《เดิมพันร้าย พ่ายรักเธอ》全部章節：第 131 章 - 第 140 章

เมื่อมาถึงคอนโดผมก็สั่งพนักงานให้จัดการห้องว่างบนชั้นของผมให้โรเซน จากนั้นก็แยกกันไปพักผ่อน สิ่งแรกที่ทำคือจับยัยคนสวยอาบน้ำสระผมเพราะเดี๋ยวจะไม่สบาย ช่วยเธออาบน้ำอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้โดนบาดแผล แล้วก็ช่วยสระผมให้อีกด้วย พอแต่งตัวเสร็จผมก็มานั่งมองคนสวยที่นั่งทาครีมทาแป้งเหมือนทุกวัน ทำให้ภายในห้องมันฟุ้งไปด้วยกลิ่นหอมของเธอ ผมก็อาสาทำหน้าที่แฟนที่ดีเอาไดร์มาเป่าผมแล้วใช้หวีหวีให้จนแห้งสนิท ชุดนอนกระโปรงของเธอจ๋าเหมือนชุดนอนเจ้าหญิง...แต่มันถอดง่ายนะ ลูบก็ถนัดมืออีก "กอดหอมรอบที่ n ของวัน" คนตัวเล็กเอ่ยแซวเพราะโดนผมจับกอดหอมไปบ่อยครั้ง "อยู่นิ่ง ๆ ผมจะไปเอาอุปกรณ์มาล้างแผลให้" ผมบอกแล้วรีบเดินไปยังชั้นวางที่มีอุปกรณ์ทำแผลมากมายอยู่ ปกติเคยทำแผลให้แต่ตัวเองพอต้องมาทำให้แฟนแล้วผมก็กะน้ำหนักมือไม่ได้ "อ๊ะ! อันหลง...เค้าเจ็บ" "ขอโทษครับ" ผมเหงื่อตกเลย ยิ่งมือหนักอยู่ ปกติเธอจ๋าทำให้ผมด้วยแล้วผมก็เป็นพวกตายด้านไม่ค่อยรู้สึกเจ็บเท่าไหร่ ยิ่งเห็นบาดแผลที่เป็นรอยบาดจากกระจกมากมาย นึกแล้วก็โมโห เพราะเธอจ๋าล็อกรถไว้ มันถึงลากเธอจ๋าออกมาทางกระจกแทน ทำแผลเสร็จผมก็ทายาที่คอให้เธออย

ต่อหน้าเธอผมก็อ้อนเอากำลังใจ เพราะยังไงก็ต้องกลับไปจัดการพวกที่ทำเมียผมอยู่ดี มันต้องไม่ตายดี และต้องเจ็บยิ่งกว่าเมียผม"ขอบคุณนะครับ" ผมสวมกอดร่างเล็กไว้แน่น และหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่เพื่อเติมพลัง พอเห็นเธอเดินเข้าไปในบ้านแล้วผมก็ขับรถออกมามุ่งหน้าตรงไปที่คฤหาสน์ตระกูลหยาง กระจกมองหลังสะท้อนร่างของหญิงสาวผมสั้นหน้าดุที่นั่งอยู่เบาะหลังและเธอคือพี่เขมที่ติดตามผมมา " นึกว่าเมื่อคืนพูดเล่นนะครับที่บอกจะตามมา" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เมื่อคืนเธอมาดูอาการของเธอจ๋า และแน่นอน ผมโดนด่าเรื่องทำรักกับน้องสาวของเธอหนักเกินไปจนยัยตัวเล็กสลบ ไข้ขึ้น"ต้องมาเอาคืน คนที่ทำร้ายยัยจ๋า ส่วนความผิดของนาย ถ้ายัยจ๋ายกโทษให้แล้ว...ฉันไม่ติดอะไรก็ได้" เธอเอ่ยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก"ไหวเหรอครับ หมอผีทางนู้นก็ไม่ธรรมดา " ผมพอจะรู้มาคร่าว ๆ แต่ก็ดันสืบหาตัวมันไม่เจอราวกับมีอะไรบางอย่างตั้งใจปิดกั้นไว้"หึ ถึงมันยังไม่ตายก็เหมือนจะตายอยู่รอมร่อแหละนะ ไม่เคยได้ยินคำว่า...คำสาปแช่งของผีมันศักดิ์สิทธิ์เหรอ" "มันศักดิ์สิทธิ์เพราะพี่เป็นผี หรือเพราะพี่เป็นดวงวิญญาณที่ถูกคุณชิชากรส่งมา...เอ หรือจะเร

เหตุการณ์เมื่อวานทำให้วันนี้ป๊าต้องบินกลับมาไทยอย่างรวดเร็ว ภายในห้องประชุมมีเพียงแค่ป๊า ผม เฟยหง โรเซน และเหวิน เท่านั้นที่ต้องหารือกันเรื่องเมื่อวาน บทสนทนาทุกอย่างจะกลายเป็นการใช้ภาษาจีนทั้งหมด เพราะมีแต่คนในตระกูลผมนั่งข้างเฟยหง และสิ่งที่ต้องทนคือการได้กลิ่นเหม็นเน่าชวนอาเจียนและมองรูปลักษณ์สยดสยองที่แท้จริง วันนี้เธอดูไม่สู้ดีนัก หน้าซีด เหม่อลอยเหมือนคนอ่อนแรง ผมฟังรายงานจากป้าแม่บ้านที่คอยดูแลอาการของเฟยหงที่นี่ เธอบอกว่าเฟยหงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด มักจะอยากทานอะไรแปลก ๆ ที่ไม่คิดกิน บางครั้งก็เหม่อลอยจนน่าเป็นห่วง ที่หนักสุดคงเป็นการที่จู่ ๆ กลางดึกก็ลุกขึ้นมาร้องไห้กรีดร้องราวกับคนไร้สติ ทำเอาคนในบ้านไม่กล้าเข้าใกล้พลังของดารีอ่อนลงไปมากอย่างที่พี่เขมบอก มันไม่ได้ดูเก่งกาจเท่าตอนก่อนเข้าร่างเฟยหงเลยแม้แต่ในห้องประชุมในตอนนี้เธอยังเหม่อลอย..และผมก็ภาวนาว่าพี่เขมจะทำสำเร็จ "พวกมันไม่เปิดเผยว่าเป็นพวกของใคร พวกที่ยังมีชีวิตรอดที่โดนขังอยู่ตอนนี้ไม่ยอมปริปากอะไรนอกจากพูดคำว่า อยากตาย ครับ" การรายงานของเหวินทำให้ผมไม่แปลกใจนัก คำสั่งคงจะใหญ่น่าดู จงรักภักดีมากเสียจนไม่อยา

