《เดิมพันร้าย พ่ายรักเธอ》全部章節：第 111 章 - 第 120 章

ผมต้องทนนั่งประชุมต่อไปท่ามกลางความรู้สึกอึดอัด ปกติแล้วผมสามารถทนได้ตลอด แต่ตอนนี้ผมต้องทนได้กลิ่นเหม็นเน่าที่มาจากผีตัวนั้น มันไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีนัก มีทั้งน้ำหนองและโชกไปด้วยเลือด ตั้งแต่ผมได้ความวิเศษนี้มาจากเธอจ๋า นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมรู้สึกทรมานจากสิ่งนี้ ป๊าพูดเรื่องวันครบรอบตระกูลหยางและตระกูลลี่ที่เราทุกคนต้องกลับไปจีน เพื่อกลับไปทำพิธีไหว้บรรพบุรุษที่บ้านใหญ่ ก่อนที่ดารีจะเข้าร่างของเฟยหงได้ เป็นเพราะผมยอมถอดสร้อยที่ม๊ามอบให้เก็บไว้กับตัวเอง ผมตกลงกับเฟยหงว่าจะใช้วิธีนี้เป็นทางออกแม้จะเสี่ยงมากแค่ไหน แต่คุณป้าของเธอจ๋านั้นบอกว่าทางนี้คือทางสุดท้ายที่จะช่วยได้ และนี่จะได้ผลดีกว่าหากพยายามจะทำลายมัน เพราะความศักดิ์สิทธิ์ของบรรพบุรุษที่ปกปักรักษาตระกูลมีอำนาจมากกว่าพวกภูติผีต่ำช้าอยู่แล้ว มันรู้...ว่าผมเห็นมัน และผมมีทุกอย่างที่มันต้องการ ผมต้องทำเป็นตามน้ำ กัดฟันเรียกมันว่าพี่ด้วยความขยะแขยง กว่าจะจบประชุมก็ปาไปห้าหกชั่วโมง ผมต้องถกเถียงกับคนในห้องประชุม แม้กระทั่งกับป๊าของตัวเอง ส่วนดารีก็เงียบตลอด และนี่อาจจะทำให้บอร์ดบริหาร แย้งเรื่องตำแหน่งได้แม้เธอจะเพิ่งกลับมาไ

"เราคุยกันดี ๆ ได้ไหมครับ" "..." เธอเงียบไปตอบ นั่งกอดเข่าเหม่อมมองไปทางระเบียง "ตอนนี้พี่สาวผมถูกสิง" "เราจะช่วย...แต่มันทำตอนนี้ไม่ได้""ถ้าอันตรายมากไป...ผมไม่อยากให้เธอทำ" "ถ้าทำแล้วเราหลุดพ้นจากนาย เราก็จะทำ" ถ้อยคำไม่กี่ประโยคของเธอเสียดแทงลึกเข้าไปในหัวใจจนผมเจ็บช้ำ เธอไม่อยากมีผมในชีวิต ไม่อยากรักผมอีกแล้วสินะ "ผมขอโทษนะเธอจ๋า ขอโทษที่ทำอะไรไม่คิด ขอโทษที่ทำให้เธอผิดหวัง ผมขอโอกาสได้ไหม ผมอยากแก้ตัว ผมไม่มีเธอผมอยู่ไม่ได้" ผมคุกเข่า ยกมือขึ้นมาไผว้อย่างจำนน ทำทุกอย่างแม้กระทั่งทิ้งศักดิ์ศรีที่ถือมาตลอดชีวิต ภาพนี้เฉินหลงคงจะชอบใจน่าดู ที่มันอยู่นิ่ง ๆ ไม่ทำอะไรเพราะรอให้ผมติดกับดักตัวเองแบบนี้ "เราเชื่ออะไรนายไม่ได้หรอก" "เชื่อได้ เชื่อผมเถอะผมยอมแล้วจริง ๆ อย่าทิ้งผมไปเลย ผมอยู่ไม่ได้ ผมยอมทุกอย่างแล้วเธอจ๋า ยอมแล้วอ"ผมพูดทั้งน้ำตา เพื่อขอร้องอ้อนวอนให้เธออยู่ ผมรู้ว่าหากเธอกลับบ้นไปวันนี้ เราจะไม่ได้เจอกันอีกแน่ ผมไม่อยากถูกทิ้ง ไม่อยากให้เธอไปไหน ผมรักเธอ และรู้แล้วคำว่ารักจนยอมแลกทุกอย่างมันเป็นยังไง "....เราไม่รู้" "ฮึก...ไม่รู้ก็อยู่กับผมก่อนนะ อยู่ด้วยกัน

