All Chapters of กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Chapter 1 - Chapter 10

70 Chapters

ตอนที่ 1 Mayday in the Storm (รหัสฉุกเฉินกับเสียงที่คุ้นเคย) - 1

“TERRAIN! TERRAIN! PULL UP!”เสียงสัญญาณเตือนสีแดงกระพริบวาบสาดสะท้อนไปทั่วค็อกพิทแคบๆ แข่งกับเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่ม ลำตัวเครื่องบินโบอิ้ง 777 ของเที่ยวบิน 059 สั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่งเหมือนของเล่นชิ้นเล็กๆ ที่ถูกจับเขย่าอยู่ในกำมือของมัจจุราชมวลเมฆสีดำทะมึนของพายุ Cumulonimbus กลืนกินทัศนวิสัยเบื้องหน้าจนเหลือเพียงความมืดมิด มีเพียงแสงฟ้าแลบแปลบปลาบที่ผ่าลงมาเป็นระยะให้เห็นถึงขุมนรกเหนือน่านฟ้า‘มัทนา’ กัดฟันกรอดจนสันกรามปูดโปน หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมผ่านไรผมลงมาตามกรอบหน้า ท่อนแขนเรียวที่สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตเครื่องแบบนักบินเกร็งแน่นจนสั่นสะท้านขณะพยายามช่วยรั้งคันบังคับ (Yoke) สุดแรงเกิด“กัปตันทศ! เราต้องหักหลบออกจากเส้นทางนี้! ลมกระโชกแรงเกินขีดจำกัดแล้ว เรดาร์จับกลุ่มพายุลูกใหญ่ได้ตรงหน้า!” มัทนาตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณเตือน“ไม่ต้องสอนฉัน! ฉันเป็นกัปตัน!” ทศดึงดันกระชากเสียงตอบ แววตาของเขาเต็มไปด้วยอีโก้และความตื่นตระหนกที่พยายามปกปิด “ถ้าอ้อมตอนนี้เราจะเสียเวลาไปอีกครึ่งชั่วโมง น้ำมันสำรองเราปริ่มแล้ว ทะลุเมฆก้อนนี้ไปก็เข้า Glide Path แล้ว!”“แต่เครื่องสั่นจนเพดานบินตก
last updateLast Updated : 2026-04-17
Read more

ตอนที่ 1 Mayday in the Storm (รหัสฉุกเฉินกับเสียงที่คุ้นเคย) - 2

เขากำลังคุมเรดาร์ของเธอ“ฉัน... ฉันคุมอยู่ แต่ลมกดทับแรงมาก หัวเครื่องไม่ยอมเชิดขึ้น!” มัทนากัดฟันตอบ มือสองข้างกำ Yoke แน่นจนชาไปหมด“มัทนา ฟังผม”เสียงของสิบทิศเปลี่ยนไป มันไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนตอนสั่งกัปตันทศ แต่มันมีความหนักแน่น มั่นคง และแฝงความเชื่อมั่นที่ถ่ายทอดมาตามสายวิทยุ“ปรับ Thrust ขึ้นไปที่ Takeoff power ดึงคันบังคับไว้ที่ห้าองศา อย่าดึงมากกว่านั้น เครื่องจะ Stall คุณทำได้... ผมเห็นคุณในเรดาร์แล้ว”มัทนากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ความหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณการบิน เธอทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย อาศัยเสียงทุ้มต่ำนั้นเป็นดั่งเข็มทิศเดียวในพายุที่มืดมิด“เพิ่มกำลังเครื่องยนต์แล้ว... หัวเครื่องกำลังเชิดขึ้น...”“เยี่ยมมากคนเก่ง” คำชมสั้นๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากของสิบทิศ ก่อนที่เขาจะรีบดึงจังหวะกลับมาเป็นมืออาชีพ “รักษาเพดานบินไว้ที่แปดพันฟุต เลี้ยวขวา Heading 2-1-0 ผมกำลังเคลียร์น่านฟ้า เปิดทางตรงให้คุณลงรันเวย์ 19 Left”การทำงานร่วมกันระหว่างกัปตันสาวที่กำลังสู้กับพายุ และ ATC หนุ่มที่นั่งจ้องหน้าจอเรดาร์ด้วยสายตาที่แทบจะกลืนกินจุดสีเขียวนั้นเข้าไป ดำเนินไปอย่า
last updateLast Updated : 2026-04-17
Read more

