《เดิมพันร้าย พ่ายรักเธอ》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

"!" ไม่ได้! อันหลง มึงทำแบบนี้กับพี่เธอไม่ได้!แค่ได้จับก็ถือว่าโลภมากแล้ว เผลอ ๆ เป็นไอเหี้ยอีก เพราะเธอไม่ได้อนุญาตด้วยตอนแรก ราวกับว่ามีความคิดฝ่ายดีกำลังแย้งในการกระทำเหี้ย ๆ ของผมอยู่ทั้งที่เมื่อเช้าผมก็รุกล้ำร่างกายเธอไปนิดหนึ่ง ผมลุกขึ้นและปล่อยทุกอย่างทันทีแล้วนั่งหันหลังให้เธอแทนเพื่อที่จะสงบสติอารมณ์ตัวเอง จากนั้นก็คว้าทิชชู่อยู่หัวเตียงมาซับเลือดที่ไหลออกทางจมูก เขินอะ พี่เธอแม่งยิ่งกว่าที่ผมจินตนาการไว้ เธอสวยมาก สวยจนผมจะบ้า เธอยั่วผมสุด ๆ เหมือนตั้งใจอ่อยกันเลยทั้งที่คนที่อ่อยคือผมต่างหาก! "เด็กน้อยคิกคิก"คนตัวเล็กสวมกอดผมจากด้านหลังแล้วหัวเราะเยาะชอบใจทั้งยังดันหน้าอกถูไถกับหลังผมอีก จะบ้า...ผมจะตายอยู่แล้ว โคตรปวด โคตรทรมาน พอเห็นกางเหงตัวเองที่นูนออกขนาดนี้ผมไม่คิดเลยว่าเธอจ๋าจะเป็นสารกระตุ้นอารมณ์ผมได้เก่งมาก "เธอแกล้งผม" "เค้าก็ไม่ได้ห้ามเธอนี่" "..." เธอรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา แม่งเอ้ย ตายคาอกผู้หญิงแน่อันหลง "แล้วทนทำไม พ่อคนความอดทนสูง" น้ำเสียงหยอกล้อกระซิบข้าง ๆ ใบหูราวกับกำลังเชิญชวน "ถ้าผมทำ ผมไม่หยุดแล้วนะเธอ ผมจะทำจนกว่าผมจะอิ่มเลย เธอไหวไหม

'ห้ามผิดสัญญา ห้ามทำเธอเจ็บปวดหรือเสียใจ ' '...' 'หากซ้ำรอยกับอดีตอีกครั้งฉันจะซ่อนเธอไว้ให้ไกลจากคุณ' 'นี่คือโอกาสครั้งสุดท้ายของคุณ หยางหมิง' 10.30 น. ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความฝัน...มันเป็นฝันแปลก ๆ ที่มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดแต่ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นใครทั้งยังมาเรียกผมว่าหยางหมิงอีก มองไม่เห็นหน้าว่าเป็นใคร รับรู้เพียงแต่ความโศกเศร้าเสียใจที่แสนจะเจ็บปวดในความรัก น่าแปลกที่ผมดันรู้สึกเหมือนตัวเองคือผู้ชายที่กำลังถูกผู้หญิงคนนั้นต่อว่า "อื้อ..." คนในอ้อมแขนขยับตัวเล็กน้อย ผมจึงละความสนใจจากความฝันนั้นแล้วมาให้ความสนใจกับคนที่หลบปุ๋ยในอ้อมแขน ผมกดจูบลงไหล่เล็กด้วยความรักไคร่ ตื่นมาแล้วก็เหมือนกลับมามีสติเต็มร้อย ผมกินเธอจนตัวช้ำจริง ๆ รอยบนตัวเธอน่ะหลักฐานชั้นดีเลย ใครมันจะไปอดทนไหว เมื่อคืนผมห้ามตัวเองไม่อยู่ ยั้งตัวเองไม่ได้ เธอสวยมาก ยิ่งมองเธอมุมไหนก็สวยสะกดตา ใบหน้าขี้งอนที่ส่งเสียงครวญครางอยู่ใต้ร่างมันทำให้ผมรู้สึกไม่อิ่มสักที กว่าผมจะยอมหยุดจริง ๆ คือหกโมงเช้า บนร่างกายบางเต็มไปด้วยรอยกัดและรอยดูด ผมพยายามทำรอยอยู่ใต้ร่มผ้าที่สุด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเผลอแสดงความเ

