All Chapters of สัญญาวิวาห์สวาท: Chapter 31 - Chapter 40

ข้ายั่วยวน ทำตัวเป็นนางจิ้งจอกตัวน้อยๆ ที่แสนนุ่มนวล บอบบางอ่อนแอและอยากเรียนรู้รสสวาทด้วยแววตาใสบริสุทธิ์ แต่ในขณะเดียวกันก็ร้อนแรงกระหายน้ำกาม เหล่าชนชั้นสูงเพียรพยายามเอาชนะใจข้า เสนอค่าตัวสูงลิบเพื่อขอแต่งงาน แต่ไม่มีใครสมปรารถนา นางเหยาหนี่ว์จึงถูกใจข้ายิ่งนัก เพราะของกำนัลและเงินทองทั้งหลาย ทั้งเครื่องประดับ เพชรพลอย ไข่มุก แพรพรรณ นางกอบโกยได้เป็นกอบเป็นกำ ส่วนข้านั้น ขอแค่ย้ายท่านแม่และพวกน้องๆ ให้ไปพักอาศัยอย่างสุขสบายในบ้านขนาดกะทัดรัดที่ข้าซื้อไว้ ข้าก็พอใจแล้วเวลาผ่านไปไม่นานท่านแม่ก็มีจดหมายมาถึงข้าหนึ่งฉบับถึงฮวาเอ๋อร์ ลูกรัก แม่กับน้องๆ ปลอดภัยและสุขสบายดี ท่านอ๋องสามช่วยเป็นธุระให้เราย้ายเข้ามาพักที่ย่านการค้า ที่ซึ่งแม่จะสามารถขายขนมและรับจ้างเย็บปักถักร้อยได้ตามอัตภาพโดยไม่ลำบาก เพียงพอใช้จ่ายและท่านอ๋องทรงเมตตารับน้องๆ ของเจ้าเข้าเรียนที่สำนักศึกษาแล้ว ส่วนเงินทองที่เจ้าส่งมาให้แม่นั้น แม่ได้ส่งต่อไปยังพี่ชายและญาติๆ ของเราที่ใช้แรงงานหนักอยู่ที่ชายแดน พวกเขาแจ้งว่าปลอดภัยดี พี่ชายเจ้ามีความรู้ ผู้คุมจึงให้เขาทำหน้าที่ดูแลบัญชี แม่ขอให้เจ้าดูแลรักษาตัวเอง

บทที่ 9 ข้อเสนอของเขาในที่สุดข่าวดีที่ทำให้ข้ามีความสุขก็ถูกส่งมาถึงท่านลุงจ้าวชิงหยิบเรื่องที่พี่เฉินฟงกระทำเสียมารยาทต่อคุณหนูคู่หมั้น ลอบก่อเรื่องเสื่อมเสีย เพื่อเป็นการขอขมาต่อบ้านคู่หมั้น ท่านลุงจึงออกคำสั่งขับไล่พี่เฉินฟงให้ไปอยู่ที่เมืองจิ้งอันซึ่งอยู่ไกลออกไปทางใต้เป็นเวลาสามปี หนึ่งก็เพื่อให้สำนึกตน สองก็เพื่อให้บุตรชายเพียงคนเดียวได้ฝึกฝนการดูแลควบคุมกิจการที่เมืองนั้น ฮูหยินผู้เป็นมารดาของพี่เฉินฟงจึงได้แต่น้ำท่วมปาก“เงินทองในบ้านตอนนี้พร่องไปกว่าครึ่ง ท่านจะเอาทุกสิ่งไปประเคนให้นังหญิงแพศยานั่นไปถึงเมื่อไหร่กัน” จ้าวฮูหยินโยนสมุดบัญชีของสกุลจ้าวลงต่อหน้าสามี เงินทองมากมายที่หามาได้ล้วนละลายหายไปที่หอเหมยเขียวจนแทบหมด ไหนจะของมีค่าราคาแพงที่จ้าวชิงสั่งเป็นของกำนัลแด่ฮวาเอ๋อร์ ร้านค้าทั้งหลายก็ทยอยส่งใบแจ้งหนี้มากันไม่ได้หยุด“ฮวาเอ๋อร์เป็นลูกหลานของข้าคนหนึ่ง หาใช่หญิงแพศยา!!”“เฮอะ! ลูกหลานคนหนึ่ง? ช่างพูดออกมาได้ไม่อายปาก ผู้ใหญ่ดีๆ ที่ไหนกันที่คิดจะสวาปามลูกหลานตัวเอง มันอ้าขาให้ง่ายๆ ถ้าไม่เรียกหญิงแพศยาแล้วจะให้เรียกว่าอะไร”เผียะ!“อย่าได้บังอาจเรียกฮวาเอ๋อร์ของข้า

