《เดิมพันร้าย พ่ายรักเธอ》全部章節：第 101 章 - 第 110 章

Netrapat part ตื่นขึ้นมาอีกที ฉันก็อยู่ในห้องนอนของใครบ้างคน...ฉันดีดตัวลุกด้วยความตกใจแล้วหันไปมองรอบ ๆ ห้อง กรอบรูปบนโต๊ะข้างเตียงทำให้ฉันสามารถระบุชื่อเจ้าของห้องได้ทันที...นี่คือห้องนอนของคุณเนตรดารานี่!? ชุดยังคงเป็นชุดเดิมกับเมื่อวาน และมีชุดเดรสตัวใหม่ที่แขวนอยู่ตู้เสื้อผ้า เดรสตัวนี้...คงจะเป็นของคุณเนตรดาราสินะ เพราะนี่ไม่ใช่ชุดที่คนปัจจุบันนิยมใส่กันนัก อีกอย่างเดรสนี้เป็นตัวเดียวกันกับในกรอบรูปข้างหัวเตียงเลยฉันมึนงง สับสนไปหมด ความฝันเมื่อครู่มันไม่ใช่แค่ฝัน แต่มันคือฝันที่เกิดจากเรื่องจริง...เพราะความไม่เชื่อใจ ทั้งคู่ถึงได้มีจุดจบแบบนี้ ภาพมันตัดไปมาจนฉันยังมึน ๆ พอสมควร เหตุการณ์มันรวบรัดแต่ฉันก็เข้าใจสถานการณ์ของทั้งคู่ คุณหยางหมิงเป็นอย่างที่อันหลงเคยเล่า การกระทำแต่ละอย่างของเขานี่ทำให้ฉันโกรธแทนคุณเนตรดาราเสียด้วยซ้ำ แต่ก็อดสงสารเขาไม่ได้...ฉันไม่รู้ว่าเขาตายเพราะฆ่าตัวตายจริง ๆ ไหม หรือตายเพราะอะไรฉันนั่งย้อนความทรงจำของตัวเองว่าทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ จำได้ว่าหลังจากออกจากภัตตาคารมา ก็หาจักรยานไม่เจอจึงเรียกแท็กซี่แทน แล้วก็...มาโผล่ในห้องนี้แบบงง ๆ ฉันเดินออก

ฉันโทรหาอันหลงไม่ติด ทักไปเขาก็ไม่อ่าน จนเริ่มน่าเป็นห่วงมากจริง ๆ อีกอย่างก่อนหน้าฉันทักไปขอห่างกับเขาเพื่อขอทบทวนกับตัวเองอีก ไม่รู้ว่าอันหลงจะเสียใจมากหรือเปล่า "โอ๋!เลิฟ เดี๋ยวเค้ามานะ เอ้ย! เลิฟ ไปส่งเค้าหน่อยได้ไหม เค้าขอไปหาอันหลงก่อน" ไม่รู้ว่าอันหลงอยู่ที่ห้องหรือเปล่าหรืออยู่บริษัทกันแน่ ทักหาก็ไม่ตอบโทรไปก็ไม่รับ พอเลื่อนอ่านแชทก่อน ๆ ตลอดสามวันที่ผ่านมา ฉันก็เริ่มรู้สึกผิดทันที 'ผมขอโทษ เธอกลับมาหาผมได้ไหม' 'ไปไหน เป็นห่วง' 'ผมดท้อเอส ผมผิดสเอว' 'ขอโทษ' 'ขอโท่' 'เทอจ๋า ผมคิดถุว' 'ไม่เลิดกัยผทนะ' บางประโยคก็อ่านไม่ออกเลยว่าเขาพิมพ์อะไรมาบ้าง ไหนจะพี่เฟยหงตัวปลอมที่ฟื้นขึ้นมาอีกอันหลงจะเครียดขนาดไหนกัน เพราะอันหลงคือทายาทจริง ๆ ที่เหลืออยู่ ทุกความคาดหวังและกดดันจึงมาลงที่เขาหมด ฉันยอมรับว่ายังเป็นห่วงเขา แต่ความเจ็บปวดที่ฉันได้รับมันก็ยังเต็มหัวใจไปหมด "เคลียร์กันดี ๆ นะจ๋า อ

"ไปกินข้าวกันเถอะ" เธอไม่ทำตามที่ขอทว่ายังหลีกเลี่ยงอีกด้วย ผมยอมตามเธอออกไปกินข้าวที่โต๊ะอาหาร พอได้กลิ่นข้าวต้มหอมกรุ่นก็อยากจะทานทีเดียวให้หมด ผมคิดถึงอาหารฝีมือเธอจ๋ามาก ๆ กินที่ไหนก็ไม่เอาอร่อยเท่าฝีมือเธอแล้ว "อร่อยจัง อร่อยมาก ๆ "ผมรีบกินข้าวให้หมดถ้วย ทำตัวเป็นเด็กดีของเธออีกครั้ง อยากให้เธอรักและเอ็นดูเหมือนเมื่อก่อน กลัวจัง กลัวเธอบอกเลิก ผมรับคำคำนั้นไม่ไหวอีกแล้ว มันเจ็บปวดแทบขาดใจ "กินเสร็จก็กินยา" "เธอปลอดภัยดีใช่ไหมครับ" ผมถามด้วยความเป็นห่วง "กินเสร็จเดี๋ยวคุยกันนะ" ทว่าเธอก็ไม่ตอบเช่นเคย "ไม่ให้ขอห่างไม่ให้บอกเลิก" ผมชิงพูดตัดหน้าเธอไว้ ถ้าเธอพูดแบบนี้ออกมาผมคงแตกสลายจริง ๆ แค่สามวันที่ผ่านมาก็ทรมานจะแย่แล้ว "อันหลงไม่มีสิทธิ์มาขอร้องเรานะ" และแล้วคำพูดของเธอก็ทำให้ผมต้องก้มหน้างุด พอกินข้าวกินยาเสร็จผมก็ชิงอุ้มคนตัวเล็กมานอนกอดบนเตียง

