Lahat ng Kabanata ng กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Kabanata 131 - Kabanata 140

น้ำเสียงของเขาในครั้งนี้อ่อนโยนลงเล็กน้อย แฝงไปด้วยความโล่งใจที่ส่งผ่านคลื่นวิทยุมาถึงขั้วหัวใจของหญิงสาว“Cleared to land, ThaiSky 714.” (รับทราบ อนุญาตให้ลงจอด ไทยสกาย 714)ล้อของโบอิ้ง 777 แตะพื้นรันเวย์อย่างนุ่มนวล (Kiss Landing) เครื่องบินลดความเร็วและแท็กซี่เข้าสู่หลุมจอดได้อย่างสมบูรณ์แบบ ลบปมเครื่องตกกระแทกในใจของเธอได้อย่างหมดจด!มัทนาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ปล่อยมือจากแผงควบคุม หันไปมองกัปตันอัคคีที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนบางอย่างลงในไอแพดประเมินผล ครูฝึกจอมโหดเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ ก่อนจะยื่นไอแพดให้ดูพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง“การตัดสินใจเฉียบขาด กู้สถานการณ์ความกดดันได้ดีมาก... และการประสานงานกับ ATC ของคุณ... ยอดเยี่ยมมากมัทนา เป็นทีมเวิร์กที่หาตัวจับยากจริงๆ” กัปตันอัคคีพยักหน้ายอมรับอย่างหมดข้อกังขา “ยินดีด้วย... คุณผ่านการประเมินไฟลต์นี้ฉลุย เตรียมตัวติดบั้งสี่ขีดได้เลย ‘กัปตันมัทนา’ ”“ขอบคุณมากค่ะกัปตัน!” มัทนายิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ ความกดดันตลอดหลายเดือนที่ผ่านมามลายหายไปจนสิ้นหญิงสาวเดินลากกระเป๋าไฟลต์ลงจากเครื่องด้วยหัวใจที่พองโต ความรู้สึกของเธอในตอนน

สิบทิศไม่สนใจจอทีวีอีกต่อไป ชายหนุ่มเอื้อมมือไปดึงแก้วไวน์ออกจากมือเล็ก วางมันทิ้งไว้บนโต๊ะกระจกอย่างไม่ไยดี ก่อนจะจัดการรวบร่างบางให้พลิกกลับมานั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งของเขาอย่างรวดเร็ว!“เท็น! ทำอะไรเนี่ย เดี๋ยวก็ตกโซฟาหรอก!” มัทนาร้องเสียงหลง รีบตวัดแขนคล้องรอบลำคอหนาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว สะโพกมนบดเบียดทับลงบนหน้าขาแกร่งอย่างไม่ได้ตั้งใจ ปลุกเร้าความแข็งขืนที่ซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงผ้าซาตินของเขาให้ตื่นตัวขึ้นมาทักทายอย่างรวดเร็ว“ก็จ้องแต่ทีวี... ทั้งที่ ‘พระเอก’ ในชีวิตจริงของคุณนั่งกอดคุณอยู่ตรงนี้แท้ๆ”สิ้นคำหยอกเย้าที่โคตรจะเอาแต่ใจ ริมฝีปากร้อนระอุก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกคำพูดของกัปตันสาวทันที! จูบของสิบทิศในค่ำคืนนี้ไม่ได้ดุดันดิบเถื่อนเหมือนอารมณ์โหยหาครั้งแรก แต่มันเต็มไปด้วยความลุ่มหลง เรียกร้อง และตะกรุมตะกราม เขาละเลียดชิมความหวานจากริมฝีปากนุ่มราวกับกำลังลิ้มรสขนมหวานชั้นเลิศ เรียวลิ้นตวัดเกี่ยวพันกันจนเกิดเสียงเปียกชื้นดังก้องแข่งกับเสียงไดอะล็อกของตัวละครในทีวี“อื้อ...” มัทนาครางประท้วงในลำคอเมื่อเริ่มขาดอากาศหายใจ แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการแอ่นอกเบียดเข้าหาแผงอกกว้างอย่างล

