《เดิมพันร้าย พ่ายรักเธอ》全部章節：第 91 章 - 第 100 章

"หึ ทำไมเวลาเอาเสร็จชอบอ้อนจังครับ หืม? " ผมสังเกตเธอจ๋าในทุกเรื่อง แม้แต่เรื่องนิสัยเล็ก ๆ น้อย ๆ ผมก็ไม่ได้ปล่อยให้มันเล็ดลอดผ่านสายตา เธอขี้อ้อน ยิ่งตอนเสร็จก็ยิ่งชอบอ้อนเข้าไปใหญ่ แล้วจะให้ผมหยุดแค่ครั้งเดียวเหรอ? ความอดทนของผมมันไม่ได้มีมากขนาดนั้น "อยากโดนโอ๋ อยากอ้อน เพิ่มคะแนนให้เธอรักเค้า อันหลงจะได้ไม่ออกนอกลู่นอกทาง!" คนตัวเล็กพูดอย่างจริงจัง เหตุผลน่ารักมากเสียด้วย "ใครจะกล้า " ใครกล้าก็บ้าละ อ้อนเก่ง เอาใจเก่งขนาดนี้ กลายเป็นผมเองที่ตกอยู่ในกำมือเธอ "ไปคุยกับพี่สาวได้แล้วอันหลง...ไม่ได้คุยกันนานแล้วนี่นา เธอคงคิดถึงพี่แย่เลย" "...คงงั้นครับ ผมพยายามจะชินกับชีวิตตัวคนเดียว แต่มันไม่ง่ายเลย" "อื้อ คุยแล้วเป็นไงก็เล่าให้เค้าฟังนะ แล้วก็...เค้าขอโทษที่หาวิธีอื่นที่ดีกว่านี้ไม่ได้ มันต้องอยู่กับเธอตลอดไป เค้า..." น้ำเสียงหงอย ๆ ของเธอทำให้ผมรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ ทำไมเธอจ๋าถึงต้องรู้สึกผิดทั้งที่เธอคือคนที่คอยช่วยเหลือทุกคนมาตลอดต่างหาก "ผมจูบนะ" นี่ไม่ใช่ประโยคร้องขอเหมือนทุกครั้ง ผมกดจูบลงริมฝีปากบางและขบเม้มหนัก ๆ ด้วยความมันเขี้ยว พลางสอดเรียวลิ้นเข้าไปสำรวจในโพ

ฉันคาดหวังว่าอันหลงจะรู้ตัวแล้วทักมาอธิบายสักหน่อย หรือต้องรอเหรอเขาถึงจะทักมา? หรือเขาคิดว่าฉันไม่ได้ยินกันนะ ปกติอันหลังแคร์ฉันมาก ไม่มีทางละเลยปล่อยให้อะไรค้างคาหรอกใช่ไหมวันสอบเสร็จแท้ ๆ ฉันควรจะดีใจสิ ทำไมถึงเอาแต่ยืนร้องไห้แบบนี้ ไม่สบายใจเลย "เห้อ!ฮึบ!" พอเช็ดน้ำตาเสร็จ ก็ต้องพยายามเข้มแข็งต่อ เงยหน้ามองขึ้นท้องฟ้าสีครามที่ดูสดใสเพื่อปลอบประโลมจิตใจตัวเอง "ผมบอกแล้ว...อันหลงมันแค่ชอบพี่เล่น ๆ " ฉันหันไปมองเจ้าของคำพูดดังกล่าวที่โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาคือ'เฉินหลง' ศัตรูของอันหลง "..." "มันเดิมพันกับผมไว้ ไม่เชื่อก็รอฟังจากปากมันเอาเอง มันไม่ได้ไม่ว่างหรอกครับ แต่มันแค่เบื่อพี่ อันหลงก็แบบนี้แหละ รักสนุก รักความท้าทาย พอปีนข้ามกำแพงหนา ๆ ได้แล้วก็หมดสนุกเหมือนผู้ชายทั่วไป" "อย่ายุ่งได้ไหม ไม่ใช่เรื่องของคุณ" "อย่าพยศให้มากครับ ฟังคนอื่นเตือนบ้าง อย่าโลกสวยนักเลย อันหลงมันก็เลวเหมือนผมนั่นแหละ นี่ผมต้องเตรียมสัญญาโอนสนามแข่งรถให้มันแล้วสิ" เขาเอ่ยยิ้ม ๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจ"..." โกรธที่เขามาว่าอันหลงอีกแล้ว แต่ตอนนี้ฉันก็ไม่มีแรงมากพอจะคิดหาคำด่าดี ๆ มาโต