"อย่ามาจับ" เสียงของเธอนิ่งสนิท แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในใจของผม "สิ่งที่นายทำเมื่อคืน มันไม่ใช่ความรักอันหลง... นายแค่ใช้เซ็กส์มาผูกมัดเค้า นายรู้ว่าเค้าใจอ่อน รู้ว่าเค้ารักนาย นายเลยใช้จุดนี้มาบังคับล่วงเกินร่างกายของเค้าเพื่อให้อภัยนายใช่ไหม? มันเห็นแก่ตัวที่สุด!""..." ผมบื้อใบ้ พูดอะไรไม่ออก ร่องรอยสีกุหลาบสะพรั่งทั่วเรือนร่างขาวผ่องที่ผมเคยภาคภูมิใจนักหนาในตอนแรก บัดนี้มันกลับกลายเป็นหลักฐานตอกย้ำความป่าเถื่อนของผมเอง ใช่... เมื่อคืนผมขาดสติ ยามเห็นเธอทำท่าจะตัดใจจากผม ร่างกายมันก็ขยับไปเองตามสัญชาตญาณดิบที่กลัวการสูญเสีย โดยลืมคิดไปว่าความเจ็บปวดจากสัมพันธ์สวาทที่ไม่ได้เกิดจากความยินยอมพร้อมใจร้อยเปอร์เซ็นต์ มันจะสร้างบาดแผลให้เธอขนาดนี้"เค้าเจ็บ..." เสียงอ้อมแอ้มแผ่วเบาเล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากบางที่บวมเจ่อ "เจ็บทั้งตัว... แล้วก็เจ็บที่ใจด้วย นายหลอกให้เค้ารักแทบตาย สุดท้ายก็เห็นเค้าเป็นแค่สิ่งของที่อยากจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ""ผมขอโทษ..." ผมทำได้เพียงเอ่ยคำเดิม ๆ ซ้ำ ๆ น้ำตาของลูกผู้ชายที่ใครต่างก็บอกว่าแข็งแกร่งอย่าง 'หยาง อันหลง' ไหลซึมลงบนผิวไหล่

ห้องประชุมใหญ่ที่มีทั้งเหมยฮวา เฉินหลง และบอร์ดบริหารที่สำคัญในตระกูลหยาง ตัวแทนจากตระกูลลี่ กำลังนั่งรอผมอยู่ และคนที่นั่งใกล้ป๊าที่สุด...คือ เฟยหง ชุดกี่เพ้าสีดำที่เธอไม่เคยใส่ แววตาที่ว่างเปล่าที่ผมไม่เคยเห็น...และรอยยิ้มที่เยือกเย็น เธอหันมามองผม ภาพที่ทับซ้อนขึ้นมานั้น...คือผีที่อยู่ในห้องของเฟยหงมาตลอดต่างหาก เห็นสภาพมันแล้วอาหารที่ทานมาแทบตีขึ้นออกมาจากทางปาก ทั้งเน่าเปื่อยและเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดและหนองผมเดินไปนั่งลงข้าง ๆ เฟยหง และรับรู้ได้ถึงไอเย็นที่ถูกส่งมาจากเธอ "ยินดีต้อนรับการกลับมาของ หยาง เฟยหง ลูกสาวเพียงคนเดียวของฉัน" "ขอบคุณค่ะป๊า " "แม้จะเพิ่งฟื้นแต่แกก็ต้องทำหน้าที่ให้ดี อย่าพลาดอีก ฉันจะให้อันหลงขึ้นมาช่วยแกดูแลทุกอย่าง " "ไม่ค่ะ หนูไม่ต้องการค่ะป๊า...ป๊าบอกไม่ใช่เหรอคะ ว่าอันหลงน่ะสร้างแต่ปัญหา หนูว่าให้เฉินหลงขึ้นมาน่าจะเหมาะสมกว่านะคะ" เธอปฏิเสธทันที และยังมีท่าทีแข็งกร้าวจนหลุดคาแร็คเตอร์ของเฟยหงไปซะไกล พี่สาวผมไม่ยอมใคร มักใช้คำพูดกดดันมากกว่าแซะต่อหน้า แค่นี้ก็เห็นแล้วว่ามันสอบตกในการปลอมตัวเป็นเฟยหงแล้ว"แกว่าไงอันหลง" ป๊าหันมาถามผม เพราะสิทธิ์