Semua Bab สัญญาวิวาห์สวาท: Bab 1 - Bab 10

83 Bab

บทนำ 1

คำเตือน ผลงานนามปากกา ศศิชา เป็นงานเขียนแนวPWP (Porn without plot)สำนวนดิบเถื่อน พล็อตหมิ่นเหม่ ไม่แนะนำสำหรับผู้อ่านที่อายุต่ำกว่า 18 ปีกรุณาอ่านตัวอย่างก่อนตัดสินใจสามารถอุดหนุนอีบุ๊คได้ที่เว็บ meb นะคะ -------------------------------------------------------บทนำ ไม่นะ... ได้โปรดเถิด... โปรดช่วยทุกคนด้วย... ใครก็ได้... ข้าพร่ำละเมอถ้อยคำเหล่านี้ซ้ำๆ ในความฝัน แต่ก็หาได้มีผู้ใดตอบรับคำอ้อนวอนนั้น ข้าสู้ตะโกนสุดชีวิตและพยายามดิ้นรนมีชีวิตในกรงขัง แต่เหมือนมีเพียงข้าที่ได้ยินเสียงของตัวเอง ทำได้เพียงเฝ้ามองคนที่รักถูกฉุดกระชากไปไกล พี่ชาย น้องชายและญาติพี่น้องทั้งหลายถูกใส่ตรวนที่ข้อเท้า ล่ามโซ่เดินเรียงรายไปตามถนนกรวด พวกเขาต่างก้มหน้า ก้าวขาอันอ่อนล้าไปอย่างเชื่องช้าไร้จุดหมาย ข้าพยายามจะร้องเรียก พยายามเขย่าลูกกรงสุดแรง แต่ก็หาได้ช่วยอันใด ถนนกรวดที่พวกเขาเดินก้มหน้ากันอยู่นั้นวนรอบลานประหาร มีเพชฌฆาตสองคนกำลังร่ำสุราจนหน้าแดงก่ำ เตรียมตัวรอคำสั่ง ท่านพ่อของข้าสวมชุดนักโทษ คุกเข่าอยู่กลางลาน ข้าตะโกนขอความเมตตา แต่ทว่าเพชฌฆาตลุกขึ้น หยิบดาบแล้ว
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-17
Baca selengkapnya

บทนำ 2

“ไม่ต้องกลัว เจ้าขายเสียงเพลง มิได้ขายตัว”สาวงามในหอนางโลมจะคอยบำเรอศิลป์ซึ่งเป็นการขับลำนำทำดนตรีเป็นสำคัญ แบ่งเป็นเกอจี้ คีตคณิกาผู้ขายเสียงเพลง อู่จี้คือพวกฟ้อนรำหรือนาฏคณิกา ซือจี้คือกวีคณิกาซึ่งเป็นพวกแต่งบทกวี ส่วนต่ำชั้นที่สุดคือจิ่วจี้ เมรัยคณิกาผู้ทำหน้าที่เป็นเพื่อนดื่มเหล้าขายศิลปะไม่ขายตัว ข้าได้ยินนางกล่าวเช่นนี้เสมอ แต่ข้ารู้ดีว่ามันไม่จริง“เจ้ามีความสามารถทั้งร่ายรำ ขับร้องแต่งกวีและเล่นดนตรี นับว่าหาได้ยากยิ่ง รูปร่างหน้าตางามสะพรั่ง ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีสง่าราศี เจ้ายิ่งล้ำค่า”แม้ว่าข้าจะเป็นชางจี้ หรือคณิกาผู้ขายเสียงดนตรีในหอนางโลม แต่ที่นี่คือหอคณิกา แหล่งกามารมณ์ของพวกผู้ชาย หากขายแต่เสียงเพลงจริง ข้าคงไม่ต้องแต่งกายบางเบา ผ้าแพรใสประคองรัดสองเต้าจนอวบอูม เห็นยอดถันสีชมพูสดสวย ชูช่อดุจดอกบัวตูม ข้าอายจึงประคองกอดพิณบังเอาไว้ ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะคิกคัก พอเงยหน้าขึ้นจึงได้เห็นหญิงงามวัยดรุณีไปจนถึงวัยยี่สิบปลายๆ พวกนางแต่งกายงดงาม เปิดเผยเนื้อตัวกันโดยไม่เคอะเขิน พวกนางนั่งจับกลุ่มพูดคุยและหัวเราะต่อกระซิกกันเหยาหนี่ว์เลี้ยงเด็กสาววัยขบเผาะไว้มากมาย ฝึกกิริยา
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-17
Baca selengkapnya

