึง... ฟรืดดดด!ล้อเครื่องบินแอร์บัส A330 แตะลงบนรันเวย์ของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิได้อย่างนุ่มนวลไร้ที่ติ แรงกระแทกเพียงแผ่วเบาแทบไม่ทำให้กาแฟในแก้วกระฉอก ทว่าสิ่งที่ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของกัปตันมัทนาเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่แรงโน้มถ่วงหรือความเร็วของเครื่องบิน... แต่มันคือเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่เพิ่งดังผ่านชุดหูฟังวิทยุสื่อสารเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วต่างหาก‘BKK Tower, Flight TG404 Heavy, cleared to land runway 19R... ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ กัปตัน’มัทนาสูดลมหายใจเข้าลึก ซ่อนรอยยิ้มบางๆ ไว้ใต้หน้ากากความเคร่งขรึมขณะสับสวิตช์ปลดระบบออโต้ไพลอต หญิงสาวจัดการพาร่างยักษ์เหล็กแท็กซี่เข้าสู่หลุมจอดอย่างสมบูรณ์แบบ แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าจากการบินข้ามประเทศ แต่แปลกที่หัวใจกลับพองโตและมีพลังงานเต็มเปี่ยมราวกับเพิ่งถูกชาร์จแบตมาหมาดๆเวลา 23:45 น.ภายในอาคารผู้โดยสารขาเข้าระหว่างประเทศที่เริ่มบางตา มัทนาลากกระเป๋าไฟลต์แบคเดินเคียงคู่มากับแก๊งนางฟ้าตกสวรรค์อย่างเอแคลร์ เรดาร์ และกอหญ้า กัปตันสาวในชุดยูนิฟอร์มเต็มยศยังคงดูสง่างาม แต่สิ่งที่ผิดแปลกไปจากทุกวันคือ... ดวงตากลมโตที่มักจะมองตรงไปข้างหน้าอย่างแ

สิบทิศไม่ตอบ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด ก่อนจะเอื้อมมือหนาข้ามโต๊ะมากอบกุมฝ่ามือเล็กของเธอเอาไว้แน่น... แน่นมากจนมัทนารู้สึกถึงความสั่นเทาที่ส่งผ่านมาจากปลายนิ้วของเขาเขาบีบมือเธอเบาๆ คล้ายกับคนจมน้ำที่พยายามคว้าขอนไม้ก้อนสุดท้ายเอาไว้ กลัวว่าหากปล่อยมือเพียงเสี้ยววินาที... เธอจะอันตรธานหายไปจากชีวิตเขาตลอดกาลความเงียบโรยตัวปกคลุมโต๊ะอาหารจนได้ยินเพียงเสียงแอร์ครางหึ่งๆ มัทนาไม่ได้ชักมือกลับ เธอปล่อยให้เขากุมมือเธอไว้แบบนั้น รับรู้ได้ถึง ‘ความลับ’ และ ‘ความเปราะบาง’ ที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกความสมบูรณ์แบบของหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์เขามีบาดแผล... บาดแผลที่ลึกเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการถึงสิบทิศโน้มใบหน้าลงมาใกล้ สบตากับเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและสับสนอย่างถึงที่สุด ริมฝีปากหยักขยับเอื้อนเอ่ยประโยคที่สั่นสะเทือนไปถึงก้นบึ้งหัวใจของคนฟัง“ถ้าผมพูด...” น้ำเสียงของเขาพร่าสั่นและเต็มไปด้วยความกลัวที่ไม่อาจปิดบัง “คุณจะหนีผมไหม... มัทนา”คำถามที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก เจือไปด้วยความสั่นพร่าและเว้าวอนอย่างที่มัทนาไม่เคยได้ยินมาก่อน ฝ่ามือใหญ่ที่กอบกุมมือของเธอเอาไว้บนโต๊ะอาหารส