“ไม่ทราบว่าคุณชายมาพบฮวาเอ๋อร์ด้วยธุระอันใดหรือ”“ข้าต้องการทราบเงื่อนไข”“เงื่อนไข?”“เงื่อนไขในใจเจ้ากำหนดไว้เช่นใด เจ้าจึงจะยอมรับข้อเสนอแต่งงาน”บุคคลผู้นี้ตัวสูงกำยำ โดดเด่นเป็นสง่าและมีกลิ่นอายของผู้ชายเต็มตัว คิ้วหนาตาคมเต็มเปี่ยมด้วยอำนาจบารมี เมื่อเห็นว่าเขาทำหน้านิ่วคิ้วขมวด รอคำตอบด้วยสีหน้าจริงจัง ข้าจึงหัวเราะคิกราวกับนกน้อยที่เพิ่งบินหลงเข้ามาและซุกซนราวกับกระรอกกระแต ทำให้เขาเป็นฝ่ายรู้สึกสับสน“ท่านมีโอกาสนั่งฟังฮวาเอ๋อร์เล่นพิณอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่คิดกระตือรือร้นเข้ามาสนทนาซึ่งหน้า กลับเสียมารยาท ลักลอบบุกรุกเข้าเรือนของฮวาเอ๋อร์เพื่อถามคำถามเดียวงั้นหรือ”“เจ้ากล่าวราวกับเชิญชวนข้า”“มิได้” ข้าขมวดคิ้ว“เช่นนั้นก็ตอบคำถามข้า”“เงินเจ้าค่ะ ใครมีเงิน ฮวาเอ๋อร์ก็รัก”“เจ้าโกหก”ร่างกำยำประชิด ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนข้าเป็นฝ่ายผงะ “ข้าต้องการให้เจ้าตอบจากใจจริง”“ฮวาเอ๋อร์ตอบคำถามไปแล้ว”“แน่ใจงั้นหรือ” ข้าพยักหน้าแทนคำตอบ ดูภายนอกข้าทำหน้าตายเหมือนไม่คิดอะไร แต่ภายในกำลังปั่นป่วนวุ่นวายเพราะรู้ดีว่ากำลังโกหกตัวเอง แต่พอถูกนายทหารหน้าบากผู้นี้จ้องเขม็ง ข้าก็รู้ทันทีว่าไม่อ

