All Chapters of สัญญาวิวาห์สวาท: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 15 เข้าวังข่าวลวงเรื่องนางบำเรอชื่อดังตั้งครรภ์แล้วขจรขจายไปทั่วทุกทิศ พร้อมข่าวลือแสนหวานว่าเสิ่นอ๋องผู้โหดเหี้ยมดุดันดุจพยัคฆ์ในสนามรบรักนางยิ่งนัก ไม่ยอมแยกจากนางไปไหนเกินข้ามวัน บ้างก็มีข่าวลือว่าท่านอ๋องสามผู้องอาจคิดถึงนางมาก ถึงขนาดห้อม้าวิ่งตะบึงสามวันสามคืนเพื่อมาจุมพิตนาง พระองค์มิเพียงรังเกียจว่านางเคยเป็นคณิกา ยอมตามใจนางทุกอย่าง ถึงขั้นคิดจะตั้งแต่งนางให้เป็นพระชายาเพียงหนึ่งเดียวด้วยซ้ำเรื่องเหล่านี้ข้าฟังแล้วได้แต่นึกในใจว่าช่างน่าขัน มันเป็นตลกร้ายที่เฉียบขาดยิ่งนัก ข้าหลับตาลง เสียงประทัดจุดแสดงความยินดีดังกึกก้องไปหลายช่วงถนน ดังเข้ามาถึงด้านในกำแพงวังหลวง วันนี้อวี้เสิ่นหยางพาข้าเข้าวัง ตามธรรมเนียมแล้วสตรีจะต้องเข้าเฝ้าคำนับถวายพระพรฮองเฮาเสียก่อน ข้าจึงถูกส่งให้มาที่ตำหนักของฮองเฮา ข้าอยากจะทุบเขาเสียให้น่วมระหว่างทางที่ข้าเดินตามหลังกงกงน้อยไปสู่ตำหนักฮองเฮา ผู้ที่มาเข้าเฝ้าคนอื่นๆ ก็มุ่งไปตามเส้นทางเดียวกัน แน่นอนว่ามิมีผู้ใดลดตัวลงมาวิสาสะกับข้าพวกเขาจงใจเดินทิ้งช่วงห่างเสียไกล บางคนเดินเร็วกว่าก็พยายามชี้มือชี้ไม้ไปทางอื่น แสร้งพูดคุยกันแล้วจ้ำเท้าเ

“ยินดีที่ได้พบและทำความรู้จักทุกท่านเพคะ หม่อมฉันได้ยินพวกท่านนึกสงสัยอยากรู้ว่าหม่อมฉันใช้อะไร ถึงได้มัดพระทัยท่านอ๋องไว้ได้” ข้าประสานมือไว้ที่ด้านหน้าขณะกล่าวกับพวกนางด้วยน้ำเสียงเนิบช้า“วิธีที่หม่อมฉันใช้ มิได้ซับซ้อนใดๆ เลยเพคะ เพียงแค่พูดถึงเรื่องของตัวเองให้มากกว่าเรื่องของผู้อื่น ส่วนเคล็ดลับอื่นๆ นั้น หม่อมฉันคงต้องให้พวกท่านกลับไปถามพระสวามีของพวกท่านดูเพคะ”“เจ้า!”