All Chapters of สัญญาวิวาห์สวาท: Chapter 51 - Chapter 60

บนเตียงภายในเรือนหลังเล็ก เสียงโซ่กระทบกันดังเป็นระยะ ผสานด้วยเสียงเนื้อผ้าเสียดสีกันดังแผ่วเบา เขากอดรัดข้าแนบสนิท ริมฝีปากประกบแนบดูดดื่ม ฝ่ามือสากระคายลูบไล้เนื้อตัวข้าอย่างอ่อนโยน แต่ไม่ยอมคืนแสงสว่างให้แก่ข้า“พอปิดตามองอะไรไม่เห็น ความรู้สึกเจ้าไวขึ้นนะ”“อึ่ก... หยุด...” น้ำเสียงของข้าสั่นระริก พยายามดึงมือของเขาออกไปจากตัว แต่ข้าสู้แรงไม่ไหว นิ้วแกร่งโจนจ้วง จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม กลีบเนื้อปลิ้นตามแรงซอยนิ้ว น้ำหวานไหลอาบจนชุ่มโชกแจะๆๆๆๆๆๆๆๆ“อ๊า...”“ตอดนิ้วข้าตุบๆ ร่อนเอวแบบนี้ให้ข้าแปลว่าอยากมากแล้วล่ะสิ” ข้าต่อต้านสุดขีดเมื่อนิ้วร้อนๆ สอดเข้ามา สอดเข้าออกรัวแรงจนน้ำกระฉอก เขารีดเคล้นน้ำหวานออกมาเลียอย่างเอร็ดอร่อย ส่งเสียงครางเผ็ดร้อน แต่ข้าไม่ยอมส่งเสียง“อึ่กก...”ร่างกำยำขยับท่า จับสองขาของข้ากางออกกว้างแล้วดันให้หัวเข่าชิดติดพวงถันซึ่งเต็มไปด้วยรอยดูดแดงระเรื่อ นิ้วแข็งๆ ของเขาขยับร้อนแรง กลีบเนื้อแบะอ้าแฉะพร้อมแทง ข้าแอ่นสะโพกลอยขึ้น นั่นทำให้เขายิ่งจ้วงนิ้วถี่ยิบกว่าเดิม และเอาปากดูดน้ำ เลียอย่างเมามันส์พรวดดดข้ากระตุกเสียว แอ่นโหนกเนินขึ้นๆ ลงๆ และหลั่งน้

บทที่ 13 ความจริงที่น่ารังเกียจ ข่าวท่านอ๋องสามอวี้เสิ่นหยางรับหญิงคณิกาชื่อดังเข้าจวนแพร่กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องผิดแปลกแม้แต่น้อยที่ผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่จะพึงพอใจหญิงนางโลม ทั้งๆ ที่ค่านิยมที่ผู้มีอำนาจเงินทองมักจะชอบสะสมนางบำเรอ แต่มันน่าแปลกตรงที่พระองค์ไม่คิดจะสนใจหญิงใดเพิ่มอีก บรรดาสกุลผู้ดีและเชื้อพระวงศ์ทั้งหลายที่เล็งตำแหน่งพระชายาให้บุตรสาวจึงวิ่งวุ่นกันสับสนวุ่นวาย ตั้งเป้าหมายว่าจะต้องทาบทามตำแหน่งพระชายาให้เป็นของสกุลตนให้ได้ก่อนที่นางบำเรอเช่นข้าจะตั้งครรภ์ ข้ารู้สึกตัวตื่นขึ้นในยามฟ้าสางและพลั้งเผลอทำนิสัยแบบเด็กๆ ก็คืออ้าปากหาวโดยไม่รักษากิริยาและหลับตาพริ้มลงอีกครั้งด้วยความง่วงงุน ยังไม่ทันจะขยับตัว เสียงหัวเราะทุ้มนุ่มก็ดังขึ้นข้างหูเสียก่อน “ถ้ายังง่วงก็นอนต่อเถอะ” ข้าตื่นเต็มตา ลุกพรึ่บจากที่นอนแต่ก็ติดท่อนแขนแกร่งที่โอบรัดเอวข้าไว้ก่อนหน้านี้นานแล้ว ข้าถูกรั้งกอดแนบชิดทั้งเรือนกาย แผ่นหลังเปลือยเปล่าของข้าชิดติดกับร่างกำยำเต็มเปี่ยมไปด้วยมัดกล้าม นั่นจึงช่วยไม่ได้ที่สะโพกงามจะบดเบียดเข้ากับส่วนที่กำลังแข็งขึงขอ

“หม่อมฉันต้องการหลักฐาน...” ในที่สุดข้าก็รวบรวมคำพูดได้สำเร็จ “หม่อมฉันไม่เชื่อจนกว่าจะเห็นหลักฐาน”“เวลาจะพิสูจน์เอง”ข้าหลับตาลงเมื่อร่างสูงใหญ่กำยำขยับทาบทับ จับประคองสะโพกงามงอนให้อยู่ในสภาพพร้อมรับลำมังกรชูชัน หัวบากบานค่อยๆ ซุยเข้าไปในร่องฉ่ำเยิ้ม ก่อนจะกระทุ้งเข้าร่องสาวแน่นปั๋ง กระแทกอัดจนหัวหยักบานแทรกผ่านกลีบเนื้อสวบบบ!!“อ๊า... อ๊ะ...” ลำหอกสีชมพูเข้มนั่นตอกลึกหายเข้าไปในร่องจนมิดด้าม น้ำกระฉอก สีหน้าของข้าเสียวซ่าน ร้องอู้อี้เพราะถูกประกบจูบปิดปากไม่ให้ร้องเสียงดัง ร่างกำยำโยกเอวเล็กน้อยเพื่อดุนดันสุดลำแล้วถอยออกสองสามครั้ง ก่อนจะกระเด้าเมามัน“เจ้าเป็นของข้า” เขาย้ำอย่างดุร้าย ไม่มีความอบอุ่นหรือเมตตา มีแค่เพลิงราคะที่เขาจะระบายใส่ข้า ชดใช้ความผิดสาหัสที่ท่านพ่อของข้าเป็นผู้กระทำ ข้าส่ายหน้าไปมาด้วยความเสียวซ่าน พยายามจะหายใจ พยายามมีชีวิตต่อไป“อื้อ อ๊า... อ๊า...”อวี้เสิ่นหยางบรรจงสอดใส่เน้นๆเนื้อๆ ความใหญ่โตของเขาทำให้กลีบสาวปริแน่นไปหมด น้ำหวานแฉะเปียกอาบลำมังกร การเคลื่อนไหวของเขาจึงยิ่งร้อนแรง ร่างกายของข้าสั่นระริก โนมเนื้ออวบอั๋นแกว่งไกวตามแรงกระแทก มือแกร่งจึงเอ

“เจ้าไม่สนใจปิ่นหยกขาวประดับไข่มุกที่ข้าให้ กลับเอาแต่จ้องถ่านและซาลาเปาเนี่ยนะ”เสียงของคนที่ข้าเกลียดดังขึ้นตอนที่ข้ากำลังแอบหยิบถ่านที่ยังไม่ติดไฟจนมือไม้เลอะเทอะไปหมด แถมยังรู้จังหวะมาตอนที่ข้าเปิดช่องเก็บของใต้คั่ง ข้าวของที่ข้าแอบสะสมไว้จึงถูกยึดไว้หมด“ต้องการจะหนีหรืออย่างไร”“...”“เฮ้อ”ข้ายืนนิ่ง ไม่ยอมสบตาเขา อวี้เสิ่นหยางจึงปรบมือเรียกสาวใช้ให้เข้ามาเก็บของพวกนี้ออกไป พร้อมคาดโทษว่าถ้าเจอข้าล้วงมือลงไปในกระถางถ่านร้อนอีก เขาจะตัดมือพวกนางทิ้ง เขาคว้ามือข้า หงายฝ่ามือดูและตรวจเรียวนิ้ว เมื่อพบว่าไม่มีบาดแผลอะไร เขาจึงจ้องตาข้า“ข้อเท้าของเจ้าเพิ่งจะหาย เจ้าก็จะทำร้ายตัวเองด้วยทำให้ตัวเองถูกโดนถ่านลวกมือหรืออย่างไร”“ยังไม่ถูกลวกสักหน่อย” ข้าเถียงเหมือนเด็ก ช่างเถอะ ไม่มีอะไรจะน่าอายไปมากกว่านี้แล้วนี่ อยู่ในจวนของเขาแต่แอบลักถ่านของเขา หากใครรู้เขาก็คงจะขบขันไปอีกนาน“มากับข้า”เขาจูงมือข้าออกไป ข้าแน่ใจว่าตัวเองจะต้องถูกลงโทษ แต่ถึงจะถูกมองด้วยสายตาเย้ยหยันสักเท่าไหร่ก็ช่างเถอะ ข้าไม่สนใจอีกแล้ว ข้าเดินตามเขาไปตามเส้นทางในจวนเรื่อยๆ จนในที่สุดก็รวบรวมความกล้า พูดออกไป“หม

“หม่อมฉันอึดอัดใจ”“หื้ม?”“ก็หม่อมฉันเป็น...” ข้าสิ้นความอดทน พูดออกมาได้ครึ่งประโยคก็ต้องลดเสียงลง “ท่านไม่ตะขิดตะขวงใจ ไม่ระแวงเรื่องที่หม่อมฉันเป็นลูกสาวของ... บ้างหรือ”“ก็ไม่นะ ทำไมถึงคิดเช่นนั้นล่ะ” เขายืนกอดอก ไม่ขยับส่วนใดนอกจากมุมปากที่หยัดขึ้นสูง นั่นทำให้ข้ายิ่งหายใจลำบาก ให้เขาโยนข้าขังไว้ในคุกเสียยังดีกว่า“หม่อมฉัน...” “พี่หญิงใหญ่หน้าแดงแจ๋เลย ไม่สบายรึเปล่าขอรับ” เสี่ยวหมิงดึงแขนเสื้อข้า ข้าลนลานไม่รู้จะตอบน้องอย่างไรจึงได้แต่เออออไปว่ามีไข้เล็กน้อย นั่นจึงทำให้เขาฉวยโอกาสอุ้มข้า“ในเมื่อไม่สบายก็กลับไปรักษาให้หายดีเสียก่อน หากเจ้าทำให้น้องๆ เจ้าติดไข้ไปด้วยจะวุ่นวายเสียเปล่าๆ”“เดี๋ยว...”“ส่งเสด็จท่านอ๋องเพคะ” ท่านแม่กับน้องๆ ถวายคำนับและยืนโบกมือให้ข้า ข้าสับสนจนคิดอะไรไม่ออก ถ้าปล่อยไว้แบบนี้คงจะต้องถูกจับกินอีกแน่ ข้าจึงซุกหน้าลงไปอังแก้มกับกระถางอุ่นมือ ตัวจะได้ร้อนๆ“แฮ่กก... แฮ่กก...”“เป็นอะไรไปอีก”“หม่อมฉันเวียนหัวมากเลย”“อาการป่วยของเจ้ายังไม่หายดีอีกหรือนี่!! ไอ้พวกไม่ได้ความ” ยิ่งเห็นเขาขมวดคิ้ว ข้าก็ยิ่งหอบ หายใจไม่ออก ตัวก็ร้อนจัด ข้าไอออกมาอีกหลายคำ