บทนำ 3

ข้าเดินผ่านหอหยก เป็นตึกที่ใหญ่ที่สุด คึกคักที่สุด ใช้ต้อนรับลูกค้ากระเป๋าหนักทั่วไป ชั้นล่างกับชั้นสองเป็นที่ดื่มกินและจัดแสดง ส่วนชั้นบนสุดเป็นห้องลิ้มรสสาวพรหมจรรย์ ใครคิดจะขึ้นชั้นสามต้องจ่ายขั้นต่ำสามพันตำลึงเพื่อลิ้มรสสวรรค์แสนบริสุทธิ์ นักเที่ยวชั้นสูงทั้งหลายต่างมุ่งตรงมาที่นี่ทั้งนั้น เงินทองและของงามหรูเป็นเพื่อนแท้ของผู้หญิงในหอเหมยเขียวงั้นหรือ ข้าพยายามทำความเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ“เจ้าอาจจะคิดว่าข้าใจร้าย หากินบนเนื้อหนังของพวกเจ้า แต่ขอบอกเลยว่ามีสาวๆ มากมายที่ได้เข้าวังไปเป็นนางสนม บางคนถูกซื้อตัวไปตบแต่งมีหน้ามีตา อย่างเลวก็ถูกซื้อไปเป็นนางบำเรอของขุนนางมหาเศรษฐี ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปจนตาย”“การพลีกายให้คนที่ไม่ได้รัก จะเป็นความสุขได้อย่างไร การเป็นนางบำเรอฐานะต่ำกว่าภรรยาน้อย แค่สูงกว่าหญิงรับใช้เท่านั้น”“กล่าวเช่นนี้แสดงว่าเจ้ามีคนในใจแล้วสินะ หากมีเขารักเจ้าจริง ต้องการซื้อตัวเจ้าออกไป ข้าก็ไม่ขัดข้องหรอกนะ หึๆ”เหยาหนี่ว์ตั้งค่าตัวสาวพรหมจรรย์เช่นข้าไว้แล้ว หากชายใดกล้าจ่ายก็จะได้ลิ้มรสข้าหนึ่งราตรี และราคาเปิดประมูลเริ่มต้นที่หนึ่งแสนตำลึง ผู้ชนะการประมูลจะมีสิทธ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-17
Baca selengkapnya

