Semua Bab กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Bab 111 - Bab 120

“คุณไม่เคยรู้เลยใช่ไหม... ว่าห้าปีที่ผ่านมา... ผมยอมแลกอะไรไปบ้าง เพื่อให้คุณได้บินอยู่บนน่านฟ้าของผมอย่างปลอดภัยที่สุด... มัดหมี่”ประโยคที่สั่นพร่าและอัดแน่นไปด้วยความรักที่ฝังรากลึกมาครึ่งทศวรรษ ซึมซาบเข้าสู่ทุกอณูความรู้สึกของกัปตันสาว ลมหายใจร้อนผ่าวที่รดรินอยู่ตรงขมับ ผสมผสานกับจังหวะการเต้นของหัวใจแกร่งที่ดังสะท้อนผ่านแผ่นอกกว้าง ทำเอามัทนาสะอื้นจนตัวโยน แขนเรียวเล็กตวัดกอดรัดรอบลำคอหนาแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าผู้ชายตรงหน้าจะสลายหายไปเป็นเพียงภาพลวงตากำแพงน้ำแข็งแห่งทิฐิที่เธอเพียรสร้างมาตลอดห้าปี บัดนี้ละลายกลายเป็นเพียงหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันและตระหนักรู้“เท็น... นายมันคนบ้า... ไอ้คนงี่เง่า...” มัทนาพึมพำเสียงอู้อี้อยู่กับลาดไหล่ของเขา สรรพนามที่ใช้เรียกแม้จะฟังดูเหมือนด่าทอ แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความรักและยอมจำนนอย่างหมดหัวใจ “ทำไม... ทำไมถึงทำแบบนี้ ทำไมต้องทิ้งสิทธิ์นักบินเพื่อมานั่งในหอคอยแคบๆ ... สิ่งที่นายทิ้งไป มันคือความฝันทั้งชีวิตเลยนะ”สิบทิศกระซิบตอบอย่างอ่อนโยน ชายหนุ่มค่อยๆ ดันร่างบางออกห่างเพียงนิด ฝ่ามือใหญ่ประคองกรอบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ปลา

“ทั้งหมดนี่… ก็เพื่อมัดหมี่คนเดียว... เข้าใจไหมครับ”คำสารภาพที่ไร้ซึ่งความเห็นแก่ตัวและอัดแน่นไปด้วยความรักที่ฝังรากลึกมาครึ่งทศวรรษ ซึมซาบเข้าสู่ทุกอณูความรู้สึกของกัปตันสาว น้ำเสียงทุ้มพร่าที่กระซิบชิดใบหู ผสมผสานกับอ้อมกอดที่รัดแน่นจนไร้ช่องว่าง ทำเอามัทนาสะอื้นจนตัวโยน แขนเรียวเล็กตวัดกอดรอบลำคอแกร่งแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าผู้ชายตรงหน้าจะสลายหายไปเป็นเพียงภาพลวงตากำแพงน้ำแข็งแห่งทิฐิที่เธอเพียรสร้างมาตลอดห้าปี บัดนี้หลอมละลายกลายเป็นเพียงหยาดน้ำตาแห่งความตระหนักรู้ ความจริงที่ว่าเขาแอบเฝ้ามองเธอผ่านหน้าจอเรดาร์ ยอมกลืนกินความเจ็บปวดและสละความฝันเพื่อให้เธอได้ติดปีกบินอย่างสง่างาม มันตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยปึก! ปึก! ปึก!กำปั้นเล็กๆ ทุบลงบนแผงอกกว้างที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อยืดสีดำสนิทซ้ำๆ ไม่ได้ออกแรงจนถึงขั้นเจ็บปวด แต่มันหนักหน่วงพอที่จะระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่มีตลอดห้าปี“ไอ้คนบ้า... ไอ้คนงี่เง่า!” มัทนาสะอื้นฮัก ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดไหลซึมผ่านเนื้อผ้าของเขาจนเปียกชื้น “ทำไม... ทำไมถึงปล่อยให้มัดเข้าใจผิดมาตั้งห้าปี... ปล่อยให้มัดเกลียดน

“ถ้าบอกตั้งแต่แรก... ผมก็ไม่ได้เห็นคุณ... ทำหน้ารักผมขนาดนี้สิครับ มัดหมี่”ประโยคร้ายกาจที่กระซิบชิดริมฝีปากเปรียบเสมือนเปลวเพลิงที่จุดชนวนความวาบหวามให้ลุกพรึบขึ้นในพริบตา มัทนาเบิกตากว้างเล็กน้อย ใบหน้าร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิดเมื่อโดนคนเจ้าเล่ห์ดักคออย่างรู้ทัน ทว่ายังไม่ทันที่กัปตันสาวจะได้อ้าปากเถียงหรือประท้วงความหลงตัวเองของเขา ริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกคำพูดของเธอเสียสนิท!มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนและทะนุถนอมเหมือนครั้งแรก แต่มันคือจูบที่เรียกร้อง หิวกระหาย และเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกกักเก็บมานานถึงห้าปีเต็ม เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ กวาดต้อนทุกความรู้สึกจนมัทนาสติแตกกระเจิง ร่างกายที่เคยเกร็งเขม็งเพื่อต่อต้าน บัดนี้อ่อนยวบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ สองมือเล็กที่เคยวางแหมะอยู่บนแผงอกกว้าง ค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปขยุ้มคอเสื้อยืดสีดำของเขาไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวอุณหภูมิในห้องที่ตั้งไว้ยี่สิบสององศาดูเหมือนจะไร้ความหมาย เมื่อปลายนิ้วสากของสิบทิศที่เพิ่งปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออก เลื่อนมาสัมผัสกับผิวเนื้อเนียนละเอียดบริเวณหน้าท้องแบนราบ ลากไล้แผ่ว

