جميع فصول : الفصل -الفصل 80

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...สมาร์ตโฟนในกระเป๋าสั่นรัว ทันทีที่มัทนาก้าวเดินออกมาจากตัวอาคารศูนย์ฝึก หน้าจอโชว์สายเรียกเข้าจาก ‘เรดาร์’หญิงสาวกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทา“ฮัลโหล...”(“อีมัท! เป็นไงบ้างมึง! สอบซิมฯ ผ่านฉลุยได้ติดสี่ขีดเป็นกัปตันเต็มตัวแล้วใช่ไหม กูสั่งเค้กมารอฉลองแล้วเนี่ย!”) เสียงเจื้อยแจ้วของเพื่อนรักที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ยิ่งเหมือนเข็มแหลมๆ นับร้อยเล่มทิ่มแทงลงกลางใจ“เรดาร์... กู...” เสียงของมัทนาสั่นเครือจนคุมไม่อยู่ ก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอจนปวดร้าวไปหมด “กูตก... เขาบอกว่า... ผู้หญิงเป็นกัปตันไม่ได้...”(“ฮะ?! อีเหี้ย! ฝีมืออีตาเฒ่าหัวงูทศใช่ไหม! แม่งแค้นฝังหุ่นเอาคืนมึงเรื่องที่โดนยึดเครื่องคราวนั้นแน่ๆ! ไอ้เวรเอ๊ย! ตัวเองปอดแหกสติแตกจนเกือบพาคนตายยกลำแท้ๆ เสือกมีหน้ามาใช้อำนาจข่มประเมินคนอื่น! มึงอยู่ไหนมัท กูจะพาอีแคลร์กับกอหญ้าไปดักตบมันเดี๋ยวนี้! มึงอย่าเพิ่งร้องไห้นะเว้ย!”)“ไม่ต้อง... กูกลับก่อนนะ กูอยากอยู่คนเดียว”มัทนากดตัดสายทิ้งทันที หญิงสาวปิดเครื่องสมาร์ตโฟน ตัดขาดการสื่อสารจากโลกภายนอกทั้งหมด ขอบตาที่ร้อนผ่าวไม่อาจกักเก็บหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจเอาไ

“ร้องออกมาให้หมดเลยครับคนดี... ผมอยู่นี่แล้ว”น้ำเสียงทุ้มพร่าที่กระซิบชิดขมับและอ้อมกอดที่รัดแน่นท่ามกลางสายฝน ยังคงทิ้งไออุ่นลามเลียไปทั่วทุกอณูความรู้สึกของมัทนาเสียงเครื่องยนต์ของรถ SUV คันใหญ่ครางกระหึ่มแข่งกับเสียงสายฝนที่สาดซัดกระจกหน้าต่างปัดน้ำฝนทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภายในห้องโดยสารที่ถูกปรับอุณหภูมิฮีตเตอร์จนอุ่นจัด มัทนานั่งขดตัวอยู่บนเบาะหนังฝั่งผู้โดยสาร ร่างบางที่ยังคงสั่นสะท้านน้อยๆ ถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อสูทสีกรมท่าตัวใหญ่ของสิบทิศ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์วูดผสมเปปเปอร์มินต์ที่คุ้นเคยโชยเตะจมูกทุกครั้งที่เธอสูดลมหายใจเข้า มันช่วยปัดเป่าความหนาวเหน็บและเยียวยาความบอบช้ำจากเหตุการณ์ในห้องประเมินผลได้อย่างน่าประหลาดหญิงสาวเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนักจนแดงช้ำยังคงเหม่อลอย ทว่าสิ่งที่ดึงสติเธอไว้ไม่ให้จมดิ่งลงไปในความผิดหวัง คือสัมผัสร้อนจัดจากฝ่ามือใหญ่ของคนขับที่เอื้อมมากอบกุมมือซ้ายที่เย็นเฉียบของเธอเอาไว้แน่นตลอดเส้นทาง... เขาไม่ได้ขับรถมือเดียวเพื่อเท่ แต่เขาขับรถมือเดียวเพื่อถ่ายทอดอุณหภูมิความมั่นคงมาให้เธอต่างหากเขาไม่ถามซอกแซก ไม่คาดคั้นว่า