พวกนางฟังแล้วโกรธจนหน้าแดงก่ำเหมือนตับหมู เพราะทุกคนรู้ดีว่าสามีของตนล้วนแล้วแต่เคยติดพันข้า บางคนทุ่มเงินทองจนแทบหมดตัวเพื่อขอซื้อลายสือศิลป์จากข้า และก็มีไม่น้อยที่เคยสัมผัสปรนเปรอข้า ลุ่มหลงหนักจนถึงขั้นขอหย่าเพื่อมาขอข้าแต่งงาน การที่ถูกพวกนางกล่าวค่อนแคะเช่นนั้น ถือเป็นเรื่องที่น่าขบขันสำหรับข้าอย่างยิ่ง“ตำแหน่งชายาอะไรกัน นังแพศยาอย่างเจ้ามันไม่คู่ควร เจ้ามันสำส่อน รังแต่จะทำให้เชื้อสายมังกรแปดเปื้อน โอ้ย ข้าจะเป็นลม”“ฝ่าบาททรงแต่งตั้งหม่อมฉันให้เป็นชายาเสิ่นอ๋อง หม่อมฉันคือผู้งามพร้อมด้วยรูปและคุณธรรม พวกท่านกล่าวบริภาษหยาบคายออกมาเช่นนี้ จะกล่าวหาว่าพระองค์ทรงเลอะเลือนงั้นหรือเพคะ ไม่กลัวหัวขาดยกตระกูล

“ข้าโตมากับอาเสิ่น เขาใจร้อนมุทะลุ ถ้าต้องการอะไร ใครจะว่ายังไงก็ไม่สนใจ เหมือนข้าไม่มีผิด ข้าก็เลยชอบล้อว่าเขาเป็นเจ้าดวงอาทิตย์ มีแต่พลังหยาง แข็งกระด้างไร้ความอ่อนโยน”“ดวงอาทิตย์อาจเป็นหยาง[1]เมื่ออยู่บนฟ้าเทียบกับพระจันทร์ แต่ถ้าดูให้ดีจะพบว่าดวงอาทิตย์ใช้ความเป็นหยินสูงมากที่จะคุมเอาความร้อนแรงของเปลวสุริยะเอาไว้กับตัวเองด้วยนะเพคะ”“อุ้ยตาย” องค์หญิงทรงมองข้าและยิ้มอย่างมีเลศนัย “แสดงว่าอาเสิ่นใจดีกับเจ้าไม่น้อยสินะ”ข้าหน้าแดงก่ำทันที เพราะคำว่าหยินยังหมายถึงหัวใจ องค์หญิงเห็นข้าอายจนหน้าแดงก็ลูบหลังข้าและหยอกล้ออีกยกใหญ่ “ข้าชักเข้าใจอาเสิ่นแล้ว เวลาเจ้าเขินอายจนหน้าแดงช่างน่ารักเสียจริง เห็นแล้วอยากแกล้งให้หน้าแดงขึ้นอีก”“โธ่ องค์หญิง อย่าแกล้งหม่อมฉันเลย”เพล้ง!!เสียงฮือฮาดังขึ้น ข้าหันมองไปทางต้นเสียงที่หอตงเก๋อ ก็พบว่าอวี้เสิ่นหยางกำลังยืนตระหง่านอยู่ที่หน้าโต๊ะของเชื้อพระวงศ์คนหนึ่งซึ่งตกใจจนขวัญหนีดีฝ่ออยู่ ผิดกับเสี้ยวพักตร์หล่อเหลาที่แย้มยิ้มอย่างเป็นมิตร ทว่าในมือกำจอกเหล้าซึ่งแตกละเอียดคามืออยู่“เกิด... เกิดอะไรขึ้น”ข้าจำเชื้อพระวงศ์คนนั้นได้ เขาเป็นลูกค้าที่แวะ

“เจ้านี่ช่างไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักอย่างเสียจริง”“หากหม่อมฉันรู้ หม่อมฉันก็คงไม่ต้องมาอยู่ตรงนี้หรอกเพคะ” ข้าก้าวหนี แต่ถูกฉุดแขนเอาไว้“สิ่งที่ข้ากำลังจะบอกเจ้าก็คือ ข้าต้องเป็นห่วงสิ อยากจะรู้ว่าเจ้าคิดเช่นใด ข้าอยากรู้เสมอ”จู่ๆ ข้าก็รู้สึกมวนท้อง มันเป็นความรู้สึกอึดอัดจนไม่อยากจะพูดอะไรอีก