สัญญาวิวาห์สวาท

คำเตือน ผลงานนามปากกา ศศิชา เป็นงานเขียนแนวPWP (P**n without plot)สำนวนดิบเถื่อน พล็อตหมิ่นเหม่ ไม่แนะนำสำหรับผู้อ่านที่อายุต่ำกว่า 18 ปีกรุณาอ่านตัวอย่างก่อนตัดสินใจ-------------------------------------------------------บทนำ ไม่นะ... ได้โปรดเถิด... โปรดช่วยทุกคนด้วย... ใครก็ได้... ข้าพร่ำละเมอถ้อยคำเหล่านี้ซ้ำๆ ในความฝัน แต่ก็หาได้มีผู้ใดตอบรับคำอ้อนวอนนั้น ข้าสู้ตะโกนสุดชีวิตและพยายามดิ้นรนมีชีวิตในกรงขัง แต่เหมือนมีเพียงข้าที่ได้ยินเสียงของตัวเอง ทำได้เพียงเฝ้ามองคนที่รักถูกฉุดกระชากไปไกล พี่ชาย น้องชายและญาติพี่น้องทั้งหลายถูกใส่ตรวนที่ข้อเท้า ล่ามโซ่เดินเรียงรายไปตามถนนกรวด พวกเขาต่างก้มหน้า ก้าวขาอันอ่อนล้าไปอย่างเชื่องช้าไร้จุดหมาย ข้าพยายามจะร้องเรียก พยายามเขย่าลูกกรงสุดแรง แต่ก็หาได้ช่วยอันใด ถนนกรวดที่พวกเขาเดินก้มหน้ากันอยู่นั้นวนรอบลานประหาร มีเพชฌฆาตสองคนกำลังร่ำสุราจนหน้าแดงก่ำ เตรียมตัวรอคำสั่ง ท่านพ่อของข้าสวมชุดนักโทษ คุกเข่าอยู่กลางลาน ข้าตะโกนขอความเมตตา แต่ทว่าเพชฌฆาตลุกขึ้น หยิบดาบแล้วดึงเอาป้ายนักโทษที่เสียบอยู่ด้านหลังออก

ข้าเดินผ่านหอหยก เป็นตึกที่ใหญ่ที่สุด คึกคักที่สุด ใช้ต้อนรับลูกค้ากระเป๋าหนักทั่วไป ชั้นล่างกับชั้นสองเป็นที่ดื่มกินและจัดแสดง ส่วนชั้นบนสุดเป็นห้องลิ้มรสสาวพรหมจรรย์ ใครคิดจะขึ้นชั้นสามต้องจ่ายขั้นต่ำสามพันตำลึงเพื่อลิ้มรสสวรรค์แสนบริสุทธิ์ นักเที่ยวชั้นสูงทั้งหลายต่างมุ่งตรงมาที่นี่ทั้งนั้น เงินทองและของงามหรูเป็นเพื่อนแท้ของผู้หญิงในหอเหมยเขียวงั้นหรือ ข้าพยายามทำความเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ“เจ้าอาจจะคิดว่าข้าใจร้าย หากินบนเนื้อหนังของพวกเจ้า แต่ขอบอกเลยว่ามีสาวๆ มากมายที่ได้เข้าวังไปเป็นนางสนม บางคนถูกซื้อตัวไปตบแต่งมีหน้ามีตา อย่างเลวก็ถูกซื้อไปเป็นนางบำเรอของขุนนางมหาเศรษฐี ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปจนตาย”“การพลีกายให้คนที่ไม่ได้รัก จะเป็นความสุขได้อย่างไร การเป็นนางบำเรอฐานะต่ำกว่าภรรยาน้อย แค่สูงกว่าหญิงรับใช้เท่านั้น”“กล่าวเช่นนี้แสดงว่าเจ้ามีคนในใจแล้วสินะ หากมีเขารักเจ้าจริง ต้องการซื้อตัวเจ้าออกไป ข้าก็ไม่ขัดข้องหรอกนะ หึๆ”เหยาหนี่ว์ตั้งค่าตัวสาวพรหมจรรย์เช่นข้าไว้แล้ว หากชายใดกล้าจ่ายก็จะได้ลิ้มรสข้าหนึ่งราตรี และราคาเปิดประมูลเริ่มต้นที่หนึ่งแสนตำลึง ผู้ชนะการประมูลจะมีสิทธ

หยาดน้ำซึมเซาะจนเปียกชุ่ม เนื้อผ้าที่บางใสอยู่แล้วจึงยิ่งแนบเนื้อนวล จนเห็นได้ชัดว่าข้ามิได้สวมชั้นใน แพรพรรณฉ่ำๆ รัดรึงทุกสัดส่วนชัดแจ้ง โดยเฉพาะกลีบสวาทเกลี้ยงเกลาไร้ขน ปทุมถันขบเผาะตั้งเต้าชวนให้ใช้นิ้วบีบคลึง ท่านลุงอุ้มข้าให้นั่งที่โต๊ะสำหรับบรรเลงเพลงพิณ พร้อมเปิดหน้าต่างให้กว้างเพื่อให้ข้าต้องลมเย็น“เพียงเท่านี้เจ้าก็จะล้มป่วย นางเหยาหนี่ว์ก็ต้องยืดเวลาเปิดประมูลออกไป อดทนหน่อยนะฮวาเอ๋อร์”“จะ...เจ้าค่ะ” ข้าหนาวสั่น พยายามจะกอดตัวเองเพื่อปิดบังเนื้อหนัง แต่ท่านลุงสั่งห้าม บอกให้เสื้อคลุมสีขาวเนื้อบางออกด้วยซ้ำ“เจ้าต้องอดทน อย่าได้ยอมแพ้ง่ายๆ คิดเสียว่าทำเพื่อเฉินฟง เราต้องทำให้สมจริง ประเดี๋ยวใกล้ครบสองชั่วยาม ก็ให้เจ้ากระโจนลงสระ ลุงต้องแน่ใจว่าเจ้าจะต้องป่วยถึงขั้นนอนซม มิฉะนั้นนางเหยาหนี่ว์คงไม่ยอมแน่”“หลานทราบแล้ว”“ถ้าเจ้าหนาว นั่งตักลุงดีหรือไม่ อาการไข้จะได้ไม่สะเทือนถึงชีพจรมากเกินไป”“หลานโตแล้วนะเจ้าคะ เกรงว่าจะไม่เหมาะ”“ลุงเห็นเจ้าเป็นลูกสาวตัวน้อย อย่าได้คิดมากเลย มาเถอะ เมื่อก่อนเจ้าออกจะดื้อร้องขอนั่งตักลุงเสมอ เจ้าไม่ไว้ใจลุงหรือ”ข้านึกชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เม

บทที่ 2 เด็กโง่อาณาบริเวณหอเหมยเขียวตั้งอยู่ที่เชิงเขา ยามเช้าจึงมีสายหมอกเบาบาง หากเดินขึ้นบันไดหินอ่อนสู่โถงงานเลี้ยงบนยอดหอ จะรู้สึกเบาหวิวราวกับเซียนเทพ ดังนั้นผู้คนจึงเอ่ยเรียกหอเหมยเขียวว่า ‘สรวงสวรรค์’ มีความหมายทั้งทางตรงและทางอ้อม แต่สำหรับข้าแล้ว ที่แห่งนี้คือคุกแผนการของท่านลุงสำเร็จด้วยดี ข้าล้มป่วยนอนซมมีไข้สูง นางเหยาหนี่ว์จึงต้องจำใจเลื่อนงานประมูลพรหมจรรย์ของข้าไปอีกสิบวันข้างหน้าแทน ต่อลมหายใจให้ข้าได้รักษาเนื้อตัวไว้ให้พี่เฉินฟงข้าหลับตาลง เมื่อนึกถึงสิ่งที่ท่านลุงกระทำต่อข้า สองแก้มของข้าก็ร้อนผ่าว ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันว่าเหตุใดจึงยอมให้ท่านลุงฉีดน้ำกามราดรดกลีบสาว มันคือน้ำกามของพี่เฉินฟงจริงๆ หรือ ข้าสับสนจนคิดอะไรไม่ออกเลยตอนนี้ท่านแม่กับทุกคนจะเป็นอย่างไรบ้างนะ ข้าคิดเลื่อนลอย ท่านลุงจ้าวชิงคงจะดูแลท่านแม่กับน้องๆ ในจวนของท่านลุงเป็นอย่างดี ส่วนพี่ชายของข้าที่ถูกเนรเทศไปใช้แรงงาน พวกเขาคงจะปลอดภัย“ฮวาเอ๋อร์ ลุงมาเยี่ยมเจ้า”“ท่านลุง... อ๊ะ... อ๊า...”ท่านลุงจ้าวชิงยอมจ่ายเงินทองมากมายเพื่อมาเยี่ยมข้าถึงเตียง อาศัยจังหวะที่สาวใช้ออกไป ลงมือฟอนเฟ้นโนมเนื้อเต

และแล้วสองสามวันต่อมาก็มีคนฝากจดหมายมาให้ข้าฉบับหนึ่ง เมื่อเปิดออกอ่านก็พบว่าเป็นจดหมายลายมือของท่านแม่ ข้าตื้นตันใจนัก รีบอ่านทีละตัวอักษรราวกับพื้นทรายแห้งแล้งกระหายน้ำถึงฮวาเอ๋อร์ลูกรักแม่หวังว่าเจ้าจะสบายดี แม่และน้องๆ ของเจ้าพักอาศัยอยู่ที่ตรอกโรงเชือด และเริ่มเรียนรู้การสานรองเท้าจากฟางแห้งออกขาย เสี่ยวฉีกำลังป่วยหนักมาก อาการไม่สู้ดีเลย แม่ติดต่อบรรดาญาติและมิตรสหายของท่านพ่อแล้ว ไม่มีผู้ใดยื่นมือช่วยเหลือ แม่รู้ว่าเจ้าเองก็คงจะกำลังลำบาก แต่แม่สิ้นหนทางแล้วจริงๆ หวังว่าเจ้าจะได้รับจดหมายนี้และฝากเงินมาให้โดยเร็วแม่“จะ...จดหมายนี้ คนที่เขียนฝากมานานแล้วใช่หรือไม่”“ผิดแล้ว นางเพิ่งเขียนและฝากข้ามาให้ท่านเมื่อเช้านี้” คนส่งจดหมายซึ่งเป็นเด็กตอบซื่อๆ“นาง... สบายดีหรือไม่”“ไม่รู้สิ เป็นยายแก่ผมหงอกหมดหัว เดินกะเผลกๆ แต่งตัวมอซอ” ข้ารู้สึกราวกับถูกเข็มนับพันนับหมื่นพุ่งปักเข้ามาในอก ท่านลุงจ้าวโกหกข้า?!!โกหก!โกหกทุกถ้อยคำ!!!ข้ากำจดหมายฉบับนั้นไว้แนบอก แข็งใจหยิบเงินที่มีทั้งหมดจำนวนไม่มากส่งให้เด็กคนนั้นพร้อมกำชับทั้งน้ำตา “นี่เป็นเรื่องความเป็นความตาย จงนำเงินนี้ไปมอบให้