All Chapters of เดิมพันร้าย พ่ายรักเธอ: Chapter 71 - Chapter 80

ฉันจัดกระเป๋ารอเขา จัดหนังสือและชีทในกระเป๋า จากนั้นก็มาจัดขนมใส่ถุงกระดาษต่อ ในใจลังเลว่าควรจะให้วิเวียนดีไหม...แต่ทำเผื่อมาแล้วต่อให้เธอไม่กินหรือจะสาดคำพูดแย่ ๆ ใส่ก็ถือว่าทำทานแล้วกัน สังเกตตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะว่าครัวของอันหลง ทุกส่วนจะถูกจัดเป็นระเบียบมาก มีตู้หนึ่งที่มีขวดวางเรียงกันอยู่เกือบร้อย ถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นขวดไวน์ล่ะมั้ง เมื่อวานตอนอันหลงไม่อยู่ ฉันก็นั่งคุยกับพี่สาวในโทรศัพท์ เลิฟบอกฉันว่าต่อให้ผู้ชายจะรักเราอยู่แล้ว ก็ต้องทำให้เขาหลงรักเรามากขึ้นไปอีก เป็นวิธีการมัดใจให้อยู่หมัด! คำถามคือ...ทำยังไงอะ? ฉันต้องแซ่บขึ้นไหม หรือต้องใช้ฝีมือปลายจวักในการมัดใจ ต้องหัดเรียนรู้ในสิ่งที่เขาชอบด้วย! "ตัวพวกนี้มันแรง เธอดื่มไม่ได้หรอกครับ"แรงสวมกอดจากด้านหลังและน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยอยู่ข้าง ๆ ใบหูทำเอาฉันสะดุ้งตกใจ "อันหลงดื่มได้เหรอถ้ามันแรง" กลิ่มหอมจากสบู่อ่อน ๆ ที่ตัวของคนด้านหลังมันผ่อนคลายจนอยากหันไปซุกเลย"ครับ ไปงานเลี้ยงบ่อย ก็ดื่มบ่อย " "เค้าอยากลองอะ" "หึ ไว้ค่อยลองนะ มาหอมทีคนสวย "จู่

ผมนั่งมองคนตรงหน้าทานข้าวด้วยรอยยิ้มเอ็นดู เธอก้มหน้างุดไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาตั้งแต่ผมสอนวิชาสำคัญเสร็จไป เรานัวเนียนกันจนเกือบจะสอดใส่จริง ๆ ดีที่ผมยั้งใจทัน ไม่งั้นเช้านี้ผมคงทำให้เธอเป็นเด็กไม่ดีต้องขาดเรียน"เสื้อเลอะครับ" "!" ใบหน้าตื่นตูมเงยขึ้นมามองผมแล้วสำรวจเสื้อตัวเองด้วยท่าทางลนลานจนผมหลุดขำ "ล้อเล่นครับ" "อันหลง!" เธอทำหน้าฟึดฟัดปากยู่แก้มพองจนน่าเอ็นดู "เจ็บปากไหม...เอ หรือเจ็บข้างล่างนะ ผมสอนไปหลายนิ้วด้วย" ผมว่าผมอาจจะรุนแรงกับคนตัวเล็กไปหน่อย แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ ท่าทางของเธอมันน่ามันเขี้ยวมาก  "....ชิ เปียกขาไปหมด ผมเค้าก็ยุ่ง " "ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปกันนะครับ" ผมจับมือเล็ก ๆ ขึ้นมากดจูบเบา ๆ หลังจากที่คุยกันเมื่อคืนไปก็ทำให้ผมรู้สึกอยากเอาแต่ใจมากขึ้นอีก แค่นึกย้อนกลับไปเมื่อไม่นานมานี้ก็ทำเอาผมหน้าร้อนฉ่า สายตาเธอจ๋ามันอันตรายชัด ๆ เวลาช้อนมองกันเหมือนจะฆ่าผมเลย แล้วยิ่งตอนออรัลให้มันยิ่ง...ทำผมแทบคลั่ง  เธอเป็นนักเรียนที่ว่านอนสอนง่าย สอนครั้งเดียวก็ทำได้ดี ดีฉิบหายเลยล่ะ

Netrapat part ร่างของผู้หญิงผมขาวผิวซีดเซียวมองมาที่เราทั้งคูู่ด้วยสายตาอาฆาตแค้น ก่อนที่ฉันจะยอมหันไปเจอ ก็เป็นเพราะเสียงแว่ว ๆ ที่ได้ยินมากับสายลมว่า'กูจะฆ่ามึง' 'อย่ามายุ่งกับคนของกู' เนื้อตัวของเธอเต็มไปด้วยเลือด โดยเฉพาะที่ส่วนของปากที่ฉีกไปถึงหู ถ้าไม่ไปทำใครตาย ก็ต้องโดนเล่นของใส่ "อันหลง...กลับบ้านกัน" ฉันหมดอารมณ์จะกินขนมไปทันที เจอผีตัวเป็น ๆ มาในสภาพสยดสยองขนาดนี้ ใครกินลงก็คงเก่งแล้ว "บ้านเธอใช่ไหม" "อื้อ" อันหลงไม่ถามอะไรเพิ่ม และเขาก็พาตรงมาที่รถแล้วก็พากลับบ้านเลยทันที ว้าวุ่นใจอีกแล้ว ก็รู้แหละว่าครอบครัวของอันหลงค่อนข้างมีปัญหากันภายในแต่ถ้ามันถึงขั้นมีการเล่นของใส่กันฉันว่ามันรุนแรงมากจริง ๆ แล้วพี่เฟยหงล่ะ...ร่างของเธออยู่ที่นั่น ท่ามกลางความอันตราย ความบาดหมางของคนในนั้น ต้องรีบทำอะไรสักอย่างแล้วสิ ขืนช้ากว่านี้...สิ่งที่พวกมันต้องการให้เกิดขึ้นคงจะเป็นจริงแน่ ๆ "เธอครับ ถึงแล้วนะ" เสียงขอ