ตอนที่ 2 Voice Recognition (พบกันบนพื้นดิน) -1

‘มัทนา…ฟังผม ห้ามหลุดจากเสียงผมเด็ดขาด’ประโยคนั้นยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในโสตประสาท เหมือนแผ่นเสียงตกร่องที่ถูกเปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่ามัทนานั่งนิ่งงันอยู่บนเบาะนักบินผู้ช่วย มือบางที่เพิ่งละออกจากคันบังคับยังคงสั่นระริกอย่างไม่อาจควบคุมได้ เหงื่อเย็นเฉียบชื้นไปทั่วแผ่นหลังจนเสื้อเชิ้ตสีขาวแนบลู่ไปกับผิว เสียงเครื่องยนต์ที่ดับลงแล้วถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบลึกของตัวเธอเอง และเสียงฝีเท้าหนักๆ ของทีมแพทย์ฉุกเฉินที่เพิ่งหามร่างไร้สติของกัปตันภพออกไปจากค็อกพิทหญิงสาวกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ นิ้วที่สั่นเทาเอื้อมไปปลดสายแจ็คหูฟัง (Headset) ออกจากแผงคอนโซลเหมือนมันเป็นของร้อน เธอไม่ได้กดไมค์ตอบกลับประโยคสุดท้ายที่แฝงไปด้วยความเผด็จการนั้น ไม่ใช่เพราะหยิ่งยโส แต่เพราะหัวใจมันเต้นระรัวและบีบรัดรุนแรงจนเธอแทบหาเสียงตัวเองไม่เจอห้าปี... ห้าปีเต็มที่ไม่ได้ยินเสียงนี้เสียงของผู้ชายที่ทิ้งโควตานักบินไปสวมหูฟังนั่งอยู่บนหอคอย ผู้ชายที่เธอสัญญากับตัวเองเอาไว้ว่าจะเหยียบจมูกเขาด้วยการเป็นกัปตันที่เก่งที่สุดให้ได้!มัทนาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ตบแก้มตัวเองเบาๆ สองทีเพื่อเรียกสติ “แกเป็นว่าที่กัปตันนะมั
last updateLast Updated : 2026-04-17
Read more

ตอนที่ 2 Voice Recognition (พบกันบนพื้นดิน) -2

‘สิบทิศ’ผู้ชายหน้าตายที่เคยประกาศก้องหน้าบอร์ดจัดอันดับสมัยเรียนนักบินว่า ‘ที่หนึ่งของรุ่นนี้ ต้องเป็นของผมเท่านั้น’ แต่จู่ๆ วันนึง เขากลับเดินมาบอกว่าเขาจะย้ายไปเรียน ATC ทิ้งให้เธอยืนงงและโกรธจัดที่โดนคู่แข่งดูถูกความฝันมัทนาเดินมาหยุดอยู่ที่หน้ารถยุโรปสีขาวคันเก่งของตัวเอง มือเรียวล้วงลงไปในกระเป๋าสะพายใบใหญ่เพื่อหาคีย์การ์ดรถ“อยู่ไหนเนี่ย... สภาพพพพ” หญิงสาวบ่นอุบอิบเมื่อคลำหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ หยาดฝนปรอยๆ เริ่มตกลงมากระทบลาดไหล่ที่สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตเครื่องแบบจนชื้นไปหมดทว่า... จู่ๆ สัมผัสเย็นเฉียบของเม็ดฝนก็หยุดลงแสงไฟสลัวจากเสาไฟในลานจอดรถถูกบดบังด้วยเงาของร่มคันใหญ่สีดำสนิทที่กางแผ่ปกคลุมอยู่เหนือศีรษะของเธอ พร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดสะอ้านที่ลอยมาปะทะจมูก... กลิ่นของเปปเปอร์มินต์ผสมผสานกับเปลือกไม้ซีดาร์วูดจางๆ กลิ่นที่ให้ความรู้สึกเยือกเย็น ทว่ากลับทำให้หัวใจของมัทนากระตุกวาบอย่างรุนแรงกลิ่นที่เธอจำได้ดีพอๆ กับเสียงของเขามัทนาตัวแข็งทื่อ มือที่กำลังค้นกระเป๋าหยุดชะงัก เธอค่อยๆ หมุนตัวกลับไปมองด้านหลังอย่างเชื่องช้าภายใต้ร่มคันใหญ่ ร่างสูงโปร่งที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังห่างไปเพ
last updateLast Updated : 2026-04-17
Read more