บทที่ 1 ขายเสียงเพลง 1

บทที่ 1 ขายเสียงเพลงใต้เท้าจ้าวชิงเป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบต้นๆ รูปร่างองอาจสูงสง่า ใบหน้าคมสันไว้หนวดเคราดูภูมิฐาน แววตาคมกริบตามวิสัยขุนนางชั้นผู้ใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล ข้าเคยพบใต้เท้าจ้าวชิงเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก เขาอุ้มข้าและเด็ดดอกไม้ที่อยู่สูงให้ บางทีก็มีตุ๊กตาไม้แกะสลักที่ทำด้วยตนเองมาฝาก ยามใดที่ใต้เท้าจ้าวชิงมาดื่มสังสรรค์ที่บ้าน ข้าก็จะชอบดื้อนั่งตักของเขาจนหลับคาอกเขาเสมอ กระทั่งข้าถึงวัยปักปิ่นจึงมิสะดวกพบกันอีก ยามนี้ข้าจึงรู้สึกอยากจะร้องไห้ด้วยความอับอาย“วันนี้ฮวาเอ๋อร์จะบรรเลงเพลงพิณแด่ใต้เท้าเป็นเวลาสองชั่วยาม เด็กคนนี้ยังไม่รู้ประสีประสา ฝากใต้เท้าช่วยอบรมสั่งสอนด้วยเจ้าค่ะ”“ออกไปได้”“เจ้าค่ะ” เหยาหนี่ว์ยิ้มแย้มพลางสั่งให้สาวใช้ช่วยกันยกสุราอาหารเข้ามา และล่าถอยออกไปอย่างรู้งาน ก่อนไปนางก็กระซิบกำชับข้า “ใต้เท้าจ้าวชิงยอมจ่ายห้าพันตำลึงเพื่อซื้อเสียงเพลงเจ้า อย่าทำให้ข้าผิดหวังเด็ดขาด”เสียงปิดประตูดังตามหลัง มีชายฉกรรจ์ซึ่งเป็นคนของเหยาหนี่ว์เฝ้าและคอยเงี่ยหูฟังอยู่ด้านนอก ส่วนข้ายังคงก้มหน้าและยอบกายอยู่เช่นเดิม“ฮวาเอ๋อร์รีบลุกขึ้น” ใต้เท้าจ้าวถอนหายใจพลางประคองข้
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-17
Baca selengkapnya

บทที่ 1 ขายเสียงเพลง 2

หยาดน้ำซึมเซาะจนเปียกชุ่ม เนื้อผ้าที่บางใสอยู่แล้วจึงยิ่งแนบเนื้อนวล จนเห็นได้ชัดว่าข้ามิได้สวมชั้นใน แพรพรรณฉ่ำๆ รัดรึงทุกสัดส่วนชัดแจ้ง โดยเฉพาะกลีบสวาทเกลี้ยงเกลาไร้ขน ปทุมถันขบเผาะตั้งเต้าชวนให้ใช้นิ้วบีบคลึง ท่านลุงอุ้มข้าให้นั่งที่โต๊ะสำหรับบรรเลงเพลงพิณ พร้อมเปิดหน้าต่างให้กว้างเพื่อให้ข้าต้องลมเย็น“เพียงเท่านี้เจ้าก็จะล้มป่วย นางเหยาหนี่ว์ก็ต้องยืดเวลาเปิดประมูลออกไป อดทนหน่อยนะฮวาเอ๋อร์”“จะ...เจ้าค่ะ” ข้าหนาวสั่น พยายามจะกอดตัวเองเพื่อปิดบังเนื้อหนัง แต่ท่านลุงสั่งห้าม บอกให้เสื้อคลุมสีขาวเนื้อบางออกด้วยซ้ำ“เจ้าต้องอดทน อย่าได้ยอมแพ้ง่ายๆ คิดเสียว่าทำเพื่อเฉินฟง เราต้องทำให้สมจริง ประเดี๋ยวใกล้ครบสองชั่วยาม ก็ให้เจ้ากระโจนลงสระ ลุงต้องแน่ใจว่าเจ้าจะต้องป่วยถึงขั้นนอนซม มิฉะนั้นนางเหยาหนี่ว์คงไม่ยอมแน่”“หลานทราบแล้ว”“ถ้าเจ้าหนาว นั่งตักลุงดีหรือไม่ อาการไข้จะได้ไม่สะเทือนถึงชีพจรมากเกินไป”“หลานโตแล้วนะเจ้าคะ เกรงว่าจะไม่เหมาะ”“ลุงเห็นเจ้าเป็นลูกสาวตัวน้อย อย่าได้คิดมากเลย มาเถอะ เมื่อก่อนเจ้าออกจะดื้อร้องขอนั่งตักลุงเสมอ เจ้าไม่ไว้ใจลุงหรือ”ข้านึกชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เม
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-17
Baca selengkapnya