“ไม่ว่าเครื่องจะลงที่ไหน... แต่คุณคือบ้านของผมนะ มัทนา”คำกอดรัดและคำสัญญาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้ซีดาร์เมื่อคืน ยังคงโอบอุ้มหัวใจของกัปตันสาวให้ฟูฟ่องมาจนถึงเช้าวันใหม่ มัทนายืนมองตัวเองในหน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ของอาคารสำนักงานใหญ่ฝั่งปฏิบัติการบิน หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด ยืดหลังตรงอย่างสง่างามที่สุดเท่าที่เคยทำมา ปลายนิ้วเรียวเล็กแตะลงบน ‘อินทรธนูสี่ขีด’ สีทองอร่ามที่ประดับอยู่บนบ่าทั้งสองข้างอย่างทะนุถนอมวันนี้คือวันแรกที่เธอจะได้สวมยูนิฟอร์มนี้ในฐานะ ‘กัปตันมัทนา’ อย่างเป็นทางการมันคือผลแลกเปลี่ยนจากหยาดเหงื่อ คราบน้ำตา การอ่านหนังสือสอบจนสว่างคาตา และการฝ่าฟันคำสบประมาทมาตลอดห้าปีเต็ม ความเหนื่อยยากทั้งหมดมลายหายไปราวกับปลิดทิ้งเมื่อได้เห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ริมฝีปากอวบอิ่มที่ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีพีชคลี่ยิ้มออกมาบางๆ ... วันนี้ท้องฟ้าสดใสเป็นพิเศษ และบ้านที่ชื่อ ‘สิบทิศ’ ก็คอยเป็นลมใต้ปีกให้เธอเสมอทว่า... ความสดใสของเช้าวันใหม่ กลับถูกเมฆดำทะมึนลอยเข้ามาบดบังในเสี้ยววินาทีที่เธอก้าวเท้าเดินเข้าไปในโถงทางเดินหลักของตึกนักบินมัทนาสัมผัสได้ถึง ‘ความผิดปกติ’ ในบรรย

“สรุปว่าข่าวลือนั่น... มันเป็นความจริงใช่ไหม... ‘ท่านรองประธานสิบทิศ’ ”คำถามที่เค้นผ่านริมฝีปากที่สั่นระริก เปรียบเสมือนใบมีดน้ำแข็งที่กรีดลงกลางความเงียบงันบริเวณหน้าแคนทีน เสียงพูดคุยจอแจและเสียงช้อนส้อมกระทบจานของพนักงานหลายสิบชีวิตในบริเวณนั้น ราวกับถูกใครกดปุ่มปิดเสียงไปกะทันหัน ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่ศูนย์กลางของพายุอารมณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็นขั้นสุดสิบทิศยืนนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง แก้วโกโก้เย็นในมือที่ตั้งใจซื้อมาเอาใจคนเก่ง ถูกบีบแน่นจนพลาสติกแทบจะปริแตก นัยน์ตาสีนิลที่เคยมั่นใจและควบคุมสถานการณ์ได้ทุกอย่าง บัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อสะท้อนภาพหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาจากหางตาของหญิงสาวที่เขารักที่สุดเขาไม่เคยกลัวเครื่องบินตกหลุมอากาศ ไม่เคยกลัวพายุหมุน แต่ในวินาทีนี้... ซุปเปอร์ไวเซอร์หนุ่มกำลังหวาดกลัวดวงตาที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความผิดหวังของมัทนาจนจับขั้วหัวใจ“มัด... ฟังผมก่อน” สิบทิศเค้นเสียงที่แหบแห้งออกมาจากลำคอ ขยับเท้าเข้าหาอีกก้าว “ที่นี่คนเยอะ เราไปคุยกันที่อื่นเถอะนะ”“ตอบมาแค่ว่ามัน ‘จริง’ หรือ ‘ไม่จริง’ !” มัทนาตวาดลั่น เสียงใสที่เคยใช้สั่งการในค็อกพิทอย

อินทรธนูสี่ขีดที่ร่วงหล่นอยู่แทบเท้าของสิบทิศ เปรียบเสมือนซากปรักหักพังของความเชื่อใจที่ถูกทำลายลงอย่างไม่มีชิ้นดีภาพดวงตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรงของชายหนุ่ม ยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมาในหัวของมัทนาขณะที่สองขาเรียวก้าวเดินออกมาจากอาคารสำนักงานใหญ่ แสงแดดจ้าของยามบ่ายไม่ได้ช่วยให้ความเหน็บหนาวในขั้วหัวใจลดลงเลยแม้แต่น้อย กัปตันสาว (ที่เพิ่งปลดตัวเอง) เดินลอยชายไปยังลานจอดรถด้วยเรี่ยวแรงที่แทบจะเหือดหาย ทิ้งกระเป๋าไฟลต์และทุกอย่างไว้เบื้องหลังเธอไม่ได้เกลียดเขา... เธอแค่เกลียดความรู้สึกที่เหมือนตัวเองเป็นคนโง่ เกลียดที่ถูกคนทั้งสายการบินมองว่าความพยายามตลอดห้าปีของเธอเป็นเพียงเรื่องตลกที่ถูก ‘ทายาทสายการบิน’ จัดฉากขึ้นมาเพื่อเอาใจเมียเอี๊ยด...ทว่า... ก่อนที่มัทนาจะทันได้เดินถึงรถของตัวเอง รถกอล์ฟไฟฟ้าคันหรูสีดำขลับที่สกรีนโลโก้ของบอร์ดบริหาร ก็แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตปาทตรงหน้าเธออย่างนิ่มนวล หญิงสาววัยกลางคนในชุดสูทกระโปรงสีเทาเข้มสุดเนี้ยบ ก้าวลงมาจากรถแล้วโค้งศีรษะให้มัทนาอย่างสุภาพ“กัปตันมัทนาคะ... ดิฉันเป็นเลขาธิการหน้าห้องของท่านประธานบอร์ดบริหาร” น้ำเสียงของหล่อนราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเด็