All Chapters of กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Chapter 141 - Chapter 150

“แต่มีเรื่องนึงที่เธอเข้าใจผิดนะมัทนา...” ท่านศิวัชเปลี่ยนโหมดกลับมาจริงจัง ชายวัยกลางคนเลื่อนแท็บเล็ตบนโต๊ะกระจกไปตรงหน้าเธอ “ไอ้เท็นมันอาจจะปิดบังเรื่องที่มันเป็นลูกฉัน... แต่มันไม่เคยใช้บารมีของฉัน เพื่อช่วยให้เธอสอบผ่านเลยแม้แต่ครั้งเดียว”มัทนาขมวดคิ้ว ก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ต มันคืออีเมลลับ (Confidential Memo) ที่ส่งจากอีเมลของสิบทิศถึงบอร์ดบริหาร เมื่อเดือนที่แล้ว...[เรื่อง: การประเมิน Route Check ของนักบินผู้ช่วยอาวุโสมัทนา]เรียน บอร์ดบริหาร... ในฐานะ Supervisor ATC ผมขอเสนอให้บอร์ดบริหารเปลี่ยนตัวผู้คุมสอบของกัปตันมัทนาจากกัปตันทศ เป็น ‘กัปตันอัคคี’ (ผู้คุมสอบที่เข้มงวดที่สุดในสายการบิน) เพื่อป้องกันข้อครหาและพิสูจน์ความสามารถที่แท้จริงของเธออย่างโปร่งใสที่สุด... มัทนาคือเครื่องยนต์ที่แข็งแกร่งที่สุดของเรา เธอไม่จำเป็นต้องมีทางลัด เธอแค่ต้องการรันเวย์ที่ยุติธรรม... สิบทิศหยาดน้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งไป กลับมารื้อขึ้นที่ขอบตาของมัทนาอีกครั้ง หญิงสาวอ่านอีเมลฉบับนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจที่เคยปวดร้าวราวกับถูกบีบอัด บัดนี้คลายตัวออกและพองโตด้วยความรู้สึกผิดและซาบซึ้งใจที่เอ่อล้นทะล

แกร๊ก! พรึ่บ!ทว่าความโรแมนติกที่กำลังไต่ระดับทะลุเพดานบิน กลับถูกสกัดดาวรุ่งด้วยเสียงบานประตูไม้สักที่ถูกกระชากเปิดออกกะทันหันจากด้านใน พร้อมกับเสียงกระแอมไอดังลั่น!“อะแฮ่ม!”มัทนาสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากอ้อมกอดของสิบทิศราวกับถูกไฟช็อต ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูเมื่อหันไปเห็น ‘ท่านประธานศิวัช’ ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ด้วยสีหน้าเหม็นเบื่อขั้นสุด“เลิกมาสาดความหวานเรี่ยราดหน้าห้องทำงานฉันสักทีไอ้ลูกเวร” ท่านประธานปรายตามองลูกชายตัวดีที่กำลังทำหน้าเซ็งเพราะถูกขัดจังหวะ “รีบๆ พาเมียแกกลับลงไปเลย ไม่อย่างนั้น... ฉันจะให้เลขาดูดคลิปกล้องวงจรปิดหน้าห้องนี้ไปส่งให้แม่แกดู ว่าที่แกไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง ไม่ใช่เพราะคุมเรดาร์ทำงานหนักหรอก... แต่เป็นเพราะแกมัวแต่ ‘หลงเมีย’ จนหัวปักหัวปำ!”“โธ่พ่อ! ก็กล้องวงจรปิดมันส่งภาพเข้าหน้าจอในห้องทำงานพ่อ พ่อก็นั่งดูเพลินๆ ไปสิ จะออกมาขัดจังหวะทำไมเนี่ย!” สิบทิศเถียงกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังหน้าด้านคว้ามือเล็กของมัทนามากุมไว้แน่น “แล้วนี่อย่าเอาไปฟ้องแม่เชียวนะ งั้นผมพามัดหมี่กลับก่อนล่ะ พ่อก็อย่าลืมเรื่องคณะกรรมการมะรืนนี้ล่ะ”“เออ! ไม่ลืมหรอกโว

