All Chapters of สัญญาวิวาห์สวาท: Chapter 21 - Chapter 30

“ได้เวลาแล้วเจ้าค่ะคุณหนู”“ข้าทราบแล้ว”ข้าออกเล่นเพลงพิณอันไพเราะทุกคืน ร่วมสนทนา แต่งบทกวีหรือไม่ก็ขับร้องฟ้อนรำ เผยวงหน้างามซึ้งขาวละมุน แพขนตางอนงามทาบบนพวงแก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากสดสวยปานหยาดทับทิม สวยงามและอ่อนหวานยิ่งนัก ชายร่ำรวยทั้งหลายต่างจ้องมองสัดส่วนของข้าด้วยความใคร่ ข้าจะยิ้มรับไมตรี ปั่นหัวให้พวกเขาร้อนรุ่มไปตลอดราตรี“ใต้เท้าอย่าได้คิดมากเลยเจ้าค่ะ หากไม่รังเกียจว่าฮวาเอ๋อร์เป็นเพียงสตรีต่ำต้อย ท่านมีเรื่องใดอยากบ่นอยากระบาย ฮวาเอ๋อร์ยินดีรับฟังและเอาใจช่วยเสมอเจ้าคะ”“ข้าจะเอาแต่บ่นเวลาพบเจ้าได้อย่างไร” ใต้เท้าหวังรับจอกเหล้าที่ข้าส่งให้ พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่“ขอให้เวลาที่ใต้เท้าอยู่ที่นี่แล้วได้เป็นตัวของตัวเอง ฮวาเอ๋อร์ก็พอใจแล้วเจ้าค่ะ”“อา... นั่นสินะ ฮวาเอ๋อร์พูดถูก เวลาอยู่กับเจ้าแล้วข้าสบายใจจริงๆ ว่าแต่จะไม่รับปากแต่งงานกับข้าจริงหรือ”ข้ายิ้มเอียงอาย ดึงมือที่แตะตรงสาปเสื้อของใต้เท้าหวังออกไปราวกับเพิ่งนึกได้ว่าไม่ควร “ฮวาเอ๋อร์ยังไม่รู้จักความรักเลยเจ้าค่ะ หากใต้เท้าหวังช่วยสอนให้ฮวาเอ๋อร์รู้จักได้ ฮวาเอ๋อร์ก็ไม่ขัดข้อง”วาจาอ่อนหวานของข้าเรียกเสียงหัวเราะค

“ทำไมข้าต้องทำด้วยเล่า”“หรืออยากให้ข้าสอดใส่ ถูแรงๆ แล้วหลั่งในกายเจ้าแทนล่ะ” เขากระซิบ แววตาเรืองโรจน์วาววับ “ข้าแข็งชันไม่หยุดตั้งแต่วันนั้นเพราะเจ้า”“มันไม่ใช่ความผิดของข้าสักหน่อย”“ทำสิ คุกเข่าลงไป แล้วใช้มือรูดลำให้ข้า เจ้าเป็นหนี้ข้าอยู่ไม่ใช่รึ”“ก็ได้” ข้ากลั้นใจข่มความอาย คุกเข่าลงตรงหน้าลำเนื้ออวบยาว มีแนวเส้นเลือดเต้นตุบ ดูแข็งเครียดไปหมดจนมันสั่นดิกๆ ส่วนหัวเหมือนบานเหมือนเห็ดสีชมพูสด เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เจอแท่งเอ็นใหญ่เป็นลำผงาด มือของข้ากำเกือบไม่รอบข้าแข็งใจรีบๆ ทำให้เสร็จจะได้ออกจากห้องอาบน้ำซึ่งเต็มไปด้วยไอร้อนนี่เสียที“บะ...แบบนี้ใช่มั้ย” ข้าประกบสองมือ ค่อยๆ รูด ถูไถไปมาช้าๆ เขาถึงกับสูดลมหายใจเข้าแล้วร้องคราง เนื้อตัวของเขาเริ่มเกร็งซ่าน ศีรษะแหงนแอ่นไปด้านหลังและครวญครางจนเสียงดังก้อง ข้าทั้งตกใจทั้งตื่นเต้น เรียนรู้สรีระอันน่าพิศวงของบุรุษเพศด้วยการขยับข้อมือแรงขึ้นโดยเน้นตรงหัวบากบานตามที่เขาบอก เสียงครางห้วนๆ ก็ยิ่งร้อนแรง แอ่นกายกระตุกสั่น กระเด้งไปมา“อา... น้ำจะแตกแล้ว อ้าปากสิ”เขากระตุกเอว สอดลำเอ็นเข้ามาในปากข้าพร้อมกับร่อนเอวซ้ายขวา ขยับเข้าออก แท่งมั

