All Chapters of สัญญาวิวาห์สวาท: Chapter 11 - Chapter 20

“เช่นนั้นท่านอาหมอโปรดรีบระบายหยินออกจากร่างกายข้าเถิดเจ้าค่ะ”“เสียมารยาทแล้ว” ท่านหมอเหวินกล่าวขออภัยข้าพลางขยับมานั่งตรงหัวนอน ให้ข้าเอนกายพิงแผงอกกำยำเอาไว้ และให้อาตงถอดกางเกงของข้าออก เอาหมอนมาหนุนสะโพกข้าไว้ ทำให้ร่องโหนกนูนลอยเด่นน่าแยง“ไม่ต้องกลัวนะ ทำใจสบายๆ”ท่านหมอตรึงแขนข้าไว้พลางเขี่ยยอดถันจนมันชูน่ารัก จากนั้นก็บอกให้ข้าอ้าขาออกกว้างๆ ให้อาตงดู“อวบอูมเด้งกระแทกตาจริงๆ ขอรับ”กลีบสาวอวบอูมปิดสนิท พอเขาลองเขานิ้วแหวกดูก็มีน้ำหวานไหลเยิ้มออกมาเป็นสาย สวยใสฉ่ำวาวจนชายฉกรรจ์หน้าดำคร่ำเคร่งทันที อาตงถึงกับหอบหายใจแรง แก่นกายแข็งโด่ตุงกางเกง“สีชมพูสวยมาก ข้าจะเอานิ้วเขี่ยและให้อาตงใช้ลิ้นเลีย ตกลงหรือไม่”“แต่... แต่ว่าท่านอาหมอ”“ไม่ต้องอาย คิดเสียว่านี่เป็นการเตรียมตัวยา ข้าจะเริ่มแล้วนะ”นิ้วร้อนๆ ลากลงมาที่กลีบร่องสีชมพูหวาน กลีบสาวแบะอ้าไปตามจังหวะเสียดสีเนิบนาบ ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปช้าๆ เริ่มกระแทกเบาๆ ร่องเสียวแสนหวานก็คายน้ำออกมาราวกับน้ำพุแฉะๆ“อ๊ะ อ๊า”“น้ำออกง่ายดีจัง ตอดนิ้วตุบๆ” ท่านหมอสอดนิ้วเข้าไปแยง พลางตวัดลิ้นเลียต้นคอขาวผ่องอย่างเสียวซ่าน ข้าครางกระเส่าแต่ก

บทที่ 4 หลบหนีไม่ใช่ข้าเพียงผู้เดียวหรอกที่ต้องเป็นคณิกาบรรดาหญิงผู้ดีมีตระกูลจำนวนมากเมื่อตกยาก ไร้ทางไร้ที่พึ่งพิง จำยอมต้องขายศิลปะในหอคณิกา บางคนหนีภัยสงคราม บางคนโชคร้ายถูกหลอกพามาขายตั้งแต่ยังเป็นเด็ก โตขึ้นก็ต้องทำงานเป็นคณิกา ต้องรอจนกว่าจะได้คู่ครองหรือมีทางเลือกชีวิตที่ดีกว่านี้ ซึ่งค่านิยมของผู้มีเงินทองและยศศักดิ์นิยมเลี้ยงนางบำเรอรายล้อม ยิ่งมีมากยิ่งเป็นเกียรติ ดังนั้นชะตาชีวิตของเด็กสาวในสังกัดของนางเหยาหนี่ว์ ถ้าไม่ติดโรคจนป่วยตายก็ถูกซื้อไปนางบำเรอ มีน้อยคนมากๆ ที่จะเก็บเงินจนไถ่ตัวเองออกไปได้แต่น่าเสียดายที่ท่านหมอเหวินมิได้ส่งยามาให้ตามสัญญา คงจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ารับปากอะไรไว้ ไม่สิ ตัวข้าไร้ตัวตนด้วยซ้ำไปข้าจึงได้เรียนรู้เพิ่มขึ้นว่าจงอย่ามอบสิ่งที่ผู้ชายต้องการจนกว่าพวกเขาจะตอบสนองข้า เด็กโง่งมเช่นข้าได้แต่ร้องไห้เงียบๆ อยู่ริมหน้าต่างชั้นสอง อยู่รวมกับเหล่าหญิงสาวคนอื่นๆ ซึ่งแต่งกายยั่วยวน คอยส่งสายตาและทักทายเหล่าคุณชายที่เดินทางมาหาความสำราญตั้งแต่ฟ้ายังสว่าง“คืนนี้คุณหนูเจี่ยจินฮวาจะออกมาเผยโฉมต้อนรับทุกท่านด้วยเสียงพิณอันไพเราะ ผู้ใดต้องการชมการประมูลให้