แกร๊ก...เสียงประตูหนีไฟถูกผลักเปิดออกช้าๆ มัทนาสะดุ้ง รีบยกมือขึ้นปาดหางตา หันขวับไปมองผู้มาใหม่ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงศอกก้าวเข้ามาในช่องบันไดหนีไฟที่แสงสลัว กลิ่นหอมสะอาดของกาแฟคั่วบดผสมกับเปปเปอร์มินต์อันเป็นเอกลักษณ์ลอยมากระทบจมูก สิบทิศไม่ได้มีสีหน้าตื่นตระหนก เขาไม่วิ่งเข้ามาโวยวาย ไม่ถามไถ่ด้วยคำพูดโง่ๆ ว่า 'เป็นอะไรไหม' หรือ 'อย่าร้องไห้นะ'ชายหนุ่มเพียงแค่เดินลงบันไดมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนขั้นบันไดที่ต่ำกว่ามัทนาหนึ่งขั้น ตำแหน่งที่ทำให้เขาต้องช้อนสายตาขึ้นมองเธอ และทำให้เธอไม่ต้องก้มหน้าหลบสายตาเขา“เจเจทักมาบอกผมว่าเห็นคุณเดินหน้าซีดมาทางนี้...” เขากล่าวเสียงเรียบ วางกระเป๋าเอกสารของตัวเองลงข้างตัว ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตและสมุดจดปกหนังสีดำออกมา“นายมาทำไม... ฉันอยากอยู่คนเดียว” มัทนาเบือนหน้าหนี เสียงสั่นเครือเล็กน้อย“คุณไม่อยากอยู่คนเดียวหรอก คุณแค่อยากหาที่ซ่อนตัวเพื่อลงโทษตัวเองที่พลาด” สิบทิศรู้ทัน เขากดเปิดหน้าจอแท็บเล็ต ซึ่งปรากฏกราฟข้อมูล Telemetry (การส่งสัญญาณข้อมูลระยะไกล) ของไฟลต์จำลองเมื่อครู่ “แต่การนั่งร้องไห้ตรงนี้ ไม่ช่วยให้ค

ไออุ่นจากแผ่นหลังกว้างของสิบทิศยังคงสลักแน่นอยู่ในความรู้สึกของมัทนา แม้จะผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่กลิ่นเปปเปอร์มินต์จางๆ ที่ติดอยู่บนปลายนิ้วตอนที่เขาเอื้อมมาลูบผมเธอยังคงวนเวียนอยู่ใต้จมูก พลังงานความมั่นคงที่เขาส่งผ่านมาให้ในซอกบันไดหนีไฟวันนั้น คือออกซิเจนชั้นดีที่ช่วยกู้ลมหายใจของเธอกลับมาให้พร้อมรบอีกครั้งเช้าวันต่อมา ณ ห้องบรีฟงานรวม (Mass Briefing Room)บรรยากาศในห้องบรีฟที่สนามบินสุวรรณภูมิวันนี้ดูจะมาคุเป็นพิเศษ มัทนาในชุดยูนิฟอร์มกัปตันรีดเนี้ยบกริบ นั่งหน้าตรงนิ่งงันอยู่ท่ามกลางลูกเรือและนักบินนับสิบชีวิตที่มารวมตัวกันก่อนปฏิบัติหน้าที่ เธอรู้ดีว่าข่าวเรื่อง ‘ความผิดพลาด’ ในเครื่อง Simulator เมื่อวานถูกกัปตันอัคคีรายงานเข้าสู่ระบบกลางไปแล้ว และคนอย่าง ‘กัปตันทศ’ ไม่มีทางปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปโดยไม่เหยียบซ้ำแน่นอน“...นั่นแหละครับ ปัญหาที่ผมพยายามจะบอกบอร์ดบริหารมาตลอด”น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นจากหัวโต๊ะ กัปตันทศในชุดเครื่องแบบที่พุงเริ่มล้ำหน้าออกมาพิงพนักเก้าอี้พลางโยนแฟ้มรายงานลงบนโต๊ะเสียงดังปัง สายตาเหยียดหยามจ้องตรงมาที่มัทนาอย่างไม่ปิดบัง“การที่ First Officer บาง