ข้อความจากเฉินหลงถูกส่งมาหาฉัน โดยที่ฉันไม่รู้ว่าเขามีช่องทางการติดต่อของฉันได้อย่างไร ฉันเพียงแค่อ่านและชั่งใจอย่างหนัก นัดที่....สนามแข่งรถแห่งหนึ่ง ฉันลุกขขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ตั้งใจแต่งตัวเฉิ่ม ๆ เชย ๆ โดยที่รู้ดีว่าตัวฉันอาจจะโดนดูถูก ทว่าฉันอยากไปให้เห็นกับตา ว่าผู้ชายที่บอกรักฉันนักหนา ผู้ชายที่ฉันยอมมอบทั้งกายและจให้เนื้อแท้แล้วเป็นคนอย่างไร ฉันเรียกรถไป เพราะเส้นทางไม่ได้ไกลนัก ที่เทนัดก้เพราะมีสิ่งที่สำคัญกว่ารออยู่สินะ เดิมพันของเขามันเกิดึ้นจากความสะใจและความสนุก ในขณะที่ฉันต้องใช้ชีวิตต่อไปพร้อมกับบาดแผลที่โดนเขาหลอกลวงไว้อย่างเจ็บช้ำทันทีที่มาถึง คนของเฉินหลงก็ทำท่าทีราวกับรู้จักฉัน เธอเป็นผู้หญฺงผมยาวสลวย รูป่างผอมเพรียว แต่งตัวเซ็กซี่ เธอพาฉันมาที่ห้องห้องหนึ่ง ที่มีเฟอร์นิเจอร์และจอทีวีขนาดใหญ่เท่านั้น "หากต้องการอะไร สั่นกระดิ่งได้เลยนะคะ"เธอเอ่ยก่อนจะเดินออกไป ปล่อยให้ภายในห้องมีเพียงความเงียบเข้ามาปกคลุม ภาพบนจอฉายขึ้นมา เป็นภาพของเฉินหลงที่กำลังนั่งรอใครบางคนในห้องทำงาน ทว่าไม่นาน ร่างสูงของอันหลงก็ปรากฏขึ้นในกล้อง พร้อมกับหยิงสาวคนหนึ่งข้างกาย"ทำสัญญาให้

วังจรัสไพลิน วังรูปทรงตะวันตกที่ผสมผสานกับความเป็นไทย มีพื้นที่กว้างขนาดใหญ่ รายล้อมไปด้วยดอกไม้นานาพรรณ หน้าต่างกระจกสีมรกตด้านในวังล้วนตกแต่งด้วยของมีค่ามีราคาสมกับวังที่มีอายุอานามหลายสิบปี ทายาทของสายสกุลจรัสไพลินนั้น โดยต้นตระกูลแล้วเป็นเจ้าของร้านเครื่องประดับเล็ก ๆ แลได้ขยับขยายไปจนเป็นที่รู้จักในชนชั้นสูงเพราะใบหน้าอันสะสวยของลูกสาวพ่อค้าจอมโลภ ราวกับบุญหล่นทับ บุตรสาวของพ่อค้าเศรษฐีผู้มั่งมีก็ได้เข้าไปเป็นข้ารับใช้ในวังจากนั้นก็เริ่มยศตำแหน่งไว้เชิดหน้าชูตา เป็นถึงภริยาเอกชนชั้นสูง แต่ใครจะรู้กันเล่าว่า... ที่มีความภาคภูมิใจดั่งเช่นทุกวันนี้นั้น มันเป็นเพราะ'เสน่ห์คุณไสย' จรัสไพลิน เป็นทาสของเสน่ห์คุณไสย ความสวยงามที่ดึงดูดใจทำให้ใครต่อใครเผลอไผลใหลหลง ในตระกูลจะต้องมีการสืบทอดพิธีกันภายในเป็นประเพณีเพื่อคงอยู่ความรุ่งเรืองไว้ จนมาถึงรุ่นของ หม่อมราชวงศ์ จิรากร และหม่อมหลวง มณีมัณตรา ที่ต้องส่งทอดให้กับลูกสาวทั้งสี่คน หม่อมหลวง ชิชากร จรัสไพลิน หม่อมหลวง รติบดี จรัสไพลิน หม่อมหลวง ฤทัยพิสุทธิ์ จรัสไพลิน หม่อมหลวง เนตรดารา จรัสไพลิน เมื่อลูกสาวคนรองเส

Anlong part ผมไม่มีเวลามาคิดบัญชีกับไอเฉินหลง สุดท้ายแล้วมันไม่ได้จะแย่งชิงเธอไป แต่ตั้งใจจะพรากเธอไปจากผม โดยการทำให้เราสองคนผิดใจกัน น้ำตาของเธอทำให้ผมเจ็บปวดกว่าเก่า ผมวิ่งตามคนตัวเล็กออกมาแม้สายฝนจะโหมกระหน่ำก็ไม่หวั่นกลัว ผมวิ่งหาเธอไปทั่วจนตัวเปียกโชกเหมือนหมาถูกทิ้งทว่ากลับไม่พบเธออีกเช่นเดิม ผมสั่งให้คนของตัวเองออกตามหา ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องของเฉินหลงแล้วรัวหมัดใส่มันไม่ยั้ง ทว่ามันกลับไม่เกรงกลัวและหัวเราะเหมือนหมาบ้า "ไหนบอกไม่มีค่าไงวะ ทำไมวิ่งหามันเหมือนหมาแบบนี้" "มึงทำอะไรเธอ!" "กูแค่บอกความจริง ไหนว่าตระกูลหยางไม่มีวันผิดสัจจะ ความรู้สึกที่โดนเหยียบย่ำศักดิ์ศรีมันเป็นยังไง หอมหวานดีไหมอันหลง" "มึงก็ยังเป็นได้แค่คนใต้ตีนกูเท่านั้น แม่มึงก็เป็นแค่อนุภรรยาของไอแก่นั่น สุดท้ายอำนาจก็ต้องตกมาที่กู!" "งั้นหรอ เอาสิ อย่างน้อยกูได้เห็นมึงเป็นหมาบ้าวิ่งตามผู้หญิงไร้ค่าคนเดียวก็คุ้มแล้วว่ะ ฮ่า ๆๆๆ" มันหั