ผ้าขนหนูเนื้อนุ่มถูกวางแหมะลงบนกลุ่มผมที่เปียกชื้น ฝ่ามือใหญ่ของสิบทิศเริ่มขยับเช็ดผมให้เธออย่างเบามือและทะนุถนอมที่สุด จังหวะการนวดคลึงที่หนังศีรษะมันชวนให้ผ่อนคลายจนมัทนาเผลอหลับตาพริ้ม ปล่อยให้ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาซึมซาบเข้ามาเยียวยาความเหนื่อยล้าในหัวใจความเงียบสงัดภายในห้องมีเพียงเสียงเม็ดฝนที่กรีดกรายลงบนบานกระจก และเสียงลมหายใจของคนสองคนที่สอดประสานกันเป็นจังหวะเดียวกันไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมา ไม่มีการถามถึงเรื่องสอบตก ไม่มีการปลอบประโลมด้วยคำพูดสวยหรู... เพราะพวกเขาต่างรู้ดีว่า ‘สัมผัส’ ในตอนนี้ มันทำหน้าที่แทนคำพูดนับล้านคำได้ดีที่สุดแล้วเวลาผ่านไปเนิ่นนานจนความชื้นบนเส้นผมเริ่มเหือดแห้ง จังหวะการขยับมือของสิบทิศค่อยๆ ช้าลง... ช้าลง... จนกระทั่งหยุดนิ่งผ้าขนหนูถูกดึงออกไปพาดไว้ที่หลังคอของเขา ทว่าฝ่ามือใหญ่ที่ร้อนผ่าวกลับไม่ได้ละออกไปจากใบหน้าของเธอสิบทิศเลื่อนปลายนิ้วสากลงมาตามกรอบหน้าหวาน ไล้ผ่านพวงแก้มที่แดงเรื่อ ก่อนจะหยุดลงที่ปลายคางมน ชายหนุ่มออกแรงเพียงนิดเดียว เชยคางของกัปตันสาวให้เงยขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆมัทนาลืมตาขึ้น นัยน์ตากลมโตที่สะท้อนแสงไฟสลัวสั่นระร

“ก... ก็ดี” มัทนาพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น หญิงสาวเดินอ้อมไปทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้สตูลทรงสูงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ หยิบแก้วกาแฟดำที่เขาวางเตรียมไว้ให้ขึ้นมาจิบเพื่อแก้เก้อ “ขอบใจนะที่ให้ที่พักเมื่อคืน แล้วก็... ขอบใจที่ไปรับ”“เปลี่ยนจากคำขอบใจ เป็นอย่างอื่นแทนได้ไหมล่ะครับ” เขาย้อนถามหน้าตาเฉย วางจานอาหารเช้าลงตรงหน้าเธอ“สิบทิศ... เรื่องเมื่อคืน”มัทนากระแทกแก้วกาแฟลงบนจานรองเสียงดังดังกริ๊ก ตัดสินใจงัดไม้แข็งออกมาใช้ก่อนที่สถานการณ์จะเข้าทางเขาไปมากกว่านี้ เธอเชิดหน้าขึ้น สบตาเขาด้วยแววตาที่พยายามทำให้ดูเรียบเฉยที่สุด“เรื่องจูบเมื่อคืน... ลืมๆ มันไปเถอะนะ ถือซะว่าเป็นอุบัติเหตุ ฉันกำลังเครียดเรื่องผลสอบ แล้วสภาพอากาศก็พาไป ฉันแค่เผลอ... มันไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้นแหละ”สิ้นสุดประโยคนั้น บรรยากาศอบอวลละมุนละไมในยามเช้าก็พลันลดฮวบลงจนติดลบ!เสียงตะหลิวที่กำลังขยับอยู่ในกระทะหยุดชะงัก สิบทิศนิ่งงันไปชั่วอึดใจ นัยน์ตาสีนิลที่เคยพราวระยับแปรเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์และดำมืดราวกับพายุที่กำลังก่อตัว สันกรามหนาขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน“อุบัติเหตุ?”เขาเค้นเสียงรอดไรฟัน ชายหนุ่มปิดเตาแก๊ส วางตะห

ประโยคที่ถูกกดให้ทุ้มต่ำจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบนั้นสั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาทของมัทนา หญิงสาวรู้สึกเหมือนเรดาร์ในหัวใจมันรวนจนประมวลผลอะไรไม่ได้นอกจากความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วไปทั่วผิวแก้ม กลิ่นกายสะอาดที่มีความหอมกรุ่นของกาแฟจางๆ จากคนตรงหน้ามันรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของเธอเสียจนทางหนีทีไล่ถูกปิดตาย“สิบทิศ... ปล่อยก่อน” มัทนาเอ่ยเสียงแผ่ว ความเข้มแข็งที่พยายามฝืนสร้างมาเมื่อครู่พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เมื่อปลายนิ้วโป้งของเขายังคงคลึงวนอยู่ที่ริมฝีปากล่างของเธออย่างแผ่วเบาแต่ทิ้งรอยไหม้เอาไว้ในทุกสัมผัส“ถ้าผมปล่อย... คุณก็จะวิ่งหนีเข้าไปอยู่ในถังออกซิเจนของตัวเองอีกใช่ไหม”สิบทิศเลิกคิ้วถาม นัยน์ตาสีนิลพราวระยับแฝงความนัยที่ทำให้คนมองต้องใจสั่น เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนหน้าผากแตะกัน ลมหายใจอุ่นเป่ารดกันจนแยกไม่ออกว่าเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะกลองรบนี้เป็นของใคร“เมื่อคืนคุณร้องไห้แทบขาดใจในอ้อมกอดผม... คุณทุบผมจนเหนื่อยแล้วก็หลับไปในอ้อมแขนผม... แล้วเช้านี้คุณจะมาบอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุเหรอมัดหมี่? อุบัติเหตุบ้านไหนเขาจูบตอบกันจนคนจูบแทบจะขาดใจแบบนั้นฮะ?”“ไอ้คนบ้