ไม่วางใจพวกเรา แต่วางใจที่นี่เพราะมีเหมยฮวานี่เป็นสิ่งที่ผมรับไม่ได้ เจตนาของเขามันชัดเจนอยู่แล้วตั้งแต่ส่งเหมยฮวามาที่นี่เพื่อดูแลจัดการทุกอย่างตั้งแต่เฟยหงเป็นเจ้าหญิงนิทรา"ถึงนายจะไม่ไว้ใจเหมยฮวา...แต่ว่าการอยู่ที่นี่ก็คงปลอดภัยกว่า ที่นี่มีแต่คนของนาย ลูกน้องนายเยอะแยะ ดูแลทั่วถึงกว่า ไม่รู้ว่าคอนโดนายจะเจอเหมือนฉันหรือเปล่า" โรเซนออกความเห็นขึ้นมาบ้าง เธอไม่รู้ว่าผมรู้อะไรบ้าง แต่ผมก็คงต้องจำใจให้เฟยหงอยู่ที่นี่ มันก็คงจะปลอดภัยกว่าจริง ๆ เพราะที่นี่มีแต่คนของตระกูลหยาง...ยกเว้นแต่ เหมยฮวากับไอเฉินหลง การเฝ้าระวังจะต้องมากขึ้น คงต้องจัดเวรการ์ดใหม่ทั้งหมด และให้คนแฝงตัวจับตามองเหมยฮวาไว้ ยังไงสถานการณ์ตอนนี้ก็อันตรายทั้งนั้น"หมอที่จะดูแลเฟยหงต้องเป็นราชิเท่านั้น เหวิน พาเฟยหงไปพักที่ห้องนอนผม " เหวินโค้งคำนับหัวรับคำสั่งจากนั้นก็อุ้มร่างที่หมดสติอยู่กับพื้นขึ้นมาแล้วเดินออกไป ก่อนจะไปจัดการเค้นกับพวกนั้น ผมคงต้องใส่สร้อยของเฟยหงกลับคืน ผมไม่กล้าเสี่ยงให้ดารีมันกลับเข้าร่างเฟยหงอีกแล้ว ผมเดินตามเหวินไปที่ห้อง ไม่ได้พักที่นี่ก็นานมากแล้วตั้งแต่ที่ป๊าให้สองแม่ลูกนั้นเข้ามาที่

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไง บางเรื่องฉันก็ไม่รู้หรอกนะ" เธอขมวดคิ้ว ตอบกลับมานิ่ง ๆ ไม่ได้มีท่าทีเหมือนคนตั้งใจปิดบังอะไรเหมือนทุกครั้ง นั่นก็แปลว่าพี่เขมนั้นไม่รู้จริง ๆ"ของผม มันต่างจากพี่ ๆ เพราะคุณเนตรเธอทำไว้ให้คุณหยาง" "พี่คนโตนายก็มีใช่ไหม? เห้อ...สร้อยพี่ชายคนโตของนายไปไหน?" "มันหายไปครับ" นี่แหละที่แปลก"ฉันไม่รู้ว่าพี่นายตายยังไง แต่มันคนละกรณีกับเฟยหง นายเชื่อเรื่องความรักจากพ่อแม่หรือบรรพบุรุษจะช่วยปกป้องคุ้มครองเราจากสิ่งไม่ดีไหม? บ้านนายมีความเชื่อเหรือเปล่า ฉันก็ไม่รู้ พี่ชายนายอาจจะตายเพราะมนุษย์ตั้งใจก่อเหตุ แต่เฟยหงคือผีจะยึดร่างแล้วทำให้ตายช้า ๆ ต่างหาก เพราะงั้นสร้อยมันไม่ได้วิเศษถึงขั้นจะต่อชะตาชีวิตใครได้ แต่ถ้าดวงใครถึงฆาต...ก็ต้องตายตามที่ถูกกำหนดมาแล้ว ตอนนี้เฟยหงไม่ได้มีดวงถึงฆาต สร้อยยังคงคุ้มครองเธอในฐานะลูกหลานของตระกูลนาย ก็เหมือนการพกพระติดตัวไว้ เพื่อให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เคารพนับถือคุ้มครอง" "..." "ถ้าสร้อยนี้มาจากพ่อนายฉันล่ะจะไม่เชื่อเลย จะบอกไว้ก่อนฉันรู้เรื่องครอบครัวนายพอสมควรนะ เพราะฉันไม่ได้จะให้ใครเข้าใกล้ยัยจ๋าได้สุ่มสี่สุ่มห้า โดยเฉพาะพวกคิดไม่ด