“หากเจ้าลืม ข้าจะช่วยย้ำเตือนให้” ร่างกำยำก้มลงดูดยอดถัน และเริ่มใช้นิ้วร้อนๆ แยงรูคับแน่นให้น้ำหวานไหลแฉะออกมาอีก ชายฉกรรจ์กล้ามเป็นมัดๆ ใช้นิ้วแหวกร่องสาวออก จังหวะลมหายใจร้อนแรงเป่ารดลงไป ข้าเสียววูบจนร้องครางออกมาเมื่อเขาค่อยๆ แยงนิ้วเข้าไปจนมิด“อ๊ะ อา...”เขาดูดยอดถันของข้าพร้อมกับสอดนิ้วเข้าออกถี่ยิบ ข้าเสียวสะท้านจนเกร็งไปทั้งร่าง เราทั้งคู่ยืนพิงเสาเรือน ข้าวางขาพาดบนท่อนแขนกำยำ เปิดทางให้เขาสอดนิ้วรัวเร็วจนน้ำหวานแตกพุ่ง ข้าร้องครวญครางแผ่วๆ ไม่กล้าส่งเสียงดัง“ต้องการมากกว่านิ้วหรือไม่”ข้ากัดริมฝีปาก ไม่ยอมรับ แต่ร้องครางออกมาอย่างเสียวซ่านเมื่อเขาเลียกลีบข้า ลิ้มรสน้ำหวาน“ข้าไม่เคยบอกรักท่าน อย่ามาใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างขืนใจข้า”“เราเคยพบกันเมื่อหลายปีก่อน เจ้าลืมข้าไปแล้วจริงๆ หรือ”เคยพบกันมาก่อน? ข้าสบตา ถ้าข้าเคยพบเขาจนถึงขนาดบอกรัก เหตุใดข้าจึงจำเขาไม่ได้เลยเล่า“ใต้ต้นเฟิงในฤดูใบไม้ร่วง ใบเฟิงสีแดงสดร่วงหล่นบนผืนน้ำ” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าถูกมารดาทำโทษ จึงหลบมาร้องไห้ที่ตุ๊กตาสิงโตริมสระ มีสุนัขสองตัวอยู่เป็นเพื่อนเจ้า พวกมันชื่อถงถงกับสุ่น”“ทะ...ท่

สวบบบ“อ๊า...”ลำเนื้ออวบยาวแทรกดันผ่านร่องคับแน่น ดันกระแทกเข้าไปจนมิดด้าม เนื้อตัวของข้ากับเขาสั่นเทิ้มด้วยความเสียวซ่าน แท่งหยกอวบยาวเต้นตุบตับเพราะแรงตอดแสนอร่อยๆ ร่องเสียวนุ่มๆ แฉะๆ ของข้ากำลังรีดเค้นน้ำกามออกมาจากแท่งหอก“ซี้ดด อา... อูยย... เจ้าตอดข้าแรงมาก ซี้ดด”“แฮ่กๆๆ อา อ๊า แน่น... มันแน่นมากเลย อ๊า... ทำไม ทำไมมันถึงขยายใหญ่ได้อีกล่ะ”ร่างกำยำเริ่มต้นกระแทกเข้าออก ด้วยความที่รูเสียวแฉะๆ แน่นมาก กลีบเนื้อของข้าจึงปลิ้นตอดเหมือนลูกสูบ เขากระทุ้งแท่งหยกอย่างเมามัน ทั้งขึ้นขี่ทั้งขย่มจนพวงเต้ากระเพื่อมพั่บๆตับๆๆๆๆๆๆๆๆ“อูยย ซี้ดด อร่อยเสียจริง นุ่มมาก” ถึงแม้ว่าข้าจะคิดว่าตัวเองช่ำชองหนักหนา แต่เอาเข้าจริงแล้วไม่รู้อะไรเลย ข้าเป็นแค่เด็กสาววัยสิบห้า พอถูกชายฉกรรจ์วัยสามสิบกว่าๆ จับขย่ม ขนาดรูยังเล็กนัก โดนอัดลำอวบยักษ์เข้าไปก็แหกบานจนข้าร้องไม่เป็นภาษา“อ๊า อ๊า... น้ำหวานออกเยอะมากเลย” ร่างกำยำกระแทกแรงขึ้น ซอยรูเสียวหนักขึ้นอีก เริ่มจากดึงท่อนเนื้ออวบออกมาจนเกือบหลุด แล้วก็อัดกระแทกลงไปอีกที่เดียวสุดโคน กระทุ้งบดบี้ ส่ายเอววนไปมาจนข้าห่อปากร้องซี้ดซ้าดตับๆๆๆๆๆๆ“อูยย...” เ