อันหลงมาส่งที่บ้าน ทว่าเขาก็ไม่ยอมกลับ อ้างว่าจะคุยกับพี่สาวจึงเดินไปชั้นบน พี่ ๆ รู้ดีว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ของเรากำลังมีปัญหา ทว่าก็ไม่ถามเพื่อสะกิดบาดแผลในใจฉันให้มันพรั่งพรูออกมาเป็นน้ำตา ฉันกับพี่เรานั่งคุยกัน ฉันเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นตลอดสามวันที่ผ่านมา พร้อมกับสิ่งที่เจอในวันนี้ให้พี่ ๆ รับรู้ เลิฟยูดูช็อกมาก ต่างจากกอดโอ๋ที่นิ่งงันจนผิดปกติ น่าเสียดายที่ไม่มีรูปถ่ายที่ครบทั้งสี่คน ไม่งั้นคงจะช็อกกันกว่านี้อีก"จะบอกว่าที่พวกเราสามคนมีพลังพวกนี้เป็นเพราะคำสาปที่คุณเนตรโดนน่ะเหรอ" เลิฟยูทวนอีกครั้ง "เค้าไม่แน่ใจกับของเลิฟและโอ๋นะ แต่ของเค้าน่ะใช่ " คุณเนตรคือคนเข้าพิธี บางทีคำสาปอาจจะเริ่มจากตรงนั้น"เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย แสดงว่าจริง ๆ แล้ววังอาจจะไม่ได้ถูกขายทอดตลาดไปอย่างที่พวกเราเข้าใจ มันยังอยู่แต่แค่พวกเราไม่ได้สนใจต่างหาก แล้วนี่ก็ยังมีเรื่องความสัมพันธ์ของคุณเนตรกับคุณหยางมาให้ปวดหัวอีกเหรอนี่? " เลิฟยูพูดไปนวดขมับไปขนาดแค่ฟังเรื่องราวจากฉันยังปวดหัวแทนขนาดนี้ "สมุดเล่มนั้น...กล่าวถึงอะไรบ้างนะ จ๋าลองเปิดอ่านกับพวกเราได้ไหม" โอ๋เอ่ยขึ้นบ้าง "โอ๋...ดูไม่ตกใจเลยอะ" มันแ

"...กอไหมเข้าใจแล้ว"วิญญาณพยักหน้ารับอย่างซื่อตรง ไม่อยากร้องไห้แต่ทำไม่ได้เลย แต่ความผูกพันธ์มันน่ากลัวเหลือเกิน "กอไหม...แม่ขอคุยกับพ่อหน่อยนะ พอดีแม่ต้องไปจีนกับพ่อน่ะ กอไหมไปหาพี่สวยเถอะ...เดี๋ยวพี่สวยก็จะได้กลับบ้านแล้ว " "อื้ม! คิดถึงแย่เลย เห้อ... เดี๋ยวกอไหมมาใหม่นะ" ฉันรู้ดีว่ากอไหมกำลังซ่อนความเจ็บปวดผ่านรอยยิ้ม เธอเดินออกจากห้องไป เมื่อประตูปิดสนิทลงฉันก็ปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก "เธอเป็นอะไรครับ" อ้อมแขนแกร่งสวมกอดจากด้านหลัง "ฮึก...ฮือ...เค้า...ฮึก" แค่พูดเป็นคำก็ทำไม่ได้ มันจุกไปทั่วทั้งอกจนถึงลำคอ "ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร"อันหลงกดหัวฉันให้ซุกอกแกร่งไว้ เขาเองก็คงไม่ชอบน้ำตาของฉันเท่าไหร่ และนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันร้องไห้ใส่เขาหนักขนาดนี้ "ฮึก..." "ผมได้ยินหมดแล้วครับ ไม่เป็นไรนะเธอจ๋า...ถ้าปลดปล่อยกอไหมแล้ว ผมจะอยู่ข้าง ๆ เธอ เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ " "ฮึก...ฮือ..." "ขอให้ความเจ็บปวดหายไปจากนางฟ้าของผม " สัมผัสอุ่น ๆ ถูกประทับลงที่หน้าผาก ต่อให้ตัวฉันจะต้องเจ็บแค่ไหน แต่ฉันจะไม่เห็นแก่ตัวรั้งกอไหมไว้ กอไหมคือเพื่อนสนิทคนแรกในชีวิต เป็นเพื่อน น้องสาว

"นายโอเคไหม" "พวกเราเกือบตาย ม๊าเกือบจะหนีไปได้แต่ม๊าหันกลับมาช่วยผม...ทำให้ม๊าโดนเปลวไฟจนเสียโฉม แม่บ้านในบ้านตายหมดทุกคน มีแค่ผมกับม๊าที่รอดชีวิตออกมา " "อันหลง ถ้าไม่ไหวก็พอแล้ว " มือเล็กกุมมือผมแน่น ผมจึงส่ายหัวเป็นการบอกว่าไม่เป็นไร ทุกครั้งที่นึกถึงทีไร...แม้จะเจ็บปวดแค่ไหนแต่ก็เป็นเครื่องเตือนใจที่สอนไม่ให้ผมอ่อนแอ มันทำให้ผมเข้มแข็งได้มากขึ้นทุกวัน"ฝันร้ายยังอยู่กับผม เสียงกรีดร้องขอชีวิต เสียงขอความช่วยเหลือจากม๊า ทุกวันนี้ม๊าผมกลัวการมองกระจก และควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ม๊ารักรูปลักษณ์ภายนอกของตัวเองมากในอดีตท่านเป็นถึงนางแบบชื่อดังเลยนะ พอคนที่อยู่ที่สูงตกลงมา แน่นอนว่ามันมีพวกคอยเหยียบย่ำอยู่ทุกที่...แผลของม๊ามันหนักมากแม้จะใช้การแพทย์ช่วยแล้วม๊าก็ยังยอมรับไม่ได้ สำหรับผม...ไม่ว่าจะเป็นยังไงม๊าก็คือคนที่สวยที่สุด" "นายฝันร้ายเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม" "ใช่ครับ" ต้นตอของอาการนอนไม่หลับ มันไม่ใช่เพียงแค่เรื่องผีสางใด ๆ แต่เป็นเพราะแผลในใจที่ไม่มีวันถูกลบเลือน แผลในใจที่ทำให้ม๊าของผมเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ และนี่คือสาเหตุที่ผมเกลียดป๊าจนไม่อยากจะดูดำดูดีเขาเลยแม้แต่น้อย"มีอีกเ