08:00 น. ณ อาคารผู้โดยสารขาออก ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิบรรยากาศหน้าเกตทางออกขึ้นเครื่องของเที่ยวบินพิเศษ ThaiSky Flight 059 ตึงเครียดราวกับอยู่ในสมรภูมิรบมัทนาในชุดยูนิฟอร์มนักบินผู้ช่วยเต็มยศ (ที่ยังไม่มีอินทรธนูสี่ขีดประดับบ่า) เดินลากกระเป๋าไฟลต์เข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามและมั่นใจขั้นสุด ด้านหลังของเธอคือ ‘กัปตันอัคคี’ ครูฝึกจอมโหดที่จะมารับหน้าที่เป็นผู้ประเมินการบิน (Check Airman) และนั่งในตำแหน่งนักบินผู้ช่วยฝั่งขวา เพื่อให้มัทนารับบทผู้ควบคุมอากาศยาน (Pilot in Command) ฝั่งซ้ายอย่างเต็มตัวทว่า... สิ่งที่ทำให้ไฟลต์ปกตินี้มันตึงเปรี๊ยะ ไม่ใช่กัปตันอัคคี หรือผู้โดยสารกว่าสามร้อยชีวิต แต่เป็นกลุ่มชายในชุดสูทหรูหรา 3-4 คน ที่กำลังยืนกอดอกรอขึ้นเครื่องไปนั่งในโซน First Class... พวกเขาคือ 'คณะกรรมการประเมินพิเศษ' ตัวแทนจากฝ่ายปฏิบัติการบินที่ถูกส่งมาเพื่อประเมินเที่ยวบินชี้ชะตานี้!และที่น่าหมั่นไส้ที่สุด คือ ‘กัปตันทศ’ ที่แม้จะถูกสั่งพักงานไปแล้ว แต่ก็ยังเสนอหน้ามายืนปะปนอยู่ในกลุ่มผู้บริหาร (ในฐานะผู้สังเกตการณ์ที่ตามติดประจบสอพลอหนึ่งในบอร์ดบริหาร) รอยยิ้มเย้ยหยันและสายตาดูถูกที่ส่งม

เสียงทุ้มต่ำของสิบทิศที่ดังลอดเข้ามาในหูฟัง เป็นเหมือนมนตร์สะกดที่ทำให้สติของเธอเฉียบคมถึงขีดสุด(“มัท... ผมอยู่ตรงนี้... รันเวย์นี้เป็นของคุณ พาเขาลงมาครับคนดี”)มัทนากระตุกยิ้มมุมปาก เหยียบกระเดื่องและบิดพวงมาลัยบังคับเครื่องบินให้เอียงสู้กับกระแสลมขวางอย่างดุดัน!“ฉันคือ Pilot in Command ของไฟลต์นี้...” มัทนากัดฟันกรอด น้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง “ต่อให้ลมแรงกว่านี้... ฉันก็จะเอาเครื่องลงให้ดู!”สองแขนเล็กๆ ของมัทนาเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปน เธอใช้พละกำลังทั้งหมดสู้กับแรงลมที่พยายามจะปัดหัวเครื่องบินให้หลุดจากรันเวย์ โบอิ้ง 777 ลำยักษ์บินเอียงทำมุมขวางกับเส้นทางร่อน (Crab Approach) ลดระดับลงมาอย่างน่าหวาดเสียว ท่ามกลางแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่กดทับจนคนทั้งลำแทบหยุดหายใจ!กัปตันทศที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ในโซน First Class กำที่วางแขนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นัยน์ตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเห็นภาพพื้นรันเวย์พุ่งเข้ามาใกล้ในมุมเอียงที่ผิดปกติ!“Fifty... Forty... Thirty...”เสียงระบบเตือนความสูงอัตโนมัติ (GPWS) ดังก้องค็อกพิท ประสานกับเสียงลมหายใจเข้าออกที่หนักแน่นของมัทนา“Twenty... Ten...”ใ

ชายหนุ่มตบมือลงบนโต๊ะประชุม นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคณะกรรมการทีละคน “และถ้าผมไม่เปิดทางให้... รวมถึงถ้ากัปตันมัทนาไม่มีฝีมือมากพอที่จะใช้เทคนิค Crab Landing สู้กับกระแสลมขวางด้วยพละกำลังทั้งหมดที่เธอมี... พวกคุณที่นั่งอยู่ตรงนี้ จะไม่มีโอกาสรอดกลับมานั่งจับผิดเธอแน่นอนครับ... คุณตายเกลี้ยงไปตั้งแต่บนฟ้าแล้ว!”คณะกรรมการประเมินพิเศษต่างกลืนน้ำลายลงคอ หน้าซีดเผือดเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองรอดตายมาได้เพราะการตัดสินใจที่เฉียบขาดของคนทั้งคู่แท้ๆกัปตันทศที่หลังชนฝาดิ้นพราด เขาทุบโต๊ะเสียงดังลั่น “นี่มันก็แค่ไฟลต์เดียว! ใครจะไปรู้ว่ายัยเด็กนี่อาจจะแค่ฟลุก! การให้บั้งสี่ขีดกับคนที่พึ่งพาได้แค่โชค มันคือความเสี่ยงของบริษัท!”“ถ้าการช่วยชีวิตผู้โดยสารนับร้อย... คุณเรียกว่า ‘ความฟลุก’ ...”จู่ๆ น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังก็ดังแทรกขึ้น บานประตูห้องประชุมถูกผลักออกกว้าง เผยให้เห็นร่างของ ‘กัปตันภพ’ กัปตันผู้อาวุโสที่สุดของสายการบิน ก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเครื่องแบบเต็มยศและเขาไม่ได้มาคนเดียว... ด้านหลังของกัปตันภพคือ เอแคลร์ หัวหน้าลูกเรือ... พี่แอน เพอร์เซอร์รุ่นใหญ่ และแก๊งแอร์โฮสเตสจา