All Chapters of กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Chapter 1 - Chapter 10

“TERRAIN! TERRAIN! PULL UP!”เสียงสัญญาณเตือนสีแดงกระพริบวาบสาดสะท้อนไปทั่วค็อกพิทแคบๆ แข่งกับเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่ม ลำตัวเครื่องบินโบอิ้ง 777 ของเที่ยวบิน 059 สั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่งเหมือนของเล่นชิ้นเล็กๆ ที่ถูกจับเขย่าอยู่ในกำมือของมัจจุราชมวลเมฆสีดำทะมึนของพายุ Cumulonimbus กลืนกินทัศนวิสัยเบื้องหน้าจนเหลือเพียงความมืดมิด มีเพียงแสงฟ้าแลบแปลบปลาบที่ผ่าลงมาเป็นระยะให้เห็นถึงขุมนรกเหนือน่านฟ้า‘มัทนา’ กัดฟันกรอดจนสันกรามปูดโปน หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมผ่านไรผมลงมาตามกรอบหน้า ท่อนแขนเรียวที่สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตเครื่องแบบนักบินเกร็งแน่นจนสั่นสะท้านขณะพยายามช่วยรั้งคันบังคับ (Yoke) สุดแรงเกิด“กัปตันทศ! เราต้องหักหลบออกจากเส้นทางนี้! ลมกระโชกแรงเกินขีดจำกัดแล้ว เรดาร์จับกลุ่มพายุลูกใหญ่ได้ตรงหน้า!” มัทนาตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณเตือน“ไม่ต้องสอนฉัน! ฉันเป็นกัปตัน!” ทศดึงดันกระชากเสียงตอบ แววตาของเขาเต็มไปด้วยอีโก้และความตื่นตระหนกที่พยายามปกปิด “ถ้าอ้อมตอนนี้เราจะเสียเวลาไปอีกครึ่งชั่วโมง น้ำมันสำรองเราปริ่มแล้ว ทะลุเมฆก้อนนี้ไปก็เข้า Glide Path แล้ว!”“แต่เครื่องสั่นจนเพดานบินตก

‘มัทนา…ฟังผม ห้ามหลุดจากเสียงผมเด็ดขาด’ประโยคนั้นยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในโสตประสาท เหมือนแผ่นเสียงตกร่องที่ถูกเปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่ามัทนานั่งนิ่งงันอยู่บนเบาะนักบินผู้ช่วย มือบางที่เพิ่งละออกจากคันบังคับยังคงสั่นระริกอย่างไม่อาจควบคุมได้ เหงื่อเย็นเฉียบชื้นไปทั่วแผ่นหลังจนเสื้อเชิ้ตสีขาวแนบลู่ไปกับผิว เสียงเครื่องยนต์ที่ดับลงแล้วถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบลึกของตัวเธอเอง และเสียงฝีเท้าหนักๆ ของทีมแพทย์ฉุกเฉินที่เพิ่งหามร่างไร้สติของกัปตันภพออกไปจากค็อกพิทหญิงสาวกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ นิ้วที่สั่นเทาเอื้อมไปปลดสายแจ็คหูฟัง (Headset) ออกจากแผงคอนโซลเหมือนมันเป็นของร้อน เธอไม่ได้กดไมค์ตอบกลับประโยคสุดท้ายที่แฝงไปด้วยความเผด็จการนั้น ไม่ใช่เพราะหยิ่งยโส แต่เพราะหัวใจมันเต้นระรัวและบีบรัดรุนแรงจนเธอแทบหาเสียงตัวเองไม่เจอห้าปี... ห้าปีเต็มที่ไม่ได้ยินเสียงนี้เสียงของผู้ชายที่ทิ้งโควตานักบินไปสวมหูฟังนั่งอยู่บนหอคอย ผู้ชายที่เธอสัญญากับตัวเองเอาไว้ว่าจะเหยียบจมูกเขาด้วยการเป็นกัปตันที่เก่งที่สุดให้ได้!มัทนาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ตบแก้มตัวเองเบาๆ สองทีเพื่อเรียกสติ “แกเป็นว่าที่กัปตันนะมั

