All Chapters of สัญญาวิวาห์สวาท: Chapter 71 - Chapter 80

“ขึ้นมาเถิดเจ้าคะ มันอันตรายมากนะเจ้าคะ”“ไม่เป็นไรหรอก อีกนิดเดียวเอง”“คิดจะทำอะไรหรือ”มืออุ่นร้อนคว้าข้อมือข้าไว้ ข้าเงยหน้าขึ้นก่อนจะรีบถอยกรูด แอบก้อนหินไว้ข้างหลัง“ม...ไม่มีอะไร”มือของเขายังคงจับข้อมือของข้าไว้แน่น นั่นจึงดูโง่งมมากที่ข้าพยายามกลบเกลื่อน ในที่สุดข้าจึงยอมคลายมือทิ้งก้อนหินไป “หม่อม... หม่อมฉันแค่จะเก็บเสื้อคลุมตัวนั้นไปคืนท่าน”“ช่างมันเถอะ”“ในเมื่อทรงยกให้หม่อมฉัน ตอนนี้หม่อมฉันต้องการเสื้อตัวนั้น”“ก็ให้พวกบ่าวทำให้ก็ได้ แต่เจ้าจะลงไปยืนบนผืนน้ำแข็งแล้วทุบมันแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ เด็กสามขวบยังรู้เลยว่าอันตราย”ข้าหน้ามุ่ย อยากจะหยิบก้อนหินขึ้นมาทุบใส่คนปากร้ายนัก“หม่อมฉันจะกลับแล้ว”เขาคว้ามือข้า ดึงให้เซเข้ามาแต่ข้าตั้งตัวได้ทัน อวี้เสิ่นหยางดูแกร่งกร้าวขึ้นกว่าที่ข้าเคยจำได้ ตัวสูงขึ้น บึกบึนขึ้น ข้าคิดว่าข้าคงจะตาลายไปเพราะเอาแต่จ้องเขาไม่ได้หยุด เสื้อคลุมขนสุนัขป่าสีเงินยวงทำให้เขาน่าเกรงขามราวกับสัตว์ร้าย และเขาทำท่าจะถอดมันให้ข้า“ไม่... ไม่เอา”“เจ้าควรจะใส่เสื้อหนาๆ เพิ่ม กระถางอุ่นมือของนางอยู่ที่ไหน รีบไปเอามาเพิ่ม”“เพคะ” สาวใช้รับบัญชา รีบนำกระถ

“ยามรบมันจะดุมาก ระห่ำหาญกล้า นอกจากข้ากับผู้ดูแลแล้วมันจะกัดคนที่เข้าใกล้” เขาดูจะแปลกใจที่จวิ้นยอมให้ข้าลูบขน “เจ้าเป็นคนแรกที่มันเชื่องด้วยง่ายๆ ถ้าเจ้าชอบ ข้ายกมันให้เจ้า”“ท่านจะยกจินจินให้หม่อมฉันทำไม หม่อมฉันไม่ใช่ทหารออกรบสักหน่อย ท่านจะเที่ยวยกของสำคัญเช่นนี้ให้หม่อมฉันจะหมดหรืออย่างไร ไม่คิดบ้างหรือว่าจินจินจะน้อยใจ”ข้าบ่นและกระซิบคุยกับยอดอาชา มันก็ช่างแสนรู้นัก เอียงหูให้ข้าเสียด้วย“จินจิน เจ้าต้องปกป้องเขาให้ดีๆ นะ วิ่งให้เร็ว ตรงไหนอันตรายก็อย่าพาเขาไป”“คุยอะไรกับมันหรือ”“เปล่าสักหน่อย” ข้ากระโดดลงจากไหล่กำยำ หยิบผลสาลี่สดที่วางอยู่ในตะกร้าแล้วยื่นให้มันกิน ข้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อร่างสูงสง่าขยับมายืนข้างหลังและเบียดแนบ เสียดสีกันไปมา“ข..ขยับไปหน่อยสิ”“ที่นี่ก็อุ่นและเงียบ ว่ามั้ย” เขาก้มลงมากระซิบข้างแก้ม “และมีผู้ชมที่ไม่ปากโป้งด้วย น่าตื่นเต้นขึ้นไม่ใช่น้อย”ข้าตัวสั่นสะท้าน คนบ้า! คิดลามกอะไรอยู่ร่างกำยำอุ้มข้าขึ้นหลังม้า พาเหยาะย่างไปรอบๆ ภายในโรงม้ากว้างขวางนั่น ข้านั่งนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้จับบังเหียน นั่งตัวตรงแน่วราวกับท่อนไ

บทที่ 18 แผนร้ายหิมะเริ่มละลายแล้ว ข่าวเสิ่นอ๋องแห่งแคว้นลั่วแต่งตั้งอดีตหญิงคณิกาคนงามขจรขจายไปไกลจากขุนเขาจรดผืนทะเล ต่างเล่าลือแต่เพียงว่าท่านอ๋องหนุ่มรูปงามทรงรักนางอย่างลึกซึ้งอย่างหาที่เปรียบมิได้ แม้แต่นกยวนยางยังรับรู้ พากันบินมาทำรังและว่ายน้ำเล่นในสระจวนเสิ่นอ๋องอย่างชื่นบาน ข้าเริ่มคุ้นเคยที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่จวนเสิ่นอ๋องโดยที่ไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจที่จะเรียกที่นี่ว่าบ้าน ช่วงเวลาที่ผ่านมาราวกับฝันตื่นหนึ่ง และในตอนนี้ข้ากำลังอยู่ในฝันดี“ให้ข้าช่วยเถิดท่านแม่”“ไม่ได้ๆ เจ้าเป็นถึงพระชายา จะมาทำงานแบบนี้ได้อย่างไร”“โธ่ ท่านแม่” ข้าแวะเวียนไปดูแลท่านแม่กับน้องๆ ทุกวัน ไปช่วยท่านแม่ทำซาลาเปา ถึงจะถูกห้ามแต่ข้าก็ดื้อทำ ค่อยๆ ลงมือนวดแป้ง ปั้นไส้และเรียงลงไปในหม้อนึ่ง ไม่ใช่แค่ซาลาเปาของท่านแม่ที่อร่อย ขนมถั่วและอาหารที่ท่านแม่ทำก็รสเยี่ยมจนทุกคนในจวนต่างติดใจ แต่ข้าเกรงว่าท่านแม่จะเหนื่อยเกินไปจึงขอคนจากเสิ่นอ๋องมาช่วยงานเป็นลูกมือหลายๆ คนหน่อย เขาก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร ข้ามีความสุขมากจนกระทั่งวันหนึ่ง“ฮวาเอ๋อร์ เมื่อคืนนี้ท่านพ่อเจ้ามาหาแม่”“...” ข้าตื่นตะลึงเมื่อท่านแม่กระซิ

