Semua Bab กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Bab 121 - Bab 130

สิบทิศเริ่มขยับสะโพกอีกครั้ง จังหวะเริ่มต้นนั้นเชื่องช้า เนิบนาบ และลึกซึ้ง ซึมซับการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบ ห้าปีที่รอคอย ห้าปีแห่งความเข้าใจผิด บัดนี้ถูกชดเชยด้วยร่างกายที่สอดประสานและจิตวิญญาณที่หลอมรวม“อ่า... มัดหมี่... คุณหวานไปหมดเลย...” เสียงทุ้มแหบพร่าครางกระหึ่มในลำคอเมื่อร่างกายเริ่มปรับตัวเข้าหากัน จังหวะรักก็ทวีความเร่าร้อนและหนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยาน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องประสานกับเสียงหอบหายใจและเสียงครางกระเส่า เตียงคิงไซส์ราคาแพงลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามแรงกระแทกกระทั้นที่ดุดันและไร้ความปรานีและในจังหวะที่สติของมัทนากำลังจะหลุดลอย... ไฮไลต์ที่ทำให้กัปตันสาวแทบคลั่งก็เริ่มต้นขึ้น!สิบทิศโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปาก ใบหูของเขาเฉียดผ่านแก้มเนียน ก่อนที่ชายหนุ่มจะใช้ 'Voice Kink'... น้ำเสียงทุ้มต่ำ ทรงอำนาจ และเด็ดขาดแบบเดียวกับที่เขาใช้สั่งการนักบินบนหอควบคุม ATC กระซิบสั่งการเธอที่ข้างหู!“ปรับระดับความสูงขึ้นมาหาผมหน่อยครับกัปตัน... ใช่ครับ... แบบนั้นแหละ”มัทนาเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น ร่างกายของเธอตอบสนองต่อคำสั

“อื้อ... พอแล้ว... นายจะสูบวิญญาณฉันแต่เช้าเลยหรือไง” มัทนาหอบหายใจแฮ่ก ยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้ “ถอยไปเลย ฉันลุกไม่ขึ้นแล้วเนี่ย ร้าวไปหมดทั้งตัว... นายเอาเครื่องฉันไปกระแทกรันเวย์กี่รอบฮะ ไอ้บ้า!”สิบทิศหลุดหัวเราะเสียงดังลั่นห้องกับคำเปรียบเปรยที่โคตรจะเข้ากับอาชีพของเธอ ชายหนุ่มก้มลงหอมแก้มแดงๆ ของคนขี้โวยวายฟอดใหญ่ “ก็เครื่องยนต์ของกัปตันมันตอบสนองดีเยี่ยมทุกรอบเลยนี่ครับ... ผมเป็น Supervisor ก็ต้องทดสอบระบบให้แน่ใจสิว่าใช้งานได้เต็มประสิทธิภาพ”“ไอ้ทะลึ่ง!”กัปตันสาวแหวเข้าให้ หยิกหมับเข้าที่สีข้างของเขาตรงรอยสักคำว่า ‘Radar’ จนคนตัวโตสะดุ้งโหยง“โอ๊ยๆ ยอมแล้วครับ ยอมแล้ว” สิบทิศรวบมือเล็กทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วทำในสิ่งที่มัทนาไม่คาดคิด... เขาสอดท่อนแขนเข้าใต้แผ่นหลังและข้อพับเข่า ช้อนอุ้มร่างเปลือยเปล่าของกัปตันสาวที่รีบคว้าผ้านวมมาปิดบังร่างกายแทบไม่ทัน ให้ลอยหวือขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย!“ว้าย! เท็น! ทำอะไรเนี่ย ปล่อยนะ ฉันโป๊อยู่!”“ก็นั่งบ่นว่าปวดตัวอยู่ไม่ใช่เหรอครับ เดี๋ยวผมรับหน้าที่เป็นหน่วย Ground Support พาเครื่องบินไปเข้าอู่ล้

เขาทอดสายตามองภาพสะท้อนของเราสองคนในกระจกเงา นัยน์ตาสีนิลฉายแววภาคภูมิใจและหวงแหนขั้นสุดเมื่อมองเห็นผลงานชิ้นเอกที่เขาเป็นคนตีตราจองเอาไว้ทุกตารางนิ้ว ริมฝีปากหยักลึกกดจูบลงบนรอยสีกุหลาบรอยหนึ่งที่ต้นคออย่างแผ่วเบาและรักใคร่“อย่ามาทำหน้าภูมิใจนะไอ้คนฉวยโอกาส! โดนสอบสวนข้อหาทำร้ายร่างกายกัปตันแน่!” มัทนาบ่นอุบอิบ แม้จะพยายามทำเสียงดุ แต่ใบหน้าที่แดงซ่านและรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากในกระจกก็ทรยศความรู้สึกของเธอจนหมดสิ้น“ก็พันผ้าพันคอซิลก์สิครับ... สีแดงเลือดหมูของสายการบินเราก็สวยดีออก” สิบทิศหัวเราะทุ้มต่ำ กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ซึมซับความอบอุ่นและความสุขที่เติมเต็มหัวใจอย่างสมบูรณ์แบบ “หรือถ้าปิดไม่มิด... ก็เปิดเผยให้โลกรู้ไปเลยสิครับ ว่าน่านฟ้าผืนนี้ มีคนสัมปทานและดูแลความปลอดภัยแบบผูกขาดแล้ว”มัทนาหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ กับความขี้หวงแบบเล่นใหญ่ของเขา หญิงสาวเอนศีรษะซบลงกับกลุ่มผมสีเข้มของคนตัวโต ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งอยู่ในอ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่นและมั่นคง บรรยากาศยามเช้าที่เคยเงียบเหงา บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยความรักและความผูกพันที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างแท้จริง เธอไม่ต้องพยา