บทที่ 1 ขายเสียงเพลง 3

“ทะ...ท่านลุง”“ชู่ว เจ้าไม่อยากออกไปจากหอเหมยเขียวหรือ”“ยะ...อยากเจ้าค่ะ”“เจ้าจงเล่นเพลงต่อไปอย่าได้หยุดเด็ดขาด ลุงจะช่วยคลายหนาวให้เจ้าเอง”“ตะ...แต่ อ๊ะ”“ชู่ววว... ไม่ต้องห่วง เฉินฟงไม่ว่าอะไรหรอก”ข้ายังคงขยับปลายนิ้วดีดสายพิณต่อไป แต่จังหวะเริ่มสั่นไหวไม่มั่นคง ท่านลุงป้อนสุราให้ข้าด้วยจุมพิต กระหวัดปลายลิ้นดุนดันเข้ามาในอุ้งปากน้อยๆ พร้อมป้อนสุราอุ่น สองเต้าของข้าถูกลวนลาม เขาใช้นิ้วชี้สะกิดยอดถันเด็กสาวรัวแรงราวกับกำลังดีดไปตามบทเพลงที่ข้าเล่น“อึ่กก... อา...”“จูบแรกสินะ”“เจ้าค่ะ” ข้ากระซิบแทบริมฝีปากท่านลุง“อูยย... ดียิ่งนัก ฮวาเอ๋อร์น่ารักเหลือเกิน” ยอดถันของข้ากำลังถูกนิ้วของท่านลุงดีด สะกิดถี่ๆ ท่อนหอกที่ถูไถร่องก้นของข้าก็ขยับแรงขึ้นจนตัวข้ากระเด้งลอย ข้าสับสนแต่ร่างกายข้าตอบสนองอย่างเร่าร้อน แอ่นกายคดโค้งและเผยอริมฝีปาก ตวัดลิ้นเข้าหากัน มันรู้สึกดีแปลกๆ แต่ส่วนลึกก็ร้องเตือนให้ข้าหยุด แต่ข้าไม่อาจหยุดได้เลย นี่เป็นแผนการตบตาคนที่เฝ้าข้างนอกหรือเปล่านะ หากข้าไม่โอนอ่อนตามใจ ท่านลุงจะเคืองโกรธไม่ช่วยไถ่ตัวข้าหรือไม่“ซี้ดด อา...”ท่านลุงครางกระเส่าขณะลงมือลวนลามข้า เ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-17
Baca selengkapnya

บทที่ 2 เด็กโง่ 1

บทที่ 2 เด็กโง่อาณาบริเวณหอเหมยเขียวตั้งอยู่ที่เชิงเขา ยามเช้าจึงมีสายหมอกเบาบาง หากเดินขึ้นบันไดหินอ่อนสู่โถงงานเลี้ยงบนยอดหอ จะรู้สึกเบาหวิวราวกับเซียนเทพ ดังนั้นผู้คนจึงเอ่ยเรียกหอเหมยเขียวว่า ‘สรวงสวรรค์’ มีความหมายทั้งทางตรงและทางอ้อม แต่สำหรับข้าแล้ว ที่แห่งนี้คือคุกแผนการของท่านลุงสำเร็จด้วยดี ข้าล้มป่วยนอนซมมีไข้สูง นางเหยาหนี่ว์จึงต้องจำใจเลื่อนงานประมูลพรหมจรรย์ของข้าไปอีกสิบวันข้างหน้าแทน ต่อลมหายใจให้ข้าได้รักษาเนื้อตัวไว้ให้พี่เฉินฟงข้าหลับตาลง เมื่อนึกถึงสิ่งที่ท่านลุงกระทำต่อข้า สองแก้มของข้าก็ร้อนผ่าว ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันว่าเหตุใดจึงยอมให้ท่านลุงฉีดน้ำกามราดรดกลีบสาว มันคือน้ำกามของพี่เฉินฟงจริงๆ หรือ ข้าสับสนจนคิดอะไรไม่ออกเลยตอนนี้ท่านแม่กับทุกคนจะเป็นอย่างไรบ้างนะ ข้าคิดเลื่อนลอย ท่านลุงจ้าวชิงคงจะดูแลท่านแม่กับน้องๆ ในจวนของท่านลุงเป็นอย่างดี ส่วนพี่ชายของข้าที่ถูกเนรเทศไปใช้แรงงาน พวกเขาคงจะปลอดภัย“ฮวาเอ๋อร์ ลุงมาเยี่ยมเจ้า”“ท่านลุง... อ๊ะ... อ๊า...”ท่านลุงจ้าวชิงยอมจ่ายเงินทองมากมายเพื่อมาเยี่ยมข้าถึงเตียง อาศัยจังหวะที่สาวใช้ออกไป ลงมือฟอนเฟ้นโนมเนื้อเต
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-17
Baca selengkapnya