“หัวนมนางสีสวยน่ารักด้วย อึ๋มมาก”“อย่า...”“อ๊ะๆ อย่าคิดขัดขืนเลย ข้ารู้จักแม่ของเจ้าดี น้องสาวของเจ้าก็เริ่มโตเป็นสาว ถ้าเจ้าชิงกัดลิ้นฆ่าตัวตาย น้องสาวของเจ้าจะเป็นอย่างไรนะ” อาหมิงตวัดลิ้นเลียรอบริมฝีปาก ไอ้พวกคนชั่วช้า! ปลายมีดแหลมคมจี้แผ่นหลังข้ามากขึ้น เพื่อรักษาชีวิตข้าจึงพยักหน้ายอมตกลง“ก็ได้ ข้าจะยอมทำตามที่พวกเจ้าต้องการ แต่ต้องสัญญาก่อนนะว่าห้ามทำร้ายครอบครัวของข้า”“แค่คุณหนูยอมอ้าขา พวกเราก็พร้อมเป็นทาสรับใช้”ข้ากลั้นน้ำตา ทอดกายลงนอนบนกองฟางแห้งมุมกระท่อม นายพรานตัวใหญ่ล่ำจึงเริ่มคลึงยอดถันของข้าเบาๆ พร้อมกันทั้งสองข้าง ดึงแล้วก็บีบ ดึงแล้วปล่อย ดึงแล้วก็ปล่อย เต้าตูมสวยเหมือนดอกบัวงามก็สั่นกระเพื่อม พวกเขายิ่งครางซี้ด“นมสวยมากเลย ขนาดนอนลงยังตั้งเป็นทรงสวย”“แฮ่ก.. แฮ่ก...”เสี่ยวเผยดีดนิ้วสะกิดหัวนมข้าถี่ๆ พวกเขาสี่คนรุมล้อมลูบคลำเนื้อตัวข้าอย่างหิวโหย ลูบขาอ่อนแล้วล้วงเข้าไปลูบร่องเสียว เขี่ยกลีบเนื้อ ค่อยๆ สอดนิ้วเข้าไปแยงจนฉ่ำ ปากก็อ้างับปทุมถันอวบอิ่มเข้าไปดูดกลืนเต็มแรงดังจ๊วบ ตวัดลิ้นปัดหัวนมรัวๆ แบ่งกันดูดเลียคนละเต้าแจะๆๆๆจ๊วบบบ จ๊วบบบ จ๊วบบบ“อึ่กก อา...