บทที่ 19 ลาก่อน“ออกไปให้หมด ข้าอยากอยู่คนเดียว”“เพคะพระชายา”สาวใช้ทั้งหมดล่าถอยออกไปพร้อมปิดประตู ข้าอยู่เพียงลำพัง นั่งเงียบๆ อยู่ท่ามกลางความทรมาน แต่แววตาของข้ากลับทอประกายขณะล้วงหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ ออกมาจากชายเสื้อจัดฉากข้าได้รับกระดาษเขียนข้อความนี้ตอนที่เขาห่มเสื้อคลุมขนสัตว์ให้ข้า อวี้เสิ่นหยางสบตาพลางพยักหน้าให้ข้าเล็กน้อย ทุกอย่างเป็นการจัดฉากเพื่อแสดงให้ผู้หนึ่งได้เห็น คนผู้นั้นจะเป็นใครอื่นไปเสียไม่ได้นอกจากท่านพ่อของข้า ข้ายอมร่วมแสดงละครกับเขาเช่นนี้ นั่นเท่ากับว่าข้าเป็นผู้หลอกล่อให้ท่านพ่อหลงเข้ามาติดกับไม่ใช่หรือ ใจข้าจึงสับสนอย่างรุนแรง“สาวใช้บอกข้าว่าเจ้าไม่ยอมกินอะไรเลย”ร่างสูงสง่าผลักประตูเข้ามาอย่างอุกอาจ ข้าจ้องตาเขาเขม็ง ไม่อยากจะมองหน้าแต่ข้าจำเป็นต้องรู้ข่าว “ท่านแม่กับทุกคนเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”“วางใจเถอะ พวกเขาไม่ได้รับอันตรายใดๆ”“...”ข้าค่อยๆ เรียบเรียงเหตุการณ์ ท่านแม่กับพวกน้องๆ ถูกลอบวางยาพิษแน่นอน แต่ปริมาณไม่ถึงแก่ชีวิต การที่เสิ่นอ๋องมั่นใจว่าพวกเขาจะปลอดภัยก็แสดงว่าเขาเป็นผู้ลงมือวางยาเองไม่ผิดแน่ แต่...“ท่านรู้อยู่แล้วว่าท่านพ่อแอบมาพบท่า

บทที่ 20 อ้อนวอนสวรรค์ในที่สุดข้าก็หลุดพ้นจากการติดตามข้ากระซิบขอแกมบังคับ ดึงแผงคอเบาๆ ให้จินจินวิ่งไปยังบ้านสกุลเจี่ย ตอนนี้ล่วงเข้าสู่วันใหม่แล้ว ถนนหนทางในเมืองเงียบสงัดแต่เริ่มมีทหารออกตามจับข้ากันอึกทึก ถ้าไม่รีบ พวกเขาคงจะตามร่องรอยของข้าได้อย่างง่ายดาย“ลูกแม่ เจ้าเป็นลูกของเสิ่นอ๋อง พยัคฆ์ร้ายแห่งแคว้นลั่ว เจ้าต้องอดทนนะ”ข้าลูบหน้าท้องของตัวเองเพื่อปลอบใจ ก่อนจะลงจากหลังม้าเมื่อมาถึงสกุลเจี่ย บานประตูด้านหน้ายังคงถูกปิด ข้าผลักประตูเข้าไปพลางจูงจินจินให้เข้าไปด้านในด้วยกัน“รอข้าอยู่ตรงนี้ อย่าส่งเสียงนะ”ข้ารู้ดีว่าการตัดสินใจหุนหันเช่นนี้จะต้องถูกเขาเดือดดาลใส่แน่ แต่ข้าต้องการค้นหาความจริงด้วยตัวเอง ข้าจุดคบไฟ ก้มตัวลงไปในบ่อน้ำประจำบ้าน ปากบ่อก่อขึ้นจากหินแข็งแรง ดูปกติไม่ต่างจากบ่อน้ำกินน้ำใช้ของบ้านอื่นๆ เมื่อมองลงไปก็ไม่พบอะไร มีแค่น้ำใสสะอาดที่สะท้อนใบหน้าของข้าเพียงเท่านั้นถ้าจำไม่ผิด รู้สึกว่าแต้มตำหนิในรูปจะหมายถึงแถวๆ นี้ข้าคลำไปตามผนังบ่อด้านในจนสัมผัสเจอหินก้อนหนึ่งที่ยื่นออกมาเล็กน้อย พอกะระยะแล้วมันก็ตรงกับหินที่ยื่นออกมาจากผนังบ่อด้านนอกเช่นกัน ข้าจึงลอง