《เดิมพันร้าย พ่ายรักเธอ》全部章節：第 151 章 - 第 160 章

"โอเคไหม...เธอโอเคไหมครับ" ผมถามคนในอ้อมแขนด้วยเสียงสั่นคลอนเกินจะควบคุม เธอพยักหน้าก่อนจะหลับตาไปครู่หนึ่งแล้วลืมตามามองผมเหมือนเดิม "เค้าไม่เป็นไร" สรรพนามแทนตัวและแววตาที่อ่อนโยนของเธอจ๋าทำให้ผมรู้ว่านี่คือเธอที่กลับมาแล้ว "เค้าไปล้างหน้าก่อนนะ เธอไปเอาพี่เฟยหงออกจากอ่างเถอะ" น้ำเสียงแผ่วเบาบอกอย่างไร้เรี่ยวแรง "เดี๋ยวผมประคองไป" ผมค่อย ๆ พาร่างเล็กเดินไปที่อ่างล้างหน้า ส่วนสายสิญจน์และเทียนต่าง ๆ พี่เขมกับกอไหมก็ช่วยเก็บเพราะไม่อยากให้ผมไปแตะต้องเดี๋ยวจะของเขาตัวไปอีกคน "เดี๋ยวเค้าช่วยเปลี่ยนเสื้อให้พี่เฟยหง ถ้าเรียกคนอื่นเข้ามาเดี๋ยวจะเข้าใจผิดเอา เลือดเต็มอ่างไปหมด เดี๋ยวเธอโดนว่า" "เธอไหวไหม หน้าซีดไปหมดแล้ว" "ไม่เป็นไร เค้าไหว ไม่ต้องกังวล " เธอสวมกอดผมไว้แน่นครู่หนึ่งคงตั้งใจปลอบที่เห็นผมทำอะไรไม่ถูก ภาพเธอตอนนี้มันทำให้ผมเป็นห่วงมาก หน้าซีด ดูไร้เรี่ยวแรงขนาดนี้ ยิ่งผมต้องเห็นเลือดของเธอจ๋า ใจผมก็แทบขาด"ไม่ต้องห่วง เค้าสบายดี ตอนนี้คนที่เราต้องห่วงคือพี่เฟยหงนะ" เธอถอนกอดแล้วบอกผมด้วยสีหน้าจริงจัง เอาเถอะ...ผมเชื่อใจเมียตัวเอง เธอจ๋าเก่งอยู่แล้วเธอไม่เป็นอะไรหรอก..

"ริสาบอกเลิกกูเพราะว่าริสาชอบมึง...แต่จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่ จริง ๆ กูก็ไม่ทันสังเกตว่าการพิมพ์มันไม่เหมือนริสาเลย ม๊ากูเองที่ทำ...ทำทั้งหมดเพื่อทำลายความสัมพันธ์ของกู" "รู้สักทีไอสมองกลวง ริสาลงข่าวด่ากูโครม ๆ จะให้มาชอบกูได้ยังไง กูก็อยากจะบอกมึงตั้งแต่ที่รู้แรก ๆ แต่กูก็คิดว่ามึงน่าจะไม่ฟังเพราะมึงเห็นม๊ามึงดีที่สุดในโลก" "ก็กูไม่รู้ไง!...อันหลง...มึงไม่ฆ่าม๊ากูได้ไหม มึงช่วยกูตามหาศพริสาได้ไหม...กูสับสนไปหมดว่าถ้าริสาตายแล้ว ไอจีที่กูฟอลอยู่ใครคือคนลงรูป" ผมเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมมันถึงเกลียดริสามากและไม่รู้ว่าแฟนเก่าตัวเองหายไป เพราะมีคนตั้งใจปลอมตัวเป็นริสา พยายามใช้ชีวิตทุกอย่างให้แนบเนียน เหมือนมากแม้กระทั่งใบหน้า บอกเลิกเฉินหลงเสร็จก็ไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ มันคงจะแค้นตอนที่เห็นรูปภาพการใช้ชีวิตอยู่ดีกินดี ทว่า...มันไม่รู้ว่าริสาตัวจริงนั้น ได้ตายไปแล้ว จะบอกว่าตัวเองเห็นผี มันก็คงจะมองผมว่าเพ้อเจ้อ แม้แต่โรเซนยังลังเลในข้อสันนิษฐานตัวเอง เพราะจู่ ๆ คนคนนึงจะมาลาออกจากมหาลัยแล้วหายไปโดยที่ไม่มีประวัติยื่นศึกษาต่อที่ไหนมันก็แปลก ๆ นอกจากจะมีคนพยายามซ่อนตัวตนของเธอและสร้างตัวตน

"มองขนาดนี้ จับยัดลงท้องไปเลยอันหลง รอไรล่ะ" วิญญาณสาวผมสั้นพูดแขวะเสียงดังจนคนป่วยเริ่มนิ่วหน้าเหมือนรำคาญเสียงรบกวนรอบข้าง"พี่เขม เบาครับ ไม่งั้นผมจะเผาพริกเผาเกลือสาปแช่งพี่เดี๋ยวนี้แหละถ้าทำเธอจ๋าตื่น" "ต้นเหตุก็นายไหม จ๋าก็ตัวแค่นี้ ดูตัวนายสิตัวสูงอย่างกับเปรต ตัวใหญ่อย่างกับยักษ์ ทำมันหนักขนาดนั้นได้ยังไง " "น้องพี่ยั่วผมก่อน" "ฮะ ทำอะไรเหรอ...กอไหมรู้ด้วยได้ไหมอ่า" ผมหันไปมองตามต้นเสียง เด็กน้อยมองด้วยแววตาใสซื่อเพื่อรอคำตอบ ในหัวคิดคำแก้ตัวไม่ออกเลยว่ะ ลืมไปว่ามีเด็กอยู่ตรงนี้ "ทำ...ทำงาน พ่อจ๋างานเยอะ แม่จ๋าเลยช่วย" กอไหมพยักหน้ารับและยังคงยิ้มกว้างให้ผม ก่อนที่น้องจะไปเกาะอยู่ขอบเตียงเพื่อดูเฟยหง "ที่เหลือขึ้นอยู่กับเฟยหง ฉันยุ่งเรื่องพวกนายได้แค่นี้" "แค่นี้ก็ขอบคุณมากแล้วครับ" "พี่เฟยหงสวยมากเนอะ พี่เขม ๆ เมื่อไหร่พี่เฟยหงจะฟื้นอะ" กอไหมเอ่ยถามคำถามที่ผมอยากรู้คำตอบที่สุด"รอฟื้นตัว สองสามวันก็คงจะดีขึ้น แต่ละอย่างที่สำรอกออกมาในอ่างมีแต่อะไรไม่รู้ ทั้งเล็บคนตาย เส้นผม เลือด ดิน อวสานอาหารเย็น...สงสัยต้องบอกเลิฟแล้วว่าจะไดเอท เห็นแล้วกินไม่ลง" "...ก็จริง กอไหมก

สติของฉันก็ถูกดึงกลับมา อยู่ในห้องของอันหลงอีกครั้ง ก็เห็นว่าเขาประคองร่างฉันไว้อยู่ มันหนักอึ้งไปทั้งตัว รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นบนใบหน้าเมื่อใช้นิ้วแตะดูก็พบว่าเป็นเลือด...คงจะไหลออกมาตอนทำพิธีเมื่อครู่นี้ เหมือนกับว่าสติของฉันมันจมอยู่กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นทุกอย่าง จนกระทั่งผลอยหลับไป...หลังจากแต่งตัวให้พี่เฟยหงเสร็จ ...ดวงตาที่หนักอึ้ง ๆ ค่อยปรือขึ้นมามองบรรยากาศโดยรอบ...กระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับการมองเห็น หัวใจเต้นสั่นระรัวกลัวว่าจะยังหนีไม่พ้นภาพน่ากลัวเหล่านั้น แม้จะกลับไปแล้วสิ่งที่อยู่ในหัวกลับเป็นเรื่องราวเดิมที่ฉันเห็นก่อนหน้า กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย และตักที่หนุนนอน...ก็ทำให้ฉันจำได้ทันทีฉันกลับมาหาอันหลงแล้ว"อืม รู้แล้ว ผมต้องบินไปจีนสักระยะ ไม่สะดวกที่จะเข้าประชุมเอง สำคัญหรือเปล่าล่ะ? ถ้าไม่ก็ยกเลิกไปซะ วันนี้ผมไม่ว่าง" เสียงอันหลงคุยโทรศัพท์ ฉันเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นใบหน้าของหล่อตี๋ที่ตอนนี้สวมแว่นกรอบสี่เหลี่ยมแบบเดียวกันกับที่เจ้าเฉาก๊วยเคยคาบมาให้ "ดีใจจัง..." นึกว่าจะต้องจำใจเห็นความน่ากลัวอีก ความเปียกชื้นที่หางตาทำให้รู้ว่าตัวฉันนั้นตอนดีใจจนเผลอร้องไห้"ต

พอขึ้นรถมาตลอดทางอันหลงก็เอาแต่เงียบ แววตาขุ่นมัวแสดงความกรุ่นโกรธอย่างชัดเจน "อันหลง...โกรธเหรอ เค้าขอโทษที่โน้มน้าวเธอไปเจอท่าน" ฉันเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมมานาน "ไม่ต้องขอโทษครับ ผมเข้าใจที่เธอต้องการ เธอจ๋าเจ็บไหม ป๊าผมพูดไม่ดีเลย" "ไม่เลย ไม่เจ็บ บอกแล้วไงต่อให้ไม่ยอมรับตอนนี้ก็จะทำให้ในอนาคตยอมรับให้ได้ ต่อให้ยากแค่ไหนก็จะทำให้ได้! อยากได้ลูกชายเขามา เราก็ต้องพยายามสิเนอะ!"ฉันพูดอย่างแน่วแน่ ก็แอบปวดใจนิดหน่อยที่พ่อเขาชอบวิเวียนมาก ๆ โดยที่ยังไม่รู้จักฉันแต่ดันตัดสินฉันไปก่อน เท่าที่สังเกต...เหมือนคุณพ่อของอันหลง จะถูกควบคุมให้พูดต่างหาก มนตร์ดำนี้แรงมาก แรงมากพอที่จะทำให้พลังฉันมันผันผวนได้ ทั้งอึมครึ้มและอึดอัด โชคดีของพี่เยหงแล้วที่รอดมาได้ "อยากให้เธอรู้ไว้ว่าผมจะทำทุกอย่างให้ทุกคนยอมรับเธอให้ได้ ผมไม่อยากให้เธอเหนื่อยเลย....ในขณะที่ครอบครัวเธอต้อนรับผมอย่างดี ผมก็อยากให้ครอบครัวผมต้อนรับเธออย่างดีเหมือนกัน" "เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก ของแบบนี้มันไม่เหมือนกันอยู่แล้ว เธอเป็นสิ่งล้ำค่าของตระกูลเลยนะ พวกท่านคงห่วงแหละ" "เธอก็เป็นแก้วตาดวงใจของครอบครัวตัวเองเหมือ