แต่ข้าก็จำเป็นต้องถามออกไป“มันจะแตกต่างกันอย่างไร”“เจ้าหมายถึงสิ่งใด”ข้าเงยหน้าขึ้นสบตา พยายามที่จะไม่แสดงความรู้สึกใดออกมา “มันจะแตกต่างกันอย่างไร ถ้าหากสุดท้ายแล้วท่านพ่อของหม่อมฉันเป็นไส้ศึกอย่างที่ถูกกล่าวหา หรือต่อให้ไม่ใช่ ตัวหม่อมฉันก็มิได้สูงค่าขึ้นมาแต่อย่างใด ผู้คนจดจำหม่อมฉันไปแล้วว่าเป็นหญิงจากสถานต่ำตม”“ข้าไม่สนใจนี่”“ท่านไม่สน แต่หม่อมฉันสน ภูมิใจหรือที่ถูกคนอื่นหัวเราะเยาะว่าไม่มีปัญญาหาชายาที่คู่ควรมากกว่านี้ เลิกล้อเล่น เลิกแสร้งมาทำดี เลิกหลอกลวงกันเสียที”“ไปได้ยินอะไรไร้สาระมาล่ะสิ” ร่างสูงสง่ากักขังข้าไว้กับเสาระเบียงวังหลวง “ใครไม่ให้เกียรติเจ้า ข้าก็ไม่ให้เช่นกัน” “อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ!”“ใช่ เจ้าเป็นคุณหนูสกุลขุนนางที่ถูกปลดออกจากตำแหน่ง เป็นบุตรสาวของนักโทษอุกฉกร

“ม...ไม่ทำเหรอเพคะ” “เจ้าอยากให้ข้าทำอะไรล่ะ” เสิ่นอ๋องยิ้มร้าย และทำให้ข้าแทบคลั่งมากขึ้นด้วยการขยับรูดแก่นกายลำเขื่องอย่างเย้ายวน กล้ามเนื้อตึงแน่นงามไร้ที่ติ ข้าหายใจแรงขึ้นเมื่อเขาลูบไล้กล้ามท้องเป็นลอนสวยช้าๆ ข้าต้องข่มใจเอาไว้แทบตาย พยายามที่จะไม่สนใจมอง แต่มันก็ไม่อาจห้ามได้“หม่อมฉัน... หม่อมฉัน... อยากได้...”“พูดมาให้ชัดๆ สิ”“หม่อมฉันอยากได้น้ำกามของท่าน”“โอ๊ะโอ ข้าว่าเจ้าเพิ่งจะดูดเลียน้ำกามของข้าไปเต็มอิ่มแล้วนะ เจ้ายังอยากจะได้เพิ่มอีกหรือ” ข้าอายจนหน้าแดงจัด ข้าต้องการอะไรก็น่าจะรู้สิ ข้าแทบจะร้องไห้อยู่ร่อมร่อ ตัดสินใจขึ้นคร่อมบนร่างกำยำเปลือยเปล่าจอมยั่วโมโหนั่นทันทีสวบบ...“อ๊ะ อา...” ข้าประคองลำอวบสอดใส่เข้ามาด้วยตัวเอง ท่อนเอ็นอวบเข้ามาได้แค่ครึ่งเดียว รูเสียวแฉะๆ ก็เต็มแน่นจนกลีบเสียวปลิ้น ข้าสั่นสะท้าน นั่งคร่อมอยู่บนร่างแข็งแกร่ง ก่อนจะตัดสินใจเริ่มขย่มสะโพกลงไป“อ๊ะ อ๊ะ อ๊า...”“ฮวาเอ๋อร์ เจ้าช่างใจร้อนนัก ถึงขั้นขืนใจข้าเชียวรึ”“ก็เป็นเพราะใครกันเล่า”“หึๆ” เขาหัวเราะไม่หยุด ทำเอาข้าแก้มพองด้วยความเคือง เร่งขย่มเอวขึ้นๆ ลงๆ หวังจะให้เขาเป็นฝ่ายร้องค