《เดิมพันร้าย พ่ายรักเธอ》全部章節：第 121 章 - 第 130 章

Netrapat part หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็มานั่งหมดแรงอยู่บนเตียง ทำไมนะ ทำไมฉัรไม่เคยปฏิเสธอันหลงได้สักรอบเลย ยอมปล่อยให้เขาทำตามใจและตัวเองคล้อยตามอยู่เสมอ"ผมเลือกชุดให้ไหม?" เขาถามพลางเดินมานั่งข้าง ๆ ฉัน "เราเลือกเองได้" ฉันตอบปัด แล้วรีบเดินไปหยิบชุดในตู้เสื้อผ้ามาสวม พอแต่งตัวเสร็จคนตัวหนาก็ดึงฉันลงไปนั่งบนตักด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ขนาดมีคดีติดตัวยังไม่สลด หาเรื่องแตะเนื้อต้องตัวได้ตลอด! สำนึกผิดจริงหรือเปล่าเถอะ ก็เพราะฉันรักเขานี่แหละพอเห็นเขาร้องไห้ก็ใจอ่อนยอมให้มาอยู่ใกล้ กำแพงที่มีก็เลือนหายไปราวกับเขาไม่เคยทำผิดมาก่อน "ตัวหอม" "ยุ่ง" "รักเธอนะ" "เราไม่รักนาย" ฉันกลั้นใจพูดคำนี้ออกไป และรู้ดีว่าเขาอาจจะเจ็บปวดกับคำนี้ขนาดไหน "เดี๋ยวก็รักใหม่ ผมจะรอเธอ" พูดดีไปเถอะ ก๊อก ๆ ๆ "กอไหมน้า ขอเข้าไปเล่นด้วยหน่อย" "เข้ามาเลยกอไหม" ฉันส่งเสียงตอบกลับไป จากนั้นประตูก็ถูกเปิดเข้ามาโดยวิญญาณเด็กตัวน้อยที่กอดตุ๊กตาหมีตัวโปรด "ทำไมแม่จ๋านั่งบนตัวพ่อจ๋าอะ"เด็กน้อยถามด้วยความสงสัย ฉันจึงคิดว่าท่านี้ไม่ดีเท่าไหร่ที่เด็กจะเห็นจึงขืนตัวออกจากอ้อมกอดของคนตัวโตแต่มันก็ไม่เป็นผล "พ่ออยา

วันนี้มีนัดกับคุณโรเซน เธอติดต่ออันหลงมาบอกว่าอยากขอโทษฉันอย่างเป็นทางการที่ลงมือทำร้ายร่างกายไปในวันนั้น ฉันเองก็เช่นกัน แม้ความสัมพันธ์ของฉันกับแนหลงในตอนนี้จะยังตึงเครียดและมีแต่เรื่องงาน ทว่าฉันไม่อยากให้เรื่องส่วนตัวมันมาทำให้ทุกอย่างวุ่นวาย ไว้จบทุกอย่างแล้วจะคิดบัญชีย้อนหลังมันก็ได้อยู่ดี เมื่อมาถึงร้านอาหารหรูชื่อดัง ฉันก็เกาะแขนเขาเดินเข้าไปด้วยความเกร็ง เพราะไม่เคยมาร้านหรู ๆ แบบนี้ มันก็ทำตัวไม่ถูก โต๊ะที่จองเป็นห้องส่วนตัววีไอพี เพราะอันหลงกลัวฉันมีข่าวติดไปกับลูกพี่ลูกน้องของเขาที่เป็นดารา อีกอย่างก็คงมีเรื่องสำคัญจะพูดคุยด้วย "สวัสดีค่ะ"ฉันยกมือไหว้หญิงสาวที่นั่งรออยู่ด้วยความประหม่า ใบหน้าหมวย ผิวขาว ตาคมเฉี่ยว ผอมเพรียวและหุ่นดี การแต่งายที่เต็มไปด้วยของแบรนด์เนมบ่งบอกฐานะ เธอสวยมากเหมือนนางฟ้าเลย เธอมองฉันไม่วางตาจนฉันเกร็งแทบจะหายใจไม่ทั่วท้อง "你好~妹妹...你很可爱！(สวัสดีน้องสาว...เธอน่ารักมาก!)" เธอลุกขึ้นมาแล้วผายมือให้ฉันนั่งลงฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้มกว้างจนฉันตกใจ ต่างจากวันนั้นโดยสิ้นเชิง "โรเซน แฟนฉันกลัวเธอหมดแล้ว" อันหลงเอ่ยขึ้นเสียงดุ แล้วพาฉันนั่งลงฝั่งตรง

เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านเพียงไม่นาน มือหนาก็กำเข้าหากันแน่นจนฉันต้องแตะหลังมือเบา ๆ "โรเซน วันนี้เธออย่ากลับโรงแรมตัวเองเลย" "ทำไม?" "คอนโดที่ฉันอยู่มันมีห้องว่าง พี่ฉันซื้อให้ทั้งชั้นเป็นของขวัญ เธอไปพักที่นั่นก่อนดีกว่า เดี๋ยวฉันไปส่ง ใกล้กว่าด้วย เดี๋ยวฉันจ่ายค่ามัดจำที่เธอเสียไปให้ " "อะไร ฉันงง" "ทำตามที่ฉันบอกแล้วเธอจะปลอดภัย บอกคุณคริสเตียนให้ระวังตัว แล้วมาที่คอนโดฉันซะ " "อืม ได้" โชคดีที่พี่โรเซนตอบตกลงอย่างง่ายดาย น่าเสียดายที่พลังของฉันมันถูกปิดกั้นจากอันหลงไปตั้งแต่เรามีอะไรกัน ฉันจึงไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเขาบ้าง แต่ลางสังหรณ์ของฉัน มันกลับบอกว่ามีเรื่องร้ายจะเกิดขึ้นกับอันหลง หลังจากเราทานข้าวเสร็จอันหลงก็ขับรถไปส่งพี่โรเซนที่คอนโดของเขาก่อนจู่ ๆ ท้องฟ้าสีครามที่เคยสดใสก็กลายเป็นเมฆครึ้มสีเทาเข้ามาปกคลุม ออกรถมาได้เพียงครึ่งทางสายฝนก็กระหน่ำเทลงมา ทั้งเสียงฟ้าร้องก็ดังลั่นสนั่นจนฉันต้องกุมมืออันหลงไว้เพื่อคลายความกลัวให้เขา"อันหลง นายแวะจอดดีไหม ฝนตกแรง ฟ้าก็ร้องอีก" "ผมไหวครับ" เมื่อเขายืนยันแบบนั้นฉันจึงไม่แย้งอะไร Mercedes-Benzเปลี่ยนเส้นทางไปยังอีกเส้

"กรี๊ดดดด!! ปล่อย!" แม้จะพยายามขัดขืนแต่ฉันก็สู้แรงที่มากกว่าของผู้ชายไม่ได้ มันฉุดกระชากร่างของฉันออกจากทางหน้าต่าง ทั้งเศษกระจกที่บาดลึกไปที่แขน เสื้อผ้า และขา แรงของมันเหนือมนุษย์ด้วยซ้ำ "ร้อน!" แม้จะจับตัวฉันจนกระชากออกมาได้สำเร็จแต่มันก็ต้องปล่อยฉันลงกับพื้นเพราะอะไรบางอย่าง สายฝนที่ตกลงมาทำให้ฉันมองไม่เห็นทาง แค่จะลืมตาก็ยังทำไม่ได้ ได้แต่พยายามฝืนจะลุกขึ้นและวิ่งหนีแต่ก็ไม่สำเร็จ "อึก!แค่ก ๆ ปล่อย!" เพราะมันใช้เชือกรัดคอฉันไว้ ยิ่งฉันพยายามจะดิ้นแรงมัดจากเชือกก็ยิ่งมากขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก "แค่ก ๆ !" "พี่เธอ!" "อยากให้มันรอด มึงก็ยิงตัวตายซะ หยาง อันหลง หรืออยากให้มันตายไปกับมึง"มันกดตัวฉันลงแล้วใช้เท้าเหยียบหลังไว้ ฉันไม่อยากเป็นจุดอ่อนของเขา ยิ่งมีแรงดึงมากขึ้น ฉันก็ยิ่งหายใจไม่ออก และแรงในการขัดขืนก็ยิ่งหมดลง สายตาที่พร่ามัวเหลือบไปเห็นร่างของคนรักที่ถือปืนจ่อหัวตัวเองอยู่และสายตาของเขาก็มองมาที่ฉันด้วยความเจ็บปวด "ปล่อยเมียกู!" "มึงก็ตายซะสิ หยาง อันหลง น่าสมเพชจริง ๆ ที่มึงคิดจะตายเพราะกลัวผู้หญิงคนนี้เจ็บ" "หึ ถ้ามึงจะคิดแบบนั้นก็ตามใจ ถ้าเมียกูเป็นอะไรไป...

Anlong part "มังกรหวงไข่ ก็ยังไม่น่ากลัวเท่า มังกรหวงเมียแบบ หยาง อันหลง" เสียงแซวจากโรเซนมันดังจนผมต้องใช้สายตาปราม เพราะกลัวจะรบกวนจนตัวเล็กที่หลับปุ๋ยจากความเหนื่อยล้าไปแล้ว สติผมแทบจะหลุดทันทีเมื่อเห็นว่าเธอจ๋าถูกทำร้ายยังไง พวกมันกระโจนเข้าใส่ผมจนผมไม่ทันระวัง และไม่ทันหันไปสังเกตว่ามันเล็งเมียผมไว้ พอเป็นคนที่ต้องสู้กับร่างที่โดนผีสิง มันเหนื่อยกว่าปกติ ยิงปืนไปเท่าไหร่พวกมันก็ไม่ตายมีแต่จะลุกขึ้นมากระโจนใส่เปหมือนซอมบี้ แม้ฝนจะตกหนักแต่ผมกลับได้ยินเสียงสวดจากปากเธอจ๋า และนั่นช่วยทำให้พวกวิญญาณร้ายหลุดจากร่างพวกมัน และกลับไปล้มตายเหมือนศพปกติ ยิ่งใช้สายตากวาดมองบาดแผลบนเรือนร่างของคนที่ผมรัก ก็ทำให้ผมทั้งเจ็บใจและโกรธพวกมันจนอยากจะฆ่าให้ตาย "ดูท่า...นายจะรักเมียมาก ผู้หญิงคนแรกที่ทำให้น้ำแข็งในหัวใจนายละลายเลยหรือเปล่า" "ถ้าไม่ให้ฉันรักเมีย จะให้ไปรักใคร? พวกเหี้ยนั่นที่นอนตายกลางถนนหรือไง" "ฉันแค่แปลกใจ นายไม่เคยสนใจใคร แต่กับคนนี้..นายทั้งหวง ทั้งห่วง ทำทุกอย่างให้เธอปลอดภัย แค่พวกมันขู่นายก็เอาปืนจี้ตัวเองรอแล้ว นี่...อยากโดนลบจากตระกูลเหรอ" "แค่ทำให้พวกมันตายใจ ใคร