ตอนที่ 3 Clearance Denied (ไม่อนุญาตให้จีบ) -1

สัมผัสอุ่นจัดที่เฉียดกรายข้างใบหูและกระแสเสียงแหบพร่าของ ‘ไอ้บ้าเท็น’ เมื่อคืนนี้ยังคงฝังรากลึกอยู่ในระบบประสาท‘มัทนา’ นั่งเหม่อมองแท็บเล็ตที่แสดงข้อมูลแผนการบิน (Flight Plan) บนโต๊ะในห้องเตรียมความพร้อมก่อนขึ้นบิน (Briefing Room) ปลายนิ้วชี้เผลอยกขึ้นมาลูบติ่งหูตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนคนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ ภาพแววตาดุดันที่ทอดมองลงมาภายใต้ร่มคันดำและกลิ่นเปปเปอร์มินต์จางๆ ยังคงตามมารบกวนอัตราการเต้นของหัวใจจนเธอแทบจะอ่านค่าความกดอากาศบนหน้าจอไม่รู้เรื่อง“เป็นอะไรไอ้มัท หน้ามึงดู... ลอยๆ เหมือนคนโดนของนะ”‘เกวลิน’ หรือ ‘เกว’ นักบินผู้ช่วยสาวผมสั้นเพื่อนสนิทร่วมรุ่น เอื้อมมือมาสะกิดไหล่จนมัทนาสะดุ้งเฮือก หญิงสาวรีบดึงมือลงจากหู ปรับสีหน้าให้ขรึมตามฉบับว่าที่กัปตันหญิงสายแข็ง“ลอยอะไรล่ะ เมื่อคืนฝนตก ฉันนอนไม่ค่อยหลับเฉยๆ” มัทนาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ“เหรออออ ไม่ใช่ลอยเพราะไปเจอ ‘ใครบางคน’ ที่ลานจอดรถมาหรอกนะ” เสียงแหลมๆ ของ ‘เอแคลร์’ แอร์โฮสเตสสาวปากแดงที่นั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอยู่อีกฝั่งของโต๊ะแทรกขึ้นมาทันที “ข่าวลือสะพัดทั่วกรุ๊ปไลน์ลูกเรือตั้งแต่เมื่อคืน ว่ามี ATC ตัวท็อปเดินกางร่มไปส่งสาวน
last updateLast Updated : 2026-04-17
Read more

ตอนที่ 3 Clearance Denied (ไม่อนุญาตให้จีบ) -2

“Tower, this is 2-1-0... ทำไมต้อง Hold ครับ สภาพอากาศก็ปกติดี น่านฟ้าก็ว่างนะครับ รันเวย์มีปัญหาเหรอครับ” เสียงมาวินถามกลับมาด้วยความหงุดหงิดที่ต้องมาเสียเวลาจอดรอสิบทิศกระตุกยิ้มที่มุมปากเพียงนิด เป็นยิ้มร้ายกาจของหมาป่าที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อ“Flight 2-1-0... ผมตรวจพบ ‘กลุ่มเมฆหมองมัว’ ส่วนตัวเหนือเครื่องของคุณ คาดว่าจะใช้เวลาสลายนานพอสมควร... รบกวนศึกษาระเบียบการใช้คลื่นวิทยุการบินใหม่ระหว่างรอด้วยนะครับ Maintain holding position, Roger?”เจเจกับนพลอบกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกัน... ชัดเลย บอสไม่ได้สั่งโฮลด์เพราะอากาศ แต่สั่งโฮลด์เพราะ ‘ความหึง’ ล้วนๆ!...หลังเลิกงานยามค่ำมัทนาเดินลากกระเป๋าไฟลต์แบคออกมาจากอาคารสำนักงานด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้เธอโดนมาวินตามตื๊อทั้งวันจนต้องแกล้งบอกว่ามีนัดกินข้าวกับครอบครัวเพื่อหนีรอดมาได้ หญิงสาวเลือกเดินลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ ที่เชื่อมระหว่างตึกซึ่งค่อนข้างเปลี่ยวและมืด เพื่อหลบเลี่ยงสายตาผู้คนกึก!ฝีเท้าของเธอหยุดลงกะทันหัน เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนยืนพิงกำแพงหลบมุมอยู่ในซอกหลืบทางเดินด้านหน้า แสงสลัวจากหลอดไฟนีออนที่กะพริ
last updateLast Updated : 2026-04-17
Read more

