All Chapters of สัญญาวิวาห์สวาท: Chapter 41 - Chapter 50

“ท่านแต่งงานมีภรรยาแล้วหรือยังเจ้าคะ ข้าได้ยินท่านพ่อคุยกับท่านแม่ว่าจะหมั้นข้ากับพี่เฉินฟงด้วยนะ” ข้าอวดด้วยความภาคภูมิใจที่จะได้หมั้นหมาย เขากลับหัวเราะหาว่าข้าแก่แดด“แล้วถ้าโตขึ้นเจ้าไม่ได้รักเขาล่ะ ไม่ทุกข์ใจแย่หรือ”“แล้วความรักมันเป็นอย่างไรเจ้าคะ”“ก็เป็นความรู้สึกอยากอยู่กับใครสักคน อยากอยู่ใกล้ๆ ทั้งๆ ที่ไม่จำเป็นล่ะมั้ง”“งั้นก็แปลว่าข้ารักท่านน่ะสิ เพราะข้าชอบอยู่กับท่าน ท่านคุยสนุกดี”“แก่แดดซะจริง”แล้วก็เป็นดั่งที่เขาบอก ท่านแม่ยืนกระวนกระวายอยู่ถนนหน้าบ้าน กำลังเหลียวมองหาข้าไม่หยุด พอเจอข้า ท่านแม่ก็รวบตัวข้ามากอดอย่างโล่งอก ลูบเนื้อลูบตัว ข้าจึงยิ่งร้องไห้โฮและพูดตามที่เขาแนะนำไม่หยุด ข้าพูดทุกเรื่องที่ข้าน้อยใจและสัญญาว่าจะช่วยท่านแม่ทำงานให้เสร็จ ไม่หนีไปเล่นก่อนแล้วจนกระทั่งข้าหลับไปด้วยความเหนื่อย ท่านแม่อุ้มข้าพลางขอบคุณและขอโทษขอโพยผู้ชายคนนั้นยกใหญ่ ข้าได้ยินเสียงเขาแว่วๆ และจางหายไปบัดนี้เขากอดจูบข้าและร่วมรักกันจนเกือบถึงรุ่งสาง ข้ายืนกระต่ายขาเดียว อ้าขากว้างให้เขาอัดกระแทกสุดแรงจนข้าตัวสั่นตัวคลอนไปหมด ท่อนเอ็นอวบใหญ่เคลื่อนที่กระชั้นถี่ ซอยยับจนร่องสวาท

“นางป่วย รีบลากตัวนางกลับเร็ว!” ท่านลุงเห็นท่าไม่ดี ร้องสั่งให้ลูกน้องจับตัวข้า ข้าดิ้นรนขัดขืนแต่ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามาช่วยเพราะอีกฝ่ายเป็นถึงขุนนางใหญ่ หนำซ้ำยังบอกชาวบ้านว่าข้าเป็นหญิงวิปลาส“ข้าเพียงทำตามคำสั่งท่านอ๋องสาม” ท่านลุงกล่าวอย่างหัวเสียเมื่อโยนข้าเข้าไปหลังประตูจวน ข้าส่ายหน้าไม่เชื่อเด็ดขาด“ท่านลุงอย่าได้คิดโยนความผิดให้คนอื่น”“เรื่องที่ข้าละเลย หลอกเจ้าเรื่องแม่กับน้องๆ ข้าผิดเอง แต่เรื่องของพ่อเจ้า ข้าแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น มามะฮวาเอ๋อร์ ตอนนี้เจ้าเป็นของข้าแล้ว เราไปข้างในกันเถอะนะจ๊ะ อย่าไปสนใจเรื่องนี้อีกเลย”มือชั่วช้านั่นแตะต้องข้า จ้าวชิงเคล้าคลึงด้วยการถูนิ้วไปมาจนแฉะ ข้าถูกพวกบ่าวช่วยกันตรึงสองแขนสองขาเอาไว้จึงเปิดทางให้มันลวนลามข้าโดยง่าย“หยุด! หยุดนะ อย่าแตะต้องตัวข้า”“ฮวาเอ๋อร์คนงามรู้จักหวงเนื้อหวงตัวเสียด้วย ไม่ใช่ว่าเจ้าอ้าขาให้ชายทั่วแคว้นจ่อรูมาแล้วงั้นหรือ เจ้าควรจะขอบคุณค่าต่างหากที่ใจกว้างรอเจ้าเข้าจวน”“ไม่! ปล่อยข้า”“อา... ในที่สุดฮวาเอ๋อร์คนงามก็เป็นของลุง ลุงจะเย่อหลานคนสวยทั้งวันทั้งคืน ส่วนเจ้าเฉินฟง ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ลุงตกลงกับเขาได้

