Semua Bab กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Bab 101 - Bab 110

สัมผัสอุ่นจัดที่ประทับลงบนหน้าผากเนียน พร้อมกับน้ำเสียงแหบพร่าที่เอ่ยอย่างทรมานใจว่า ‘อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นเลยครับ... ผมกลัวว่าจะทนไม่ไหวเอา’ ยังคงทิ้งร่องรอยความวาบหวามเอาไว้ทุกครั้งที่กัปตันมัทนาเผลอคิดถึงมันกำแพงในหัวใจที่ถูกสิบทิศกะเทาะจนพังทลายลงไปในวันนั้น ไม่มีทีท่าว่าจะก่อตัวขึ้นมาใหม่ได้อีกเลย หนำซ้ำ... อาการ ‘สปาร์ก’ เวลาที่ปลายนิ้วบังเอิญสัมผัสกันตอนเขายื่นแก้วกาแฟให้ หรือแววตาดุดันที่มักจะทอดมองมาอย่างลึกซึ้ง มันกลับยิ่งทวีความรุนแรงจนระบบนำร่องในหัวใจของเธอรวนเรไปหมด“ยิ้มอะไรนักหนายะแม่กัปตันคนสวย แก้วม็อกเทลในมือนั่นมันผสมกัญชาหรือไงถึงได้นั่งอมยิ้มตาเยิ้มอยู่คนเดียวน่ะ”เสียงแหลมปรี๊ดของเรดาร์ดังแทรกเสียงดนตรีบีตหนักๆ ภายในห้องวีไอพีของรูฟท็อปบาร์ใจกลางเมือง ดึงสติของมัทนาให้กลับมาสู่โลกความจริง หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ รีบหุบยิ้มแล้วแสร้งยกแก้วเครื่องดื่มสีสวยขึ้นจิบแก้เก้อค่ำคืนนี้คืองานเลี้ยงสังสรรค์ประจำเดือนของเหล่านักบินและลูกเรือสายการบิน บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก แสงไฟนีออนสีสดสาดส่องสลับไปมาตามจังหวะเพลง EDM ที่เปิดคลอเพื่อสร้างความสนุกสนาน มัทนาในลุคที่ต

สิบทิศพรูลมหายใจยาวเพื่อปรับอารมณ์คุกรุ่น ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาหาคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แววตาดุดันเมื่อครู่อ่อนแสงลงทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตของมัทนา เขาเลื่อนสายตาลงไปมองที่ข้อมือเล็กที่ตอนนี้มีรอยแดงจางๆ จากการถูกบีบ สันกรามหนากระตุกอีกครั้งด้วยความหงุดหงิด“กลับกันเถอะ” เขากล่าวสั้นๆสิบทิศเลื่อนมือลงไปจับที่ข้อมือข้างที่ไม่เจ็บของเธออย่างทะนุถนอม เตรียมจะรั้งให้เดินตาม แต่กัปตันสาวขืนตัวไว้เล็กน้อย“เดี๋ยวสิเท็น” มัทนาแตะแขนเขาเบาๆ เป็นเชิงปราม ก่อนจะหันไปหาแก๊งนางฟ้าตกสวรรค์ที่ยังยืนอ้าปากค้างกันอยู่ “เรดาร์ แคลร์ กอหญ้า... ฉันกลับก่อนนะ พวกแกก็อย่าดื่มกันจนเมาแอ๋ล่ะ ถึงห้องแล้วไลน์บอกด้วย”เมื่อได้ยินเสียงเพื่อนรักเรียกสติ เรดาร์ก็หุบปากฉับ รีบปรับสีหน้าเป็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแบบรู้ทันทันที“โอ๊ยยย ไม่ต้องห่วงพวกฉันหรอกจ้า ห่วงตัวเองก่อนเถอะแม่ โดนหอควบคุมล็อกมงพาตัวกลับเบอร์นี้...” เรดาร์ลากเสียงยาว แกล้งปรายตามองมือที่จับกันอยู่ “กลับดีๆ นะจ๊ะ กัปตัน! ฝากดูแลเพื่อนพวกเราด้วยนะคะคุณซุปเปอร์ไวเซอร์!”“ไปเถอะพี่มัท ทางนี้เดี๋ยวหนูกับพี่แคลร์ดูแลกันเอง!” กอหญ้าสมทบพร้อมโบกมือห