บทที่ 7 สืบความจริงชื่อเสียงของข้าขจรขจายไปไกลมากขึ้น จนแม้แต่เชื้อพระวงศ์ต่างแคว้นก็ยังต้องการตัวข้า แต่ใจข้ากลับเอาแต่ครุ่นคิดหาทางรื้อคดีเพื่อคืนความบริสุทธิ์ให้แก่สกุลเจี่ย วันนี้ข้าจึงใช้ข้ออ้างออกไปเยี่ยมท่านแม่ แล้วก็หาซื้อเครื่องหอมและเลือกซื้อแพรพรรณสำหรับตัดชุดร่ายรำ นางเหยาหนี่ว์อนุญาตและให้สาวใช้สองคนกับคนดูแลอีกสี่คนติดตามข้า นางมิได้กลัวข้าหนีหรอก แต่กลัวว่าหากเจอคนใหญ่คนโตระหว่างทาง อาจฉุดข้าไปก็เป็นได้“รีบไปที่ร้านผ้าและร้านเครื่องหอมแล้วรีบกลับ ห้ามออกนอกเส้นทางเด็ดขาด”“ทราบแล้วเจ้าค่ะท่านแม่”ข้าขึ้นเกี้ยว ออกเดินทางไปตามถนนซึ่งคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เมื่อข้ามองผ่านม่านโปร่งบาง ข้าก็รู้สึกเหมือนปลาที่ว่ายทวนน้ำ เหนื่อยล้าจะอยากจะจมน้ำตายไปเสียให้พ้นๆ ระหว่างทางมีชาวบ้านร้านตลาดเรียกข้าว่าหญิงโสเภณี น้ำตาของข้าก็ร่วงหล่นอยู่ภายใต้หมวกสานคลุมผ้าปิดบังโฉม“ไปๆๆ ไป ไปซะป้า ตรงนี้เป็นที่ขายของข้า จะมาตั้งโต๊ะขายของตรงนี้ไม่ได้ ไปที่อื่น” เสียงพ่อค้าตัวใหญ่ดุตะคอกใส่หญิงวัยกลางคนร่างเล็ก ดังเรียกความสนใจคนทั้งตลาด หญิงคนนั้นกลัวจนตัวสั่นๆ พนมมือขอร้อง แต่ก็ถูกพ่อค้าอันธพาลผ