ตอนที่ 4 Personal Frequency (คลื่นความถี่ส่วนตัว) -1

ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาที่บีบรัดรอบข้อมือในซอกตึกมืดๆ เมื่อคืนนี้ คล้ายจะทิ้งรอยสลักที่มองไม่เห็นเอาไว้บนผิวหนัง‘มัทนา’ นั่งประจำที่อยู่บนเบาะนักบินผู้ช่วยฝั่งขวาของเครื่องบินแอร์บัส A320 แสงแดดจัดจ้าของยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกค็อกพิทเข้ามา แต่มันไม่อาจลบล้างความรู้สึกวูบวาบยามที่ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดข้างแก้ม และน้ำเสียงแหบพร่าดุดันที่ประกาศกร้าวว่า ‘ผมยังไม่ได้อนุญาตให้คุณไปยิ้มให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น’ ออกไปจากระบบประสาทได้เลยกัปตันสาวสะบัดศีรษะแรงๆ สองทีเพื่อไล่ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่แฝงความร้ายกาจของ ‘สิบทิศ’ ออกจากหัว หญิงสาวพรูลมหายใจยาว เหยียดแผ่นหลังให้ตรง ดึงสติทั้งหมดกลับมาโฟกัสที่แผงหน้าปัดและปุ่มควบคุมนับร้อยเบื้องหน้า วันนี้เธอมีไฟลต์บินในประเทศระยะสั้น และกัปตันที่บินคู่ด้วยคือ ‘กัปตันเอก’ กัปตันวัยกลางคนอารมณ์ดีที่กำลังนั่งจิบกาแฟฮัมเพลงอยู่อีกฝั่ง“เอาล่ะน้องมัท ผู้โดยสารบอร์ดครบแล้ว ขอ Clearance จากหอฯ เลยครับ” กัปตันเอกหันมาพยักหน้าให้“รับทราบค่ะกัปตัน”มัทนายืดตัวขึ้น สวมหูฟัง (Headset) ปรับก้านไมโครโฟนให้อยู่ในระดับริมฝีปาก นิ้วเรียวกดปุ่มส่งสัญญาณวิทยุไปที่คลื่นความถี
last updateLast Updated : 2026-04-17
Read more

ตอนที่ 4 Personal Frequency (คลื่นความถี่ส่วนตัว) -2

‘ดื่มให้อุ่น... จะได้มีแรงมาเถียงผมต่อ เสียงคุณตอนสั่น มันน่าฟังก็จริง แต่ผมชอบตอนคุณเถียงฉอดๆ มากกว่า’ใบหน้าของมัทนาร้อนฉ่าขึ้นมาอีกระลอก! ไอ้บ้าเท็น! ไอ้ผู้ชายกวนประสาท! เขาจงใจกวนโมโหเธอชัดๆ แถมยังแอบแฝงคำพูดสองแง่สองง่ามเรื่อง ‘เสียงสั่น’ ให้เธอต้องนึกย้อนไปถึง สัมผัสแนบชิดที่ซอกตึกเมื่อคืนนี้ อีก!“โอ๊ยยยย อิจฉาคนมีความรักโว้ย” กอหญ้าทำท่าบิดตัวไปมา“ลายมือเนี้ยบมาก พ่อคุณเอ๊ยยย ATC เค้าใส่ใจกันขนาดนี้เลยเหรอแก นี่ถ้าแกไม่เอา ฉันขอดื่มแทนนะ เสียดายของ”“ไม่ต้องเลย!” มัทนารีบตะปบแก้วชาร้อนมาไว้ในมือตัวเองทันทีโดยอัตโนมัติการกระทำที่สวนทางกับคำพูดทำเอากอหญ้าหลุดหัวเราะก๊ากออกมา มัทนาหน้าม้าน รีบดึงโพสต์อิตสีเหลืองแผ่นนั้นออก ทำทีเป็นขยำๆ เหมือนจะทิ้งลงถังขยะ แต่สุดท้าย... นิ้วเรียวกลับสอดมันเข้าไปซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบตรงตำแหน่งหน้าอกซ้ายอย่างรวดเร็วและเนียนกริบ“เออๆ ไม่แย่งหรอกจ้า เก็บไว้ซะแนบอกเชียวนะ” กอหญ้าแซวทิ้งท้ายก่อนจะลุกขึ้นยืน “ฉันไปทำงานต่อละ ส่วนแก... ถ้ามีแรงแล้ว ก็เดินไปเคลียร์กับสายลับของแกเองนะ ฉันเห็นยืนด้อมๆ มองๆ อยู่แถวศูนย์อาหารนู่น”ศูนย์อาหาร?มัท
last updateLast Updated : 2026-04-17
Read more