“ลมอะไรหอบซุปเปอร์ไวเซอร์หอคอยทะลวงฟ้าข้ามตึกมาถึงฝั่งโอเปอเรชันนักบินได้ครับเนี่ย ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นพี่เหยียบมาตึกนี้เลย” นาวาเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ พลางหลุบตามองแก้วกาแฟสองแก้วในมือของคนอายุมากกว่า“ลงมาซื้อกาแฟ... แล้วก็บังเอิญมี ‘ของสำคัญ’ ต้องมาส่งให้ว่าที่กัปตันแถวนี้นิดหน่อย” สิบทิศยิ้มมุมปาก ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความกวนนาวาหรี่ตาจับผิดทันที “แหม... กาแฟคาเฟ่ใต้ตึกหอคอยพี่ก็มีป่ะครับ ลงทุนเดินข้ามตึกฝ่าแดดมาส่งให้ ‘ใคร’ กันแน่... อย่าบอกนะว่ามาส่องพี่มัท ว่าที่กัปตันคนสวยของผม”“ของพี่ครับ ไม่ใช่ของแก” สิบทิศสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบตวัดมองรุ่นน้องด้วยรังสีอำมหิตแบบหมาป่าหวงก้างจนนาวาถึงกับสะดุ้ง “หลบไปเลยไอ้นาวา พี่จะไปทำงานแล้ว”“โห... ดุเวอร์! คนมีแฟนแล้วมันขี้หวงแบบนี้นี่เอง ยอมแล้วคร้าบพี่ชาย!” นาวาหัวเราะร่วน โบกมือยอมแพ้ปะหลับปะเหลือก ก่อนจะรีบเดินแยกไปอีกทางสิบทิศส่ายหน้ายิ้มๆ ชายหนุ่มก้าวเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องบรีฟลูกเรือที่เปิดแง้มไว้ตั้งใจจะเอากาแฟไปส่งให้คนที่เพิ่งแยกกันเมื่อครู่ ทว่าเสียงเจื้อยแจ้วของแก๊ง ‘นางฟ้าตกสวรรค์’ ที่ดังลอดออกมา ทำ

‘เรียกผมแบบนั้นอีกสิครับ... พี่ชอบฟังเสียงหนูนะ... มัดหมี่’น้ำเสียงทุ้มพร่าที่กระซิบชิดริมฝีปากและสัมผัสเปียกชื้นที่บดขยี้ลงมาอย่างเอาแต่ใจตรงมุมอับสายตาหลังเสาทางเดินเมื่อชั่วโมงก่อน ยังคงทิ้งร่องรอยความร้อนฉ่าไว้บนกลีบปากอวบอิ่ม มัทนาเผลอยกปลายนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ ขณะนั่งประจำที่อยู่บนเก้าอี้ฝั่งซ้าย (Captain Seat) ภายในห้องนักบินของเครื่องบินโบอิ้ง 777แม้ร่างกายจะอยู่ในชุดยูนิฟอร์มนักบินผู้ช่วยอาวุโสที่มี ‘อินทรธนูสามขีด’ ประดับอยู่บนบ่า แต่การสอบเลื่อนขั้นในวันนี้บังคับให้เธอต้องรับบทบาทผู้ควบคุมอากาศยานแทนกัปตันตัวจริง ก้อนเนื้อในอกซ้ายของมัทนายังคงเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่สมองรีรันภาพดวงตาคมกริบของหมาป่าจ่าฝูงที่เต็มไปด้วยความคลั่งรัก“คุณมัทนา... สมาธิครับ”เสียงกระแอมไอดังขึ้นจากเบาะฝั่งขวา ทำเอาว่าที่กัปตันสาวสะดุ้งเฮือกจนหลุดจากภวังค์แสนหวาน หญิงสาวรีบดึงมือกลับมาวางบนแผงควบคุม ปรับสีหน้าให้เรียบตึงขั้นสุดเมื่อหันไปสบตากับ ‘กัปตันอัคคี’ ครูฝึกนักบินอาวุโสจอมโหดแห่งปี ที่ได้รับมอบหมายให้มาประเมินการบิน (Route Check) ของเธอในวันนี้แทนกัปตันทศที่เพิ่งโดนเด้งฟ้าผ่ากัป