“ตลอดห้าปี... ผมไม่เคยปล่อยคุณไปจากใจเลยนะ... มัดหมี่”สิ้นสุดประโยคที่สลักลึกลงไปในก้นบึ้งของจิตวิญญาณ ริมฝีปากหยักลึกของสิบทิศก็ทาบทับลงมาบนกลีบปากอวบอิ่มของกัปตันสาวอย่างแนบแน่น สัมผัสแรกเริ่มนั้นเชื่องช้า ทะนุถนอม ราวกับเขากำลังจุมพิตสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เฝ้ารอคอยมาเนิ่นนาน ลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดปลายจมูกรั้น แผ่ซ่านความวาบหวามให้ลุกลามไปทั่วทุกอณูขุมขน มัทนาหลับตาพริ้ม ร่างกายที่เคยแข็งขืนและเต็มไปด้วยทิฐิ บัดนี้อ่อนยวบละลายคาอกกว้าง เธอเผยอริมฝีปากขึ้นเพียงนิดเพื่อรับการรุกรานที่แสนหวาน เรียวลิ้นร้อนชื้นของชายหนุ่มสอดแทรกเข้ามาอย่างอ้อยอิ่ง หยอกเย้ากับปลายลิ้นเล็กจนสติสัมปชัญญะของเธอเริ่มพร่าเบลอทว่า... ในวินาทีที่พายุแห่งความปรารถนากำลังจะก่อตัวขึ้นเป็นพายุเฮอริเคน...Rrrr… Rrrr… Rrrr!เสียงริงโทนวิดีโอคอลแอปพลิเคชันสีเขียวจากสมาร์ตโฟนของมัทนาที่วางกระจัดกระจายอยู่บนเตียง ก็แผดเสียงร้องลั่นขึ้นมาผ่ากลางบรรยากาศที่กำลังเดือดปุดๆ อย่างไม่รู้จักเวล่ำเวลา!มัทนาสะดุ้งเฮือกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต หญิงสาวรีบผละริมฝีปากออก หอบหายใจแฮ่ก โกยอากาศเข้าปอดพลางหันขวับไปมองหน้าจอที่สว่างวาบ โช

“และคืนนี้... ผมจะไม่ทนอีกแล้วนะครับ กัปตัน”สิ้นสุดคำประกาศิตที่แหบพร่าและอัดแน่นไปด้วยความปรารถนา ปลายนิ้วสากที่เคยคุมหน้าจอเรดาร์ก็เลื่อนลงมาเกี่ยวปลดตะขอกางเกงเครื่องแบบสีกรมท่าของเธอออกอย่างรวดเร็วและเชี่ยวชาญ เสียงรูดซิปที่ดังก้องในความเงียบสงัดของห้องนอน ทำเอามัทนาสะดุ้งเฮือก ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นกระหน่ำรัวเร็วจนแทบจะทะลุออกมานอกซี่โครงกัปตันสาวผู้เย่อหยิ่งและเก่งกาจบนน่านฟ้า บัดนี้กลับนอนตัวสั่นระริกอยู่ใต้ร่างหนา นัยน์ตากลมโตที่เคยใช้จ้องมองแผงหน้าปัดเครื่องบินด้วยความมั่นใจ ช้อนขึ้นสบประสานกับดวงตาสีนิลของหมาป่าหิวโซที่จ้องมองมาอย่างไม่ละลานตา แววตาของสิบทิศในเวลานี้ไม่มีเค้าโครงของซุปเปอร์ไวเซอร์หนุ่มผู้สุขุมและใจเย็นอีกต่อไป มีเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนของผู้ชายคนหนึ่งที่อดอยากและเฝ้ารอคอยเหยื่ออันโอชะมานานถึงห้าปีเต็มมัทนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากบางที่บวมเจ่อจากการถูกบดขยี้เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่เธอจะตัดสินใจละทิ้งทิฐิและความกลัวทั้งหมด... หญิงสาวพยักหน้าลงช้าๆ เป็นเชิงอนุญาตเพียงแค่การพยักหน้าเล็กๆ ที่แสนจะขวยเขินนั้น ก็เปรียบเสมือนการปลดล็อกพันธนาการทั้งหม