สองชั่วโมงต่อมา ณ เพนต์เฮาส์หรูของสิบทิศติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... แกร๊ก!มัทนากดรหัสผ่านที่สิบทิศเป็นคนตั้งให้ (ซึ่งมันคือวันเกิดของเธอเอง) แล้วผลักประตูไม้บานใหญ่เข้าไป ภายในห้องเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ กลิ่นหอมสะอาดของไม้ซีดาร์ลอยมาปะทะจมูก“อ้าว มัดหมี่... ทำไมมาเร็วจัง วันนี้ไม่รอผมไปรับที่...”เสียงทุ้มที่เอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดีขาดหายไปในลำคอ เมื่อสิบทิศที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนในชุดเสื้อยืดสีดำและกางเกงวอร์ม สบเข้ากับดวงตากลมโตของกัปตันสาวที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้องนั่งเล่นไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำทักทาย มีเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความสับสนที่พุ่งตรงมาที่เขา“คุณเป็นอะไรหรือเปล่ามัทนา สีหน้าดูไม่ดีเลย ไฟลต์มีปัญหาเหรอ” สิบทิศขมวดคิ้ว รีบสาวเท้าเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง ฝ่ามือหนายื่นออกไปหมายจะแตะหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิทว่ามัทนากลับเบี่ยงตัวหลบสัมผัสนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก จ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีนิลของเขาอย่างไม่ลดละ“ฉันไม่ได้ป่วย... แต่ฉันมีเรื่องอยากถามนาย เท็น” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความจริงจังระดับสิบ “และฉันขอให้นายตอบฉันตามความ

หัวใจของกัปตันสาวเต้นกระหน่ำจนปวดหนึบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดทับความกลัวที่กำลังตีตื้นขึ้นมา แล้วพยักหน้าช้าๆ อย่างเด็ดเดี่ยว“อืม... ฉันอยากรู้ เล่ามาเถอะเท็น ต่อให้มันจะแย่แค่ไหน ฉันก็พร้อมฟัง”สิบทิศหลับตาลงชั่วอึดใจ ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ลูกกระเดือกแกร่งขยับขึ้นลงอย่างยากลำบากเมื่อต้องขุดคุ้ยบาดแผลที่ฝังลึกมาถึงห้าปี เขาสูดลมหายใจยาว ริมฝีปากเผยอออกเตรียมจะปลดล็อกความลับทั้งหมด“ตอนนั้น... ตอนที่เราอยู่ปีหนึ่ง...”Rrrr… Rrrr… Rrrr!เสียงริงโทนเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดง (Emergency Override) จากสมาร์ตโฟนของสิบทิศที่วางอยู่บนโต๊ะกระจก แผดเสียงกังวานก้องทำลายความตึงเครียดที่กำลังขมวดปมจนแตกกระเจิง!สิบทิศชะงักกึก สบถคำหยาบในลำคออย่างหัวเสียสุดขีด ชายหนุ่มไม่อยากละสายตาจากผู้หญิงตรงหน้า แต่เสียงริงโทนเฉพาะกิจนี้หมายถึงความเป็นความตายบนน่านฟ้า เขาจำใจปล่อยมือมัทนาแล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย สบตากับเธอเป็นเชิงขอโทษ(“พี่เท็น! แย่แล้วพี่! ระบบประมวลผลเรดาร์ปฐมภูมิ (Primary Radar) ฝั่งทิศใต้จู่ๆ ก็จอดับไปเลย! รีบูตระบบก็ไม่ขึ้น ตอนนี้ทราฟฟิกบนฟ้ากำลังป่วนหนัก ผมต้องการรหัส

ต่อให้เธอจะมองว่าผมเป็นพวกขี้แพ้ที่หนีปัญหาไปตลอดห้าปี ก็ไม่เป็นไร... แค่มัดได้บินด้วยความภูมิใจก็พอ’ฮึก...เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ระเบิดออกมาอย่างสุดจะทน มัทนาทรุดฮวบลงกับพื้นพรมอย่างหมดเรี่ยวแรง สองมือเล็กกำสมุดไดอารี่เล่มนั้นมากอดแนบชิดไว้กับอกแน่นราวกับมันคือหัวใจของเขาที่กำลังเต้นอยู่น้ำตาแห่งความรู้สึกผิด ความตื้นตัน และความรักที่อัดอั้น หลั่งไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัวจนหายใจแทบไม่ทันตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอหลงภูมิใจมาตลอดว่าตัวเองเก่งกาจ สามารถเหยียบข้ามคู่แข่งอย่างเขามาได้ เธอใช้คำพูดเชือดเฉือนทับถมเขาในวันที่กลับมาเจอกัน หาว่าเขาเป็นคนขี้แพ้ที่หนีไปอยู่หอคอย... แต่สิบทิศกลับไม่เคยโต้ตอบ เขาเพียงแค่ยิ้มรับและยอมให้เธอตราหน้าอย่างหน้าตาเฉยผู้ชายคนนี้... ยอมสวมบทคนแพ้ ยอมทำลายโปรไฟล์ตัวเอง ยอมทิ้งความฝัน เพียงเพื่อรักษา ‘ศักดิ์ศรี’ และ ‘ความมั่นใจ’ ของเธอเอาไว้! เขาออมมือให้เธอคว้าที่หนึ่งไปอย่างสง่างาม โดยที่ตัวเขาเองถอยไปยืนคุมเรดาร์อยู่เบื้องหลังเงียบๆ“ไอ้คนบ้า... ฮือ... ไอ้คนงี่เง่า... ทำไมถึงทำแบบนี้...”มัทนาฟุบหน้าลงกับหัวเข่า ร้องไห้จนตัวโ