คำตอบที่ได้คือ...“ไม่ได้หรอกนะ ข้าไม่มีอำนาจดูแลเรื่องนี้”“เหตุใดเล่าเจ้าค่ะ”“คดีนี้อยู่ในอำนาจของกรมอาญา ไม่ใช่ข้า” เอี้ยนฟงหวงสบตาคนตัวใหญ่ที่คุมเชิงอยู่ข้างข้า สีหน้าท่าทางเหมือนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ข้าจึงเอี้ยวหันไปมองนายทหารหนุ่มคนนั้นก็พบว่าเขาเพิ่งยกถ้วยชาขึ้นซด ท่าทางองอาจและยิ้มเมื่อรู้ว่าข้ามอง ไม่เห็นมีอะไรสักหน่อย เหตุใดใต้เท้าเอี้ยนถึงดูหวาดเกรงนัก “ข้า... ข้าน้อยไม่เข้าใจเจ้าค่ะ ทำไมศาลต้าหลี่ถึงรื้อคดีไม่ได้”“กรมอาญา[1] มีอำนาจในการไต่สวนคดีความที่ใหญ่กว่าศาลต้าหลี่ แปลว่าใต้เท้าเอี้ยนเข้าไปยุ่งด้วยไม่ได้อย่างไรเล่า”นายทหารหน้าบากเอ่ยขึ้นเรียบๆ ข้าจึงพยายามทักท้วงว่าคดีของท่านพ่อน่าสงสัยเพียงใด ที่จู่ๆ กรมอาญาก็เข้ามารวบรัดปิดคดี ข้าพยายามเสนอเนื้อตัวอย่างเปิดเผย แต่เอี้ยนฟงหวงเป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือ เขากลับเตือนสติข้าด้วยซ้ำ“เรื่องบางเรื่องก็มีความซับซ้อนเกินมือเจ้า ข้าเข้าใจความทุกข์ร้อนของเจ้า แต่หากไม่มีหลักฐานชิ้นใหม่ที่ใช้โต้แย้งได้ แม้แต่ข้าเองก็ไม่สามารถก้าวก่ายคดีที่ปิดไปแล้วได้ เจ้าลองทบทวนดูดีๆ ว่าพอจะมีอะไรเป็นเบาะแสได้บ้าง หากมีน้ำหนักน่าเชื่อถือมากพอ

บทที่ 8 ยั่วยวนท่านอ๋องสามเสด็จมาสดับเสียงพิณของข้าทุกราตรี ทรงนั่งอยู่ไกลจากเวที เอาแต่ร่ำสุราพลางโอบสาวงามซ้ายขวา แต่นายทหารผู้นั้นกลับหายหน้าไปวันนั้นเขาจูบข้าอย่างดูดดื่มร้อนแรง เราจ้องตากัน ตวัดลิ้นเข้าหากันและประกบริมฝีปากซ้ำๆ ข้ารู้ว่าไม่ควรปล่อยให้เขาฉวยโอกาสเช่นนี้ แต่ข้ากลับพบว่าพึงพอใจที่ได้สัมผัสเขาอุ้มข้าไปยังโต๊ะหินตัวนั้น ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาดูตึงเครียด สันกรามขบแน่นเพราะความอดทนกำลังจะหมดลง กล้ามเนื้อทุกมัดเต้นเร่าด้วยความกระหาย และเขาก็ทำให้ข้าแปลกใจ“ทำไมอยู่ๆ ถึง...”“ก็แค่ปฏิกิริยาตามธรรมชาติ”เขามิได้แตะต้องล่วงเกินข้าอีก แต่ตัดสินใจปลดเปลื้องความใคร่ด้วยตนเองต่อหน้าข้า ร่างกำยำคร่อมข้าไว้ ซบหน้าลงบนซอกคอของข้า มือกำรอบแท่งหยกลำเขื่องซึ่งผงาดออกมานอกกางเกง“อา... อา...”มือของเขาขยับรวดเร็ว รีดเค้นน้ำกามอย่างหนักหน่วง สองแก้มของข้าแดงก่ำ ตัวแข็งทื่อ เขากำลังรูดท่อนเอ็นถี่ยิบ ลมหายใจร้อนๆ ราดรดผิวกาย ยิ่งเสียงครางทุ้มห้าวดังอยู่ตรงข้างหูก็ยิ่งทำให้ข้าหอบหายใจแรงขึ้น“ให้ข้าช่วย”ข้ายื่นมือให้เขา เขาจึงจับมือข้าไปกำรอบลำมังกรไว้แล้วประคองให้ข้าชักรูดไปด้วยกัน ข้า