"อย่าใช้คำว่าหน้าเหมือน ให้ใช้คำว่าคนเดียวกันเลยดีกว่า " "คนในรูปชื่อ...หยางหมิง ส่วนผู้หญิงชื่อ เนตรดารา และเด็กในรูปก็ชื่อ...กอไหม" "ฮะ!?" ความบังเอิญที่เกิดขึ้นนี้ฉันมั่นใจว่าทุกอย่างมันเกี่ยวโยงกันแบบมีที่มาที่ไป แต่เราจะค้นหาเจอได้ยังไงก็ในเมื่อคนที่รับรู้ล้วนมีแต่คนที่จากไปแล้ว ฟังจากเรื่องเล่าคร่าว ๆ ที่วิญญาณของคุณตาที่โรงแรมเล่าให้ฟังมันก็น่าเศร้าอยู่หรอก ครอบครัวสุขสันต์ที่จู่ ๆ สองสามีภรรยาก็หย่าร้างกันเพราะความไม่เชื่อใจ แล้วก็ตายจากกันในเวลาต่อมา จะถามอะไรกอไหมก็ไม่ได้เพราะเธอไม่เล่าให้ฟังแน่ ๆ ฉันมีความรู้สึกผูกพันธ์กับกอไหมน่ะไม่แปลก เพราะเธอเกี่ยวข้องกับครอบครัวของฉัน...แต่มีอันหลงมาเกี่ยวด้วย แสดงว่ามันมีเบื้องหลังในอดีตบางอย่างที่เรายังไม่รู้ "กอไหมอยู่มาตั้งแต่รุ่นของคุณชิชากร แต่พวกเราก็ไม่ใช่สายเลือดแท้ ๆ ของท่าน เพราะงั้นมันยากที่จะหาชาติกำเนิดที่แท้จริงของกอไหม" "จะว่าไป วังของคุณชิชากร คุณตาขายไปนานแล้วหนิ" พอพูดถึงวังแล้วฉันก็เคยได้ไปเหยียบอยู่ครั้งหนึ่งก่อนจะถูกขายไป แต่นั่นมันตอนเด็กมาก ๆ แถมนามสกุลยังถูกเปลี่ยนอีกต่างหาก และวันนั้นเป็นคร

"พี่เฟยหงถามถึงอันหลงด้วย" "แล้วอยู่ไหนเหรอครับ? " "เล่นกับกอไหมอยู่ข้างบนนู่นน! ให้เค้าเดินไปเรียกให้ไหม" "ไว้ก่อนครับ กินข้าวเยอะ ๆ เลยเธอจ๋า" ผมบอกพลางตักฟักจากถ้วยแกงจืดใส่จานให้เธอ เธอจ๋าชอบกินฟักมาก ๆ เธอ บอกว่ามันหวานและเข้ากับน้ำซุปได้ดี "ฝีมือเค้ากับเลิฟยูอร่อยไหม" "อร่อยครับ แฟนผมเก่ง" เก่งจริง ๆ นั่นแหละ ทำอะไรก็อร่อยไปหมดเลย "แล้วอันหลงโอเคใช่ไหม เป็นไงบ้างเหรอ" "ก็...โอเคครับ" ผมไม่อยากเล่าเรื่องเฉินหลงให้เธอฟังแล้วหนักใจ และยิ่งผมไปต่อยมันมาอีกเธอจ๋าคงไม่ชอบให้ผมใช้กำลัง แต่ผมทนไม่ได้จริง ๆ ที่มันพูดจาหมา ๆ ใส่เธอแบบนี้ ผมกุมมือเล็กที่วางไว้ ผมไม่สนใจว่าใครจะคิดยังไง ก็ผมรักของผมมาตลอดสองปีนี่ กว่าจะได้คบกันมันไม่ง่ายเลย ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่มีทางปล่อยเธอหลุดมือไปเด็ดขาด เธอจ๋ามีคนเดียว และเธอเป็นของผม "อันหลง...มือโดนอะไรบาดเหรอ?" ดูเหมือนว่าบาดแผลจากเศษกระจกครานั้นจะไปสะดุดตาของเธอจ๋าเข้า "โดนกระจกบาดนิดหน่อยครับ ไม่เป็นไร" "เป็นสิ! กินข้าวเสร็จเดี๋ยวเค้าทำแผลให้นะแล้วค่อยกลับห้องอันหลงนะ" "ไม่ให้ผมนอนนี่เหรอ?" "เค้าบอกพี่แล้วล่ะว่าอาจจะไปนอ