สัมผัสอุ่นจัดที่เฉียดกรายข้างใบหูและกระแสเสียงแหบพร่าของ ‘ไอ้บ้าเท็น’ เมื่อคืนนี้ยังคงฝังรากลึกอยู่ในระบบประสาท‘มัทนา’ นั่งเหม่อมองแท็บเล็ตที่แสดงข้อมูลแผนการบิน (Flight Plan) บนโต๊ะในห้องเตรียมความพร้อมก่อนขึ้นบิน (Briefing Room) ปลายนิ้วชี้เผลอยกขึ้นมาลูบติ่งหูตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนคนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ ภาพแววตาดุดันที่ทอดมองลงมาภายใต้ร่มคันดำและกลิ่นเปปเปอร์มินต์จางๆ ยังคงตามมารบกวนอัตราการเต้นของหัวใจจนเธอแทบจะอ่านค่าความกดอากาศบนหน้าจอไม่รู้เรื่อง“เป็นอะไรไอ้มัท หน้ามึงดู... ลอยๆ เหมือนคนโดนของนะ”‘เกวลิน’ หรือ ‘เกว’ นักบินผู้ช่วยสาวผมสั้นเพื่อนสนิทร่วมรุ่น เอื้อมมือมาสะกิดไหล่จนมัทนาสะดุ้งเฮือก หญิงสาวรีบดึงมือลงจากหู ปรับสีหน้าให้ขรึมตามฉบับว่าที่กัปตันหญิงสายแข็ง“ลอยอะไรล่ะ เมื่อคืนฝนตก ฉันนอนไม่ค่อยหลับเฉยๆ” มัทนาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ“เหรออออ ไม่ใช่ลอยเพราะไปเจอ ‘ใครบางคน’ ที่ลานจอดรถมาหรอกนะ” เสียงแหลมๆ ของ ‘เอแคลร์’ แอร์โฮสเตสสาวปากแดงที่นั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอยู่อีกฝั่งของโต๊ะแทรกขึ้นมาทันที “ข่าวลือสะพัดทั่วกรุ๊ปไลน์ลูกเรือตั้งแต่เมื่อคืน ว่ามี ATC ตัวท็อปเดินกางร่มไปส่งสาวน

ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาที่บีบรัดรอบข้อมือในซอกตึกมืดๆ เมื่อคืนนี้ คล้ายจะทิ้งรอยสลักที่มองไม่เห็นเอาไว้บนผิวหนัง‘มัทนา’ นั่งประจำที่อยู่บนเบาะนักบินผู้ช่วยฝั่งขวาของเครื่องบินแอร์บัส A320 แสงแดดจัดจ้าของยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกค็อกพิทเข้ามา แต่มันไม่อาจลบล้างความรู้สึกวูบวาบยามที่ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดข้างแก้ม และน้ำเสียงแหบพร่าดุดันที่ประกาศกร้าวว่า ‘ผมยังไม่ได้อนุญาตให้คุณไปยิ้มให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น’ ออกไปจากระบบประสาทได้เลยกัปตันสาวสะบัดศีรษะแรงๆ สองทีเพื่อไล่ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่แฝงความร้ายกาจของ ‘สิบทิศ’ ออกจากหัว หญิงสาวพรูลมหายใจยาว เหยียดแผ่นหลังให้ตรง ดึงสติทั้งหมดกลับมาโฟกัสที่แผงหน้าปัดและปุ่มควบคุมนับร้อยเบื้องหน้า วันนี้เธอมีไฟลต์บินในประเทศระยะสั้น และกัปตันที่บินคู่ด้วยคือ ‘กัปตันเอก’ กัปตันวัยกลางคนอารมณ์ดีที่กำลังนั่งจิบกาแฟฮัมเพลงอยู่อีกฝั่ง“เอาล่ะน้องมัท ผู้โดยสารบอร์ดครบแล้ว ขอ Clearance จากหอฯ เลยครับ” กัปตันเอกหันมาพยักหน้าให้“รับทราบค่ะกัปตัน”มัทนายืดตัวขึ้น สวมหูฟัง (Headset) ปรับก้านไมโครโฟนให้อยู่ในระดับริมฝีปาก นิ้วเรียวกดปุ่มส่งสัญญาณวิทยุไปที่คลื่นความถี

“แต่เวลาคุณยืนอยู่ตรงนี้... ในระยะนี้...”สิบทิศผละใบหน้าออกห่างเพียงเล็กน้อย เพื่อให้สายตาของเขาประสานเข้ากับดวงตาที่กำลังสั่นไหวของมัทนาอย่างลึกซึ้ง เขายื่นแก้วชาร้อนกลับมาให้เธอมัทนายื่นมือที่สั่นน้อยๆ ออกไปรับแก้วกระดาษกลับมา ทว่าในจังหวะที่สัมผัสกัน... ปลายนิ้วโป้งและนิ้วชี้ของสิบทิศกลับไม่ได้ผละออกไปในทันที เขาตั้งใจลากปลายนิ้วหยาบกร้านผ่านหลังมือเนียนนุ่มของเธออย่างเชื่องช้า อ้อยอิ่ง และเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ซ่อนเร้น สัมผัสเพียงแผ่วเบาแต่มันกลับจุดไฟร้อนรุ่มขึ้นมาในช่องท้องของมัทนาจนปั่นป่วนไปหมดนัยน์ตาของหมาป่าจ่าฝูงสะกดจ้องเธอเหมือนกับจะกลืนกิน“ช่องนี้…ผมใช้คุยกับคุณคนเดียว”เสียงทุ้มพร่าที่กระซิบชิดใบหูคล้ายจะสลักลึกลงไปในโสตประสาท มัทนายืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งด้วยเวทมนตร์แห่งน่านฟ้า กลั้นหายใจ หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินสิบทิศยอมผละใบหน้าออกห่างอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนมุมปากหยักลึกเมื่อเห็นว่าว่าที่กัปตันหญิงคนเก่งเสียอาการจนหน้าแดงลามไปถึงลำคอ เขาล้วงมือกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็กตามเดิม ดึงออร่าคุกคามแบบผู้ชายอันตรายกลั