บทที่ 2 เด็กโง่ 2

“ตรงนั้น ตรงที่ท่านลุงเลียมันหวิวๆ อ๊ะ อ๊า มันแฉะใหญ่แล้ว”“แล้วชอบมั้ยล่ะจ๊ะ”“มะ...ไม่รู้”“หึๆ ฮวาเอ๋อร์ของลุงสีชมพูสวย สดมาก น้ำออกเยอะดีสุดๆ ลุงรักเจ้า อา... ฮวาเอ๋อร์ วันนี้ให้ลุงสอดใส่นะจ๊ะ”“อา... อา...” ความต้องการของข้าวิ่งพล่านไปทั่วกายจนแสดงออกด้วยการแอ่นนมแอ่นโหนกเนินให้ท่านลุงลิ้มลองเต็มที่ ข้าไร้เรี่ยวแรง และมีความรู้สึกอ่อนไหว น้ำหวานแตกทะลักทลายแต่ข้าผลักท่านลุงออก“ท่านแม่กับน้องๆ ของข้าเล่าเจ้าคะ แล้วเงินที่ท่านลุงรับปากว่าจะไถ่ตัวข้า ขาดเหลืออีกมากเพียงใด”“พวกนางสบายดี เจ้าหยุดถามซ้ำๆ ซากๆ เสียทีเถอะ ข้ายอมเสียเงินตั้งห้าพันตำลึงเพื่อมาพบเจ้าเชียวนะ เฉินฟงฝากให้ข้าชื่นใจเยอะๆ หรือว่าเจ้าไม่ต้องการแต่งงานกับเขาแล้ว จะให้ข้ากลับไปเสียเดี๋ยวนี้ก็ได้นะ”“ไม่ ไม่นะ”“ฮวาเอ๋อร์เด็กดี จงรีบอ้าขาให้ลุงจ่อรูสิ หรือว่าเจ้าไม่อยากให้ลุงช่วยเจ้าแล้ว”“จะ...เจ้าค่ะ ข้ายอมแล้ว”ท่านลุงจับข้านั่งตัก มือหนึ่งช้อนเต้านมมาบีบเล่น ส่วนอีกมือแหวกร่อง เปิดทางให้แท่งหยกสอดเข้าไปในรูสาวแน่นปั๋ง“อา... หัวดุ้นมุดเข้าไปแล้วนะจ๊ะ ฮวาเอ๋อร์แน่นมากเลย ลุงจะค่อยๆ ดันเข้าไปอีกนะ”“อ๊า... อ๊า.
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-17
Baca selengkapnya