ตอนที่ 4 Personal Frequency (คลื่นความถี่ส่วนตัว) -3

“แต่เวลาคุณยืนอยู่ตรงนี้... ในระยะนี้...”สิบทิศผละใบหน้าออกห่างเพียงเล็กน้อย เพื่อให้สายตาของเขาประสานเข้ากับดวงตาที่กำลังสั่นไหวของมัทนาอย่างลึกซึ้ง เขายื่นแก้วชาร้อนกลับมาให้เธอมัทนายื่นมือที่สั่นน้อยๆ ออกไปรับแก้วกระดาษกลับมา ทว่าในจังหวะที่สัมผัสกัน... ปลายนิ้วโป้งและนิ้วชี้ของสิบทิศกลับไม่ได้ผละออกไปในทันที เขาตั้งใจลากปลายนิ้วหยาบกร้านผ่านหลังมือเนียนนุ่มของเธออย่างเชื่องช้า อ้อยอิ่ง และเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ซ่อนเร้น สัมผัสเพียงแผ่วเบาแต่มันกลับจุดไฟร้อนรุ่มขึ้นมาในช่องท้องของมัทนาจนปั่นป่วนไปหมดนัยน์ตาของหมาป่าจ่าฝูงสะกดจ้องเธอเหมือนกับจะกลืนกิน“ช่องนี้…ผมใช้คุยกับคุณคนเดียว”เสียงทุ้มพร่าที่กระซิบชิดใบหูคล้ายจะสลักลึกลงไปในโสตประสาท มัทนายืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งด้วยเวทมนตร์แห่งน่านฟ้า กลั้นหายใจ หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินสิบทิศยอมผละใบหน้าออกห่างอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนมุมปากหยักลึกเมื่อเห็นว่าว่าที่กัปตันหญิงคนเก่งเสียอาการจนหน้าแดงลามไปถึงลำคอ เขาล้วงมือกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็กตามเดิม ดึงออร่าคุกคามแบบผู้ชายอันตรายกลั
last updateLast Updated : 2026-04-17
Read more

ตอนที่ 5 Rain & Proximity (ระยะประชิดกลางสายฝน) -1

ละอองน้ำเย็นเฉียบที่สาดกระเซ็นเข้ามาใต้กันสาดไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิบนใบหน้าของ ‘มัทนา’ ลดลงเลยแม้แต่น้อยหญิงสาวยืนกอดกระเป๋าไฟลต์แบคแนบอก มืออีกข้างประคองแก้วชาร้อนที่พร่องไปแล้วครึ่งหนึ่งเอาไว้แน่น นัยน์ตากลมโตทอดมองม่านฝนสีขาวโพลนที่เทกระหน่ำลงมาเหมือนฟ้ารั่วเบื้องหน้า สลับกับมองนาฬิกาข้อมือด้วยความหงุดหงิดใจ พายุฝนฟ้าคะนองฤดูร้อนของกรุงเทพมหานครไม่เคยปรานีใคร และตอนนี้มันกำลังขังเธอไว้ที่หน้าโถงทางออกอาคารสำนักงานสายการบิน ในขณะที่รถยุโรปคันเก่งของเธอจอดสนิทอยู่ที่ลานจอดรถกลางแจ้งซึ่งห่างออกไปเกือบสองร้อยเมตร‘กฎข้อแรกของการบินคือการรักษาระยะห่างเพื่อความปลอดภัย... แต่ดูเหมือนว่าพายุฝนตรงหน้า กำลังจะบีบบังคับให้เธอต้องสูญเสียระยะปลอดภัยนั้นไปอย่างสิ้นเชิง’มัทนาพรูลมหายใจยาว สมองกำลังประมวลผลว่าระหว่างการกดยกเรียกรถกอล์ฟของอาคารซึ่งน่าจะคิวยาวเป็นหางว่าว กับการเอาไฟลต์แบคเทินหัวแล้ววิ่งฝ่าดงไมโครเบิร์สขนาดย่อมนี้ไป อย่างไหนจะทำให้เธอมีสภาพดูเป็นผู้เป็นคนมากกว่ากันเวลาถึงห้องพัก“อ้าว มัท... ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะครับ ร่มไม่ได้พกมาเหรอ”เสียงทักทายคุ้นหูที่แฝงความกระตือรือร้นเกินพอด
last updateLast Updated : 2026-04-17
Read more
PREV
1234567
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status