13.00 น. ผมมาส่งเธอที่คณะกว่าจะยอมปล่อยให้ลงจากรถผมก็ต้องขอกำลังใจโดยการจุ๊บอยู่นาน วันนี้เธอคงจะขอกลับบ้านแล้ว แค่คิดก็เฉาแล้วล่ะ วันนี้ผมอารมณ์ดีมาก มากพอที่จะทำให้เฉินหลงมันมองผมด้วยสายตาเคียดแค้นเอาเรื่องขนาดนี้ หลังจากที่เมื่อวานผมได้ต่อยมันไปวันนี้มันคงจะแค้นจนไฟลุกท่วมหัว แต่... มันไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว ข้างหลังมันมีผู้หญิงที่ดูเหมือนจะไม่ใช่คนยืนอยู่ สภาพโชกเลือด ตาแดงก่ำปากฉีกไปถึงหู "นี่มันเรื่องอะไรวะ..." ถ้าผมจำไม่ผิด ที่เธอจ๋าทักเมื่อวานคงจะเป็นตัวนี้ และผมคุ้นหน้าเธอมาก หน้าเหมือนแฟนเก่าไอเฉินหลงเลย ผมเจอเธอบ่อย ต่อให้รูปลักษณ์จะหน้ากลัวขนาดนี้แต่ที่จำได้แม่นคงเป็นกำไลหยกที่ข้อมือ ซึ่งเป็นของตระกูลหยาง ทุกอย่างกำลังเริ่มแล้วเหรอ? "มองกูทำไม หึ กลัวกูเอาเรื่องที่มึงต่อยกูไปบอกป๊าเหรอ?" "เปล่า....กูขอเสือกหน่อย แฟนเก่ามึงที่ชื่อ...ริสานี่ ไปไหนวะ" ผมถามตรง ๆ ก็เพราะอยากรู้เฉยๆ ไม่ได้จงใจจะกวนตีน แต่ก็ลืมไปว่าคนแบบมันก็ไม่คิดถึงผมในแง่ดีหรอก "ไออันหลง!" "เป็นเหี้ยไรจู่ ๆ ก็โมโห มึงมีปัญหาด้านอารมณ์ก็ไปรักษานะไอเฉินหลง!" "ถ้ามึงเอ่ยถึงผู้หญิงสารเลวคน

"อื้อ ไม่งอแงหรอก" "เธอชอบงอนแล้วไม่ค่อยพูด ผมก็ห่วงน่ะสิ" ฉันไม่รู้ตัวหรอกว่าตัวเองเป็นแบบนั้น "เปล่านะ เค้าไม่ได้ขี้งอน แต่ถ้าเธอเมินเค้า เค้าจะงอนแน่ ๆ" "ใครจะกล้าเมินแมวดื้อตัวดีล่ะครับ" "แล้วจะยุ่ง...นานไหมอะ คือเค้ากลัวไม่ได้เค้าท์ดาวกับเธอ" ครั้งแรกของการมีแฟนเชียวนะ ก็อยากมีโมเม้นท์ดี ๆ น่ารัก ๆ ไว้เยอะ ๆ แต่แฟนฉันดันเป็นนักธุรกิจที่ยุ่งมาก ๆ บางวันเขาก็รับโทรศัพท์อยู่บ่อยครั้ง บางวันก็ลาเรียนเพราะต้องไปกลับที่จีน เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ก่อนคบกัน แต่อันหลงไม่เคยละเลยฉันแม้แต่น้อย "ก็เดือนกว่า ๆ ครับ ผมต้องบินกลับจีนด้วยหลังสอบเสร็จ แต่จะพยายามหาเวลาว่างมาหาเธอแน่นอน มันมีปัญหากับฝั่งจีน เรื่องของพี่เฟยหงนี่แหละครับ" เขากล่าวด้วยใบหน้าเฉยชา แต่แววตาปิดถึงความหนักใจไม่มิดจนฉันนึกห่วง "อื้อ ๆ " ใจแป้วรอนิดหน่อยแฮะ คงจะได้ฉลองเทศกาลกับครอบครัวเหมือนเดิมล่ะมั้ง แต่ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจเขา "อ้อนจัง อ้อนผมตั้งแต่เมื่อคืน ความอดทนผมมีจำกัดนะ" แค่ฉันจับมือเขามาจุ๊บมาซบ อันหลงก็หาว่าฉันอ้อนอีกแล้ว "เมื่อคืนมันอยากอ้อนนี่ อยากให้เธอโอ๋ เธอโอ๋แล้วมีความสุข ตอนนี้อยากอ้อน

ผมอุ้มคนตัวเล็กออกมาจากห้องน้ำหลังจากจบบทรัก โดยที่อาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อย คนตัวเล็กหลับคาอกผมไปตั้งแต่เสร็จรอบที่สาม ไม่อยากรังแกเธอเยอะ ลำพังต้องมากลั้นเสียงครางก็น่าสงสารจะแย่ แค่สามรอบเธอก็ขาสั่นจนยืนไม่ไหว ผมวางร่างเล็กลงบนเตียงเบา ๆ อย่างทะนุถนอมจากนั้นก็ห่มผ้าให้ถึงอก ก่อนจะบรรจงจูบลงหน้าผากมนอย่างรักไคร่ "รักนะครับ" หลับปุ๋ยแก้มป่อง ทำเอาผมเอ็นดูเหลือเกิน เธอเป็นคนน่าทะนุถนอมมาก แต่ทุกครั้งที่เราแนบชิดกัน ผมก็ไม่สามารถหักห้ามใจได้เลยสักครั้ง อยากขย้ำให้แหลกคามือ อยากทำให้ทุกส่วนมีแต่ร่องรอยของผมที่ทำไว้ หวง และอยากให้เธอมีผมในสายตาคนเดียวเท่านั้น ผมสามารถนั่งมองหน้าเธอได้ทั้งวันทุกอากัปกิริยา ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตามหรือแม้กระทั่งแค่นอนหลับ เธอก็ยังทำให้ผมละสายตาให้ห่างออกไปไม่ได้เลย "ก๊อก ๆ กอไหมเข้าไปน้า"เสียงจากหน้าประตูดังขึ้นพร้อมกับการปรากฎตัวของวิญญาณที่เรียกผมว่าพ่อตั้งแต่แรกเจอ หน้าตาก็คล้ายผม แถมยังรู้สึกผูกพันธ์อีก มันแปลกชะมัด ถ้าเธอ