บทที่ 2 เด็กโง่ 3

และแล้วสองสามวันต่อมาก็มีคนฝากจดหมายมาให้ข้าฉบับหนึ่ง เมื่อเปิดออกอ่านก็พบว่าเป็นจดหมายลายมือของท่านแม่ ข้าตื้นตันใจนัก รีบอ่านทีละตัวอักษรราวกับพื้นทรายแห้งแล้งกระหายน้ำถึงฮวาเอ๋อร์ลูกรักแม่หวังว่าเจ้าจะสบายดี แม่และน้องๆ ของเจ้าพักอาศัยอยู่ที่ตรอกโรงเชือด และเริ่มเรียนรู้การสานรองเท้าจากฟางแห้งออกขาย เสี่ยวฉีกำลังป่วยหนักมาก อาการไม่สู้ดีเลย แม่ติดต่อบรรดาญาติและมิตรสหายของท่านพ่อแล้ว ไม่มีผู้ใดยื่นมือช่วยเหลือ แม่รู้ว่าเจ้าเองก็คงจะกำลังลำบาก แต่แม่สิ้นหนทางแล้วจริงๆ หวังว่าเจ้าจะได้รับจดหมายนี้และฝากเงินมาให้โดยเร็วแม่“จะ...จดหมายนี้ คนที่เขียนฝากมานานแล้วใช่หรือไม่”“ผิดแล้ว นางเพิ่งเขียนและฝากข้ามาให้ท่านเมื่อเช้านี้” คนส่งจดหมายซึ่งเป็นเด็กตอบซื่อๆ“นาง... สบายดีหรือไม่”“ไม่รู้สิ เป็นยายแก่ผมหงอกหมดหัว เดินกะเผลกๆ แต่งตัวมอซอ” ข้ารู้สึกราวกับถูกเข็มนับพันนับหมื่นพุ่งปักเข้ามาในอก ท่านลุงจ้าวโกหกข้า?!!โกหก!โกหกทุกถ้อยคำ!!!ข้ากำจดหมายฉบับนั้นไว้แนบอก แข็งใจหยิบเงินที่มีทั้งหมดจำนวนไม่มากส่งให้เด็กคนนั้นพร้อมกำชับทั้งน้ำตา “นี่เป็นเรื่องความเป็นความตาย จงนำเงินนี้ไปมอบให้
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-17
Baca selengkapnya

บทที่ 3 ท่านหมอช่วยรักษา 1

บทที่ 3 ท่านหมอช่วยรักษาสามวันต่อมา...“อาการของเจ้าเริ่มดีขึ้นมากแล้ว” ท่านหมอเหวินตรวจชีพจรของข้าพลางสั่งให้ลูกศิษย์จัดเทียบยาให้สาวใช้ ข้าไม่ต้องการหายป่วยจึงจับมือท่านหมอไว้ อ้อนวอนขอร้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ท่านอาหมอ โปรดช่วยข้าด้วยเถิด ข้าไม่ต้องการขายพรหมจรรย์”“เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่”“ท่านอาหมอ...” ข้าบีบมือท่านหมอเหวิน เขาเป็นหมอหลวงฝีมือเก่งกาจและเคยรักษาครอบครัวข้ามานาน คุ้นเคยกับสกุลเจี่ยไม่น้อย เทศกาลปีใหม่ สารทจีนหรือมีเรื่องมงคลใดก็เชิญท่านหมอเหวินมาร่วมงานที่บ้านไม่เคยขาด “ท่านพ่อของข้ารู้จักท่านอาหมอตั้งแต่ข้ายังไม่เกิด ท่านโปรดเมตตาข้าเถิด มีวิธีทำให้ข้าป่วยไปเรื่อยๆ โดยที่พวกเขาไม่สงสัยหรือไม่”ข้าร่ำไห้ และค่อยๆ เรียนรู้ว่าน้ำตาคืออาวุธของสตรี ในเมื่อหวังพึ่งท่านลุงจ้าวชิงไม่ได้ ข้าก็ต้องร้องขอจากผู้อื่น เมื่อเห็นข้าโศกตรม ท่านหมอเหวินก็ใจอ่อนไปแล้วแปดส่วน ยิ่งเห็นข้าอ่อนแอไร้ทางสู้ก็ยิ่งรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่างขึ้นมา ท่านหมอจึงกวาดมองใบหน้าหวานซึ้งของเด็กสาวคราวลูก“ข้ารู้จักเจ้ามาตั้งแต่อยู่ในท้องมารดา ข้าจะช่วยเจ้าเอง”“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านอาหมอ”ท่านหมอเหว
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-17
Baca selengkapnya
Sebelumnya
123456
...
9
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status