“ยะ...อย่า อย่ามองนะ อ๊าๆๆ หยุดนะ อา... ซี้ดด อย่า ใครก็ได้ช่วยด้วย อร๊างง... ฮือๆ”“ซี้ดด อูยย ดุ้นข้าแข็งโด่ ไม่ไหวแล้วแล้ว”พวกเขาถอดผ้าล่อนจ้อน ลำหอกแข็งชี้โด่พุ่ง ลำดับก่อนหลังกันวุ่นวายเมื่อสายน้ำสีขาวขุ่นฉีดพุ่งใส่ปาก ข้าไอสำลักนิดหน่อย เจ้าของท่อนเอ็นผละลุก เปิดทางให้อีกคนเข้ามายื่นลำให้ดูดต่อ กลีบเนื้อของข้าก็ยังมีคนสลับเข้ามาดูดเลียไม่หยุด“อา... นางน้ำแตกอีกแล้ว น่ารักจริงๆ”ในที่สุดอาตงก็ทนไม่ไหว ขยับกายจดจ่อพร้อมสอดใส่ ท่อนเอ็นผงาดขึ้นมาจ่อรู ลำดุ้นของทุกคนทั้งอวบทั้งแข็งโด่ขนาดไม่ใช่น้อยๆ ลำเอ็นมีเส้นเลือดเต้นตุบ ตรงหัวบากเหมือนดอกเห็ดมีน้ำใสๆ ไหลซึมออกมา ข้าถึงสะอื้นไห้“จะเริ่มแล้วนะจ๊ะคุณหนูคนสวย”“อย่า!”-------------ข้าลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดท่วม แต่ไม่ใช่เลือดของข้าบรรดาชายชั่วล้วนถูกเชือดนอนตายคนละทิศละทาง เห็นร่องรอยได้ชัดว่าพวกเขาพยายามจะหนีจากอะไรบางอย่างแต่หนีไม่พ้น ข้าสลบไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ เมื่อข้าตั้งสติค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นแล้วโผเผออกมาจากกระท่อมที่เต็มไปด้วยซากศพ ข้าจึงพบชายร่างสูงสง่าคนหนึ่งกำลังเงื้อดาบขึ้นสูง“โปรดไว้ชีวิต

บทที่ 5 ค้นหาทางรอดเขาพาข้ามาส่งที่ทางเข้าด้านหลังหอเหมยเขียว ที่นั่นเป็นดงไผ่เปลี่ยวและไม่ค่อยมีผู้คนสัญจรผ่านไปมา ประตูทางเข้าสูงจนข้าต้องเงยหน้ามอง ตอนแรกข้าคิดว่าคงจะหลั่งน้ำตาอีกแน่ แต่ก็ไม่ ข้าหยุดฟูมฟายโทษฟ้าดิน แค่ยืนนิ่งๆ ดั่งนักโทษที่กำลังขึ้นแท่นประหาร นางเหยาหนี่ว์พุ่งมาทันทีที่เด็กรายงานว่าพบข้าแล้ว นางโกรธเกรี้ยวที่ต้องยกเลิกการประมูลของข้าอย่างกะทันหัน ต้องเสียหน้าเสียความน่าเชื่อถือให้แก่ลูกค้ากระเป๋าหนักไปโข นางเงื้อก้านสูบยาทำจากหยกจะฟาดข้า แต่นายทหารคนนั้นกอดอกคุมเชิงอยู่ข้างหลังข้า แค่หรี่สายตาจ้อง นางเหยาหนี่ว์ก็ชะงักอ้าปากค้าง“ในเมื่อนางเป็นสินค้าสำคัญ ก็อย่าได้ทุบตีนางเด็ดขาด นางหลงทางอยู่ในตลาดแล้วถูกหลอกไปขาย ข้าช่วยพานางกลับมาแล้วก็ถือว่าเป็นอันจบ”แล้วเขาก็ดึงบังเหียนม้า กระตุ้นสีข้างให้ม้าวิ่งจากไปข้าเม้มริมฝีปาก เขาคิดว่าตัวเองใหญ่โตมาจากไหนกัน แต่ที่แน่ๆ ก็คือนางเหยาหนี่ว์เปลี่ยนท่าทีในพริบตา นางปฏิบัติต่อข้าอย่างอ่อนโยนเอาใจใส่ และไม่พูดถึงเรื่องที่ข้าหลบหนีอีกเลย------------------กำหนดวันประมูลรอบใหม่ใกล้เข้ามาทุกขณะ ข้าถูกกักขังอย่างเข้มงวดภายในหอ