บทที่ 11 ตกต่ำการศึกที่เขาเป็นผู้บัญชาการสิ้นสุดลงและทิ้งร่องรอยความดุเดือดเอาไว้ เมืองสามเมืองถูกเผาราบเป็นหน้ากลอง ผู้คนล้มตายและอพยพนับแสนเพียงเพราะคำสั่งไม่กี่ประโยคของเขา การหวนคืนสู่เมืองหลวงของเขาครั้งนี้จึงเป็นฝันร้ายของข้าข้านึกถึงวันที่เขาให้ข้าขี่หลังแล้วพาไปส่งบ้าน เขาคือพี่ชายใจดีที่ข้าจำชื่อเขาไม่ได้ และเมื่อข้าจำเขาได้แล้ว เขาก็กำลังทำร้ายข้า“แฮ่ก... แฮ่ก... พอแล้ว พอสักที” สองแก้มของข้าแดงก่ำและครางแผ่วออกมา กลีบสาวแบะอ้ารับศึกหนัก โดนแท่งมังกรอวบใหญ่สอดเข้าออกจนแทบแหกบาน น้ำหวานแฉะกระฉอกไปตามแรงกระแทกตับๆๆๆๆ“อา... ฉ่ำ นุ่มสุดๆ”ข้ากำลังถูกเขาข่มขืน นี่ไม่ใช่เสิ่นหยางคนที่ข้ารู้จัก ข้าพบว่าข้าไม่รู้จักเขาเลยแม้แต่นิดเดียว บุรุษร่างบึกบึนที่กำลังส่ายเอวอย่างเร่าร้อนคือพญามังกรแห่งลั่วหยาง หญิงคณิกาที่ถูกส่งมอบเป็นของบรรณาการหาใช่คู่ต่อกรสำหรับเขา“อ๊ะ... อ๊า”เขารวบข้อมือข้างขึ้นไปไว้เหนือศีรษะ โยกเอวกระเด้าดังป้าบๆๆ ข้าเสียวจนครางเสียงหลง แอ่นเอวหนี แต่ร่างกำยำก็แอ่นเอวลอยตามไปติดๆ รูเสียวคายน้ำหวานออกมาเจิ่งนอง จังหวะกระแทกนุ่มนวลบ้าง หนักหน่วงบ้างจนข้ารู้สึกสับส

หลายวันต่อมา ความหงุดหงิดของเขาก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้น จนจวนอ๋องร้อนระอุเป็นเพลิง บรรดาสาวใช้ต่างก้มหน้า มิกล้าสบพระเนตรที่กำลังลุกโชนด้วยแรงกริ้ว แต่ละคนต่างสับสนงุนงงเหลือเกินแต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร เพราะท่านอ๋องดูไม่แยแส แต่ก็เฝ้าจับตาตามติดนางบำเรอแซ่เจี่ยผู้นั้นแทบจะตลอดเวลา ทรงขุ่นเคืองต่อเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เกี่ยวกับนางทุกเรื่อง“เมื่อเช้านี้นางกินอะไรบ้าง”“เอ่อ...”“ถ้านางไม่กินก็เปลี่ยนพ่อครัวซะ” ทรงรวบม้วนเอกสารราชการ วางกระแทกบนโต๊ะ “อาการไอของนางหายดีแล้วยัง เมื่อวานก็ไม่กินไม่ใช่รึ หมอสามคนถ้ามันไม่ได้เรื่องก็ไปตามคนใหม่มา ทำไมป่านนี้นางยังป่วยอยู่อีก!”“นะ...นางไม่ยอมดื่มยาเพคะ ต่อให้ได้หมอเทวดามา ก็ไม่อาจ...”“ไม่ได้เรื่องเลยสักคน!!”ทรงฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะดังเปรี้ยง ทุกคนสะดุ้ง ก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไรเกรงว่าจะสะกิดโทสะของนายเหนือหัว สาวใช้ที่ใจกล้าที่สุดจึงค่อยๆ เรียบเรียงคำพูด ทูลรายงานออกมา“นางพยายามกัดลิ้นฆ่าตัวตายหลายรอบแล้ว ท่านหมอเลยแนะนำให้ถอดลูกประคบแผลที่ลิ้นออกเฉพาะตอนจะกินข้าว แต่... แต่นางไม่ยอมกินน้ำและอาหารเพคะท่านอ๋อง”คิดจะประท้วงด้วยการเอาชีวิตตัวเองมางัดข้อส

ของเหล่านี้ไร้ค่าในสายตาข้า ข้าตั้งใจว่าจะเดินรอบสวนตามที่พวกนางสักรอบแล้วจะได้รีบกลับมาเก็บตัวในห้องตามเดิมเสียทีสิ่งแรกที่ต้อนรับข้าคือต้นเหมยซึ่งกำลังออกดอกบานสะพรั่ง สีชมพูสีแดงแทรกสลับกันไปตามจังหวะธรรมชาติท่ามกลางสระน้ำกว้างและศาลาหลังน้อย กลีบดอกของมันส่งกลิ่นหอมระเรื่อ โปรยปรายลงสู่ผืนน้ำยามมีลมพัดมา ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นขึ้น อีกไม่นานคงจะมีหิมะตก ท่านแม่ น้องๆ และทุกคนที่ลำบากอยู่ที่ชายแดนคงจะยิ่งทรมาน“ที่แห่งนี้เป็นอุทยานดอกไม้ที่ท่านอ๋องทรงออกแบบด้วยพระองค์เองเจ้าค่ะ ความงามของอุทยานจะแปรเปลี่ยนไปไม่ซ้ำกันในแต่ละฤดู ในวันที่ฟ้ากระจ่างเช่นนี้ผืนน้ำในสระกว้างจะสะท้อนภาพความงามราวกับคันฉ่อง”สาวใช้เป็นผู้นำเที่ยวชม พร้อมส่งกระปุกอาหารปลาให้ข้า ข้านึกสนุกขึ้นมาจึงนั่งลงตรงขอบสะพานหินซึ่งทอดโค้งข้ามสระ เมื่อโปรยอาหารลงไป ปลาไนสีสวยๆ ก็พากันขึ้นมาฮุบแย่งอาหารกันจนน้ำตีฟอง ข้าหัวเราะ“ท่านยิ้มแล้วงดงามยิ่งนัก ท่านอ๋องคงจะดีใจหากท่านยิ้มนะเจ้าคะ”“ข้ายิ้มเพื่อให้ผู้อื่นพอใจมามากพอแล้ว ต่อไปนี้ข้าจะยิ้มก็ต่อเมื่ออยากยิ้มเท่านั้น”ข้ายื่นกระปุกอาหารปลาคืนให้นาง “